LINES

Anne, ben bundan sonra hep piyano çalışsam olur mu?

Tuşlar siyah ve beyazdan ibaret de olsa, oluşacak renkler dışarıdakilerden daha iyi görünmeye başladı epeydir...

…ve her paltosunun cebinde bir çift kulaklık vardı.

—--

31 Dec 2025 wed 03:36am earth somewhere

Merhaba,

Ben bir erkek orospusu adayıyım. Henüz gelişti ve çok heyecanlıyım.

…to be continued…

---

bensiz gitme.

...beraber.

after 3 years of dealing, actually fighting against your own feelings, which are your very own, yours, as a matter of fact barely, obviously what makes you, you; YOU!...

...what is the result?

hang on. because I’ve been hangin’ on since then; unlike what you think, unlike your guesses and judgements.

just hang on.

i won’t be able to heal what you have, no one can since it’s, them, not a disease. i’ll be the one right by you when you have trouble with them or with the windmill or the dark well you create within to drown your soul.

or maybe... your remorse is being cooked, again, by you. you’re cooking it. how long you’ll turn away the regretfullness while it’s growing in you.

you can’t have love an passion and desire altogether and you were the one to have it without making stupid mistakes. it was a bless and no matter how many times you spat on it, how much you burn yourself to destroy your feelings. your feelings. yours. what makes you, you. you.

I just want to write tonight. Just an urge. And it’s just... I mean it just should be like... Just writing... By yourself... To tell... To whom, who knows...

Without ego, or pride; what(so)ever you prefer to call...

It’s just... I want to write... Don’t even know if or what do I have to say. Just would definitely be grateful. To what? Hell, I have no idea.

Don’t lie.

Yes, I did.

I’ve got an idea.

And...

That’s beautiful,

...The Most.

(but, I can’t.)

Conscience and compassion are not exclusive to humans. Not yours; no one’s. It’s, at least, universal. You can’t beat a rock and expect it not to hit you back; literally and ethically. If you believe you know all about this, then you should also respect wherever or whatever it comes from.

You are not, and never were, perfect. Nothing is.

And superiority barely stands on a raft built of matches with tips already burned out, hardly floating on the endless ocean of creation.

Hey! You! You, ungrateful coward!

If fights, arguments, or grudges can silence your heartbeat for love…

Don’t worry.

It only means you never deserved it.

The desperation had been waited for years...

You can keep it that way in your mind.

...And here’s a cliché, free of charge:

Ignorance is bliss.

Don’t you think it any other way.

Just in case, it might not be easy, facing a genuine regret:

That you’ve not only lost a true love

You also ruined the heart ali’ve kept it without you.

Do as you do, hide behind your excuses as long as you want.

I can carry on the line of shame grown thicker

While decency faded.

It was me. (You know, it was.)

Sincerely,
Money

Tarihi kendin atiyor olman iyi. Olumlu. Bu aksam biraz normal olmayan (Deli, biraz iddiali olabilir.) ne olacak ise, ne bekliyor ise, ne beklemedigini dusunuyor ya da bunu her ne icin yapiyor ise, umumi bir ortama atacak. Bunun bir gerginligi var. Kafa da biraz sey. Yani genelde sey zaten de, bu aksam sanki biraz daha sey. Evet, evet, bir yandan kuskulaniyorum, “Inceden aklimi yitirmeye baslamis olabilir miyim?” diye. Bir yandan da, bunun coktan oldugunu ve fark etmek icin gec kaldigimi dusunuyorum. Bir baska taraftan da, baska bir bagirti geliyor: “Korkularin onlar, siktir et onlari!” diye.

Aaa, baya(gi) bayaa mantikli seyler yaziyorum (lan). Kendi kendime sacmalamak olmayinca ‘backspace’ler de “Oh be!...” dediler, “...bari kayda deger bir seyler icin uzerime basiliyor.

Eh, abartsaydin. Silme tusu ve seni kaale almasi... Ay ne iyi yaziyorsun ya, nobel verelim mi? Istemezsin de sen onu, burun falan bukersin belki. Lan ne guzel cok sacmalamiyordum, yine kendi bacagima sikma sendromu basladi. Sacmaliyorum.

Neyse, ne diyecektim...
Bir sey mi diyecektim?

Bilmem.

Bulayim bir sey derken kulakligimi alasim geldi. Sanki gestapo kampindayiz (sanki...) bulundugum kafede sirenler caliyor gibi muzigin en az 3 kati volumde zil caliyor. yarak sepeti falan gibi bir sey herhalde. “Benden sattirmazsan musterilerinin kafasini sikerim!” demek istiyor herhalde. Sikiyor da, hakkini vermek lazim.

Ben bu aksam baska bir seye takildim. Baska bin tane sey var kafamda tasa edecek, her zaman da boyle ama... Bir nuans var. Ben bu 88 tus karsisinda, hicbir zaman aksini yapmadigim gibi, simarmaya basladim. Bir seyler cikarabiliyor olmaya basladim diye ve, tipki yazi yazmayi ogrendigim zamanlardaki gibi, simarip, okunmazliklar, zorluklar yaratmaya basladim. Karsilikli saygiyi en cok hak eden seylerden biri oldugunu dusunuyorum piyanonun. Cunku bana gore biraz, insan denen yaratigin evrendeki diger iletisim kurabilen yaratiklarla bir ozel toplanti yapacak olsa ve her yasayan gezegendeki yasayanlarin onde gelenleri kendi gezegeninde ortak zamanin “simdi” denen anina kadar “Bu bizim simgemizdir.” diyebilecegi kadar guzel birer yapitlarini koyacak olsalar, bence bizim gezegenin sunacagi sey piyano klavyesi olurdu. (piyano olursa da kuyruklusu).

Hem basamakli, hem cok ve basamaklarina ragmen cok ama sayisiz nuansli. Hicbir nsanin ve belki hicbir kainat mensubu halkin, dilleriyle soyleyemeyecegi seyler soyleyebiliyor; bir kisi, bir yaratik, bir varligin ellerinden... Ele ve ta oradan beyne bir seyler ogrettiriyor, ki o gune dek asla bilmedigi kesin olan seyler. Bunu kendisini onyillarca calmis, artik bu ‘enstruman’ ile kari-kocadan ote olanlara dahi, sayet istersen, yapmaya devam ediyor. “Bende bilmedigin, henuz hissetmedigin seyler her zaman olacak.” diyor; sayet sorarsan...

Tabii ki sen de ona ogretiyorsun. Aslinda, birlikte yeseriyorsunuz ve kivirabilirseniz cicek acabiliyor; yiyen olur ya da olmaz; meyve verebiliyorsunuz.

Bunu hic tadamadan yillarin tozlarini uzerine yuva yapip, kaybolup, parcalanip gitmis piyanolar da var olmustur yeryuzunde di mi? Oysa, “dandik” olani bile, eger sansliysa, orgazmin doruklarini yasayabilir, dokunan ellerin istek ve ruh guzelligine gore...

Iste, bu aksam; hata yaptigimda tuslara daha sert dokundugumu, calmaya calisirken nefes almadigimi (Kendimi sonradan izliyorum. Paylasmak da istiyorum ama utaniyorum.) arada “Bir dur!” dedigimde kendime, o zaman nefes alip dik durmaya basladigimi fark ediyorum. Bir de gozlerimdeki gizli karamsarligi. Onun ben ta amina koyayim. Hep hakli amina kodumun karamsarligi. La, bi dur, bir defa guzel haber ver, bir defa agzindan bize de tatli hissettirecek bir sey ciksin, olmaz mi? Yok.

Hiz, tamam. Hizlanma biraz azaldi. Kontrol edebiliyorum. Meger sallapati, kimseye bir sey sunma olasigili olmadan caladururken “speed king” olmusum. Bilmeyen vardir, belki, eski bir deyim olabilir artik: Bir sey calarken git gide hizlanan anlaminda. Icinde “king” var diye, kral bir durumu yok. Bilakis, tassak gecmelik bir durumu var. Ben o tassak gecilesi hale gelmisim, ama kendimi topladim. Yalniz metronoma hak ettigi saygiyi hala gosterebiliyorum diyemem. Henuz elde degil, bastan sona hatasiz gidemiyorum. Aslinda artik az biraz atlayabiliyorum, hatta bazen tatli varyasyonlar cikiyor gibi hissediyorum ve hatta notluyorum zihnime “Bunu boyle de yapabilirsin.” diye...

Ara vereyim. Hatta buraya kadar olan kismi “Gonder Ali!” yapayim. “Gonder Ali” bir script. Kendi kendime, kendi dokumanlarima yazdigim seyleri birkac tiklamayla buraya gonderiyor. Ismi gaza getiriyor galiba beni. Getirsin, siktir et. Belki genel varligimiza da daha cok saygi gostermek zorunda hissederim. Belki daha iyisi olur -benim icin de- ve saygi ve benzeri bir aradalik konularindaki bakis acimda eksiklikler, yamukluklar, gormemislikler, vardir. En azindan degerlendirme spektrumunun balonu biraz daha siser. Patlar gibi o balon, ele baktigimda, herkeslere baktigimda ve dunyaya bakabildigimde ama ben de akilsal her seyi hominigirtlak yutan biri olamam zaten. En kotu ihtimalle, bir sure sonra siciyorum ben boktan olani. Bunun icin sukur sahibiyim, varligima ve nedenlerine. Fakat bu her konuda kendilerini (yani aslinda her seyi) matah buluyorum anlamina gelmiyor. Yani. Iste. Oyle.

Bugün ikinci mi olacak? Evet. Konu var mı? Yok.

Bir şeyler manasızlaşırken başka şeyler anlamlanıyor. Ayık kafayla yazmayı sevmiyorum. Bir şeyler yazacaksam bu kafa, kendiliğinden olsa dahi dansetmeye başlayacak; kalıp gibi durmayacak öyle.

En iyisi dadaizmin içinden geçeyim. Akımın adını beyan ettim ama; o, öyle, olmayacak. Çünkü o kalıpsızlığın da bir kalıp olduğundan girer, sonra onun da kalıbına sıçar sonra da ‘Niye kimse anlamıyor!’ diye sitem ederim. Bura benim yerim. Ederim.

Sen kendini anlıyor musun aq?

Bilmiyorsun.

Ne yaptığını da bilmiyorsun.

Şu an evet. Amaç da biraz bu.

Evet ama tam olmuyor...?

Yok. Olmuyor.

Bir de boş işler şu anda... He, amaç da buydu zaten: Arkaplandakilerin dumanaltı kıraathanesindeki harala gürelesinden dışarı çıkıp bir sigara içmek. Tabii. Aşırı mantıklı bu.

Sen birini seviyormuşsun galiba?

Hah! Geldi. İlle çıkacaksınız di mi ben dışarı çıkınca!

Sigara içelim dedik senle abi.

Siktirme abini. İçeride de içiliyor.

Çok dumanaltı abi. Abi hakkatten, sen birini seviyormuşssun galiba. O mu, hani vardı ya, adı şeydi...

Yok.

Ha, başkası mı?

Ya, benim böyle bir konuya şu an ihtiyacım yok. Nerede koli bantı?... Heh... Bantlayayım şunun ağzını ben giderken ötemesin. Bıktım içimde bana yamuk yapmaya bayılan, kimlik mi ne sikim, parçacıklardan.

Ben gidiyorum şu an. Şu ormana dalıyorum. Çam ormanına. Hiç sevmem ama zaten orayı geçeceğim. Orada olduğumu zannettsinler.

Lauren’i seviyorsun di mi abiii!

Senin ananı avradını skiim ben. Sizden kurtulsam 5 kat daha güçlü olurdum. Piyano başında bile rahat bırakmıyonuz lan beni, adi götler! Patlayayım da delirdiğimi herkese anlasın istiyorsunuz di mi!? Ağlatmayın lan beni artık! Yarım yüzyıldır, ben olgunlaştım, siz hala benim içimde taşşağınızı geçin. Nasıl çıkardın bantı? Elin kolun yok ki senin?

Salyam akınca yabışkanı gitti.

-

Bu defa arkadan doladım (bantı) ve arkadan dolandım (aklımın sikko kıraathanesi). Dünyanın en güzel çocukluğunun gizemli ve sonrası nereye gittiği belli olmayan ve yazın dahi baharın nemi buradaydı diyen yapraklarla dolu arka bahçe. Bir tulumba var, uzun kollu ve paslanmayan yerleri hala koyu yeşil olanlardan. Tanrım!... Hala su basıyor. Demek ki yılları geri ittirmeden suyu getirebilmişim. Ben demiştim ağaçlara izin verin, sularınız yine yükselir diye.

-

Az küfrediyorum.

...Ve ayık kafayla yazmayı sevmiyorum; zira, en azından; ilk cümleler bommmmbok oluyor. Bir de “z” harfi yan yatmışlık olabilir; ama doğrulmuşluk da...

Yaşadığım yerdeki insanları sevemiyorum. Daha, riyakar olmayanına rastlamadım. Ve aralarında yaşayabilmek için seni de buna zorlayan, hastalıklı bir yapıları var. Yoksa yalnız kalmaya mahkumsun, şayet onların dilinden anlayan güçlerin yoksa, içe kapanman ya da tamamen yalan olman için işten değil.

Ben buna göt korkusu diyorum; bildik anlamda değil yalnız: Bu, kendi götünden korkmak.

Bunlara çocukluğumdan beri itirazım var. Fakat tek başınayım. Bu memlekette tek başına hisseden milyonlardan biriyim, benden beteri çoktur belki ama vazgeçmemiş kimse göremedim. Neler olup bittiğinin farkına varıp “ben hangi yolun yolcusuyum ve neiçin yaşıyorum ve hak mı yaşadıklarım ve yaptıklarım?” diye kendine soran yok. Hemen herkes, kendi ve yakın çevresinin basit çıkarları için neredeyse bedavaya bıraktıkları ahlakının sesini duymaz halfe. Hatırlatılma ihtimali yaratanlar, hatta sadece bunu hissettirecek olanlardan sakınılıyor ya da kendi vicdanından korkup birbirine tutunarak bok çukurunda mutluluğu “yaşayanlar” birliği hemen toplanıp ufak ve eğlenceli ve de bol dedikodulu aforoz şenliklerini dūzenliyorlar. Son karar, ghosting ile yalnızlaştırarak idam. Söz hakkı? “Aaa, zaten çok bile konuştu. Ağaç falan dedi. Gölge yapıyor ve manzarayı kesiyor. Şehir içinde orman mı olacak?! Arabamin ūzeri kuş pisliği oluyor, ne yapacam, kestireceğim tabii. Ve arsamda, nasılsa benim çocuklarım olmadıkları için kazık gibi kira saplamalık yeterince 1+0 göt içi yok, mūteahhite verdim, bir beton dört duvar daha eklenebilsin diye kesti.”

Aç mı kaldınız?… O duyguyu hiç yaşamadığınız o kadar belli ki…

Evet, suratım 5 karış. Sempati hissettiğimde başka bir yere bakarken dahi duman edebiliyorum onu. Beni hiç tanımayan bile içimdeki öfkeyi seziyor. Evet, bu var; beceriksizce bir kalkan bu. Ben iğrençliği makyajla saklamayı benimseyebileceğimi pek zannetmiyorum.

Seni hissediyorum oysa. Ve bir şeyler geliyor senden bana ama bunu değerlendirebileceğimiz bir platform varsa bile orası değil.

Adım atabilecek takatim var. Ama yeni yıkımlar ve birikmiş öfkemin bana vereceği zarar... Bunu bilmiyorum. Yettiler ve sabırlı olduğumu duymaktan da sıkılalı çok oldu.

Sadece bir gülümseme yeter miydi? Evet.

Ama o bana gelene kadar milyon tane tantanayı aşması mümkün mü? Baş edebilecek misin ulaştırana kadar...

Buna dair bir emare yok.

YARIM (bırakılan) YÜZYIL

Bu, birkaç dakikalık bir mevzuya dönüştü. Ve bu yüzden şimdi sizlere bir hikaye anlatacağım. Gerçek bir hikaye.

Nerede olduğumuzun belli olamayacağı bir karanlıkta yatakta tahminen 3 kişiyiz ama bu 4 ya da daha fazla da olabilir. Tabii ki ıslak rüya kıvamında ve diğer kişilerin kimler olduğundan zerre kadar haberim yok. Diğer kişilerden biri dışında kalanların birden fazla olup olmadığından dahi emin değilim. Parametreler çok ve saçma gibi mi? Değil. Benim bu ıslak görünümlü rüyada, hiç ıslak olmadığım hatta yatılan ve altta mı üstte mi ya da nerede olduğu belli olmayan, belki sadece ihtiyaç duyulan yerlerden sarmalayan yatak olmasından başka bir şeyle tasvir etme şansım olsa yalnızca ışıktan nasibini elinin tersi ile itmiş ılık bir bulut diyebileceğim yerde sadece biri ile iletişimim var ve bu kişi ile birbirimize aşığız. Hiç ıslak değiliz. Battaniye altında oynayan çocuklar gibi bir halde, sözler kayıp. Anlamlar var, anlaşılmalar... İşte onlar çok acaip. Anlaşılma, anlama ile ilgili hiçbir tasa yok ama bir telaşe var. Evet, sevişiyoruz onunla. Evet, aşkla yapıyoruz bunu ve yine hayır, ıslak değil; kavuşulabilmiş ilkokul aşkı gibiyiz.

Fakat... Bir düşmanım var. Bu gerçek dünyadan bir düşman ve yine entrika peşinde... Telaşe de galiba bu yüzden.

O tatlı karanlık bulut, sevgiliyi alıyor ben ayrılmak zorunda kaldığımdan itibaren. Yola çıkıyorum. Benim evime gitmek istiyoruz ama ben yolu bilmiyorum. Yani bulacağım. Sarhoş değilim ama tatlı karanlık bulut solumuş olabilirim. Ve ayrılır ayrılmaz deli gibi özlediğim o sevgiliyle buluşacağız benim evime vardığımda. Öyle olacak. Bunu bana belki ben, belki başka bir şey söylüyor.

Entrikacı ve pis yaratık ile münasebet kurmuyorum ama illeti herhalde yoluma kadar yansımış... Ama başka bir şey oluyor. Başka biri çıkıyor. Alıyor beni yolda ve baştan çıkarıyor. Aslında belki burada yeni bir deyim türetmem gerekiyor. Çünkü baştan çıkmıyorum. Sevgim ve özlemim bitmiyor ama başka biri daha... Nasıl olur? Basbayağı oluyor. Boyu görece uzun ve ayaklarının biraz büyük olduğunu hatırladığım biri elimden çeker gibi, belki öyle, belki sadece elimden değil (no ıslak!) alıyor beni. Esmer ve ince yüzlü. Keskin ama gülümseyerek bakmak zorunda bir yüzü var. İri gözleri karanlık gibi ama karanlık bakmıyor hiç. Ve beni yolumdan alsa da düşeceğim yerden de kurtarıyor. Çünkü düşüyorum!

Yuvarlak, taş bir kuyu. İçinde, düşmeyi önleyebilecek, kare kesitli demirler döşenmiş diklemesine. Dibi görünmüyor ama bakmadığım için de olabilir bu. Zira karanlık. Aslında her yer karanlık ve hep karanlık. Ama beni rahatsız eden bir karanlık değil bu, simsiyah değil. Koyu kül rengi ve huzuru bozmayan, varlığını hissettirmediği için tedirgin etmeyen bir karanlık. Ama kuyunun içi öyle değildi sanki. Bakmadım. Aslında düşmedim de, çıkabileceğim bir yerde bastım demirlerden birine ve tutunduğum yerleri kontrol ediyorum yukarı çıkmak için.

“Gelme sakın!” dedim ama sözcüklerle olmayabilir bu. Bir dil bile değil, bir şekilde konuşuyoruz ve ağzımızdan hava titreşimleri çıkmasına sanki hiç gerek olmadı o zamana dek zaten. Bunu, bugün, her gün; yaşadığım dünyada; uyanık olduğum dünyada isterdim. “...sakın!” sözcüğü çok gereksiz mesela dilde. Tercüme ederken yerine başka bir şey yok ki. Türkçe’nin zayıflığı olarak da görmüyorum, “...beware” ya da “Don’t you (ever)...” da olmazdı. Bunu anlatmak çok zor. Belki hiç sevemez olduğum, yeryüzünün akıl almaz kapitalistleri olduklarını düşünmekten vazgeçemediğim karıncalar anlardı bunu. Zannediyoyrum onlar konuşmadan anlaşabiliyorlar bir şekilde.

Dinlemedi. Umursamadı. Halbuki çıkacaktım. Ve benden daha derine düşmeden önce seke seke indi yanımdan. Üstelik kuyunun üzerindeki çatı gibi olan şeyin kısıtlı alanına rağmen.

Düşmemek zorunda kaldık gibi ama... olmaz. Bu kadar hayranlık yaratması gerekiyor muydu? Beni borçlu çıkardı. Zaten karmam yarrak gibiyken. Şimdi düşününce böyle ama o an kimde kompleks var? Kimsede. Görülecek bir şeyy olmadığına karar vermiş o tatlı karanlık. Yemek hiç yok. Öyle garip ki sikiş de yok. Kardeş kardeş miydiniz Ali? Hayır, o da değil.

Bambaşka bir yere doğru yola çıktık. Ne ifrit düşmanımın olduğu ne de evimde beni bekleyecek olan... Evim de yok artık. Çünkü kaybolduk. Ben de yokum. O da yok. Biz de yokuz. Varız ama bu bizi bile ilgilendirmeyecek kadar güzel ve özel.

Neyse, ben biraz yarım yüzyılın amına koymuş muyum, yoksa o mu benim amıma koymuş yoksa bu kadar boktan bir dünyada ben de şu erk meselesini bir kere daha düşünüp, temize çekip sonra Hıdrellez’de tutmayacak dileklerle birlikte denize gönderecek şekilde paketleyeyim. Hep sevdiklerimizi mi kaybedeceğiz. Bence sevdiklerimizle aramıza girenleri kaybedelim. Küllerin denize hayırlı olsun erk mücadelem. Kendine son bir kez iyi bak. Ben gidip at arabalarıma ot dolduracağım, onları taşıyan atlarım yesinler diye.

Son not: Tüm hikayeler gerçektir fakat içinde anlatılanlar için aynısını her zaman söyleyemeyebiliriz. Ve belki de onu bile yapmamış, hiçbir hikaye anlatmamış olabilirim. Bunu, yukarıda “hikaye” sözcüğünün ilk geçtiği cümleden yazdım.

Bugün neden dışarı çıktım? Neden dışarı çıkıyorum, neredeyse 2 günde bir? Normal bir insan için çok değil mi zaten bu? Zaten yeterince insan yok mu dışarıda, neden yuvalarından çıkıyorlar? Hem yuvaları var. Kendim için hala emin değilim, bir deliğim var mı benim?

Ne saçmalıyorum, nereye metafor ve semboller püskürtmeye çalışıyorum paslanmış lügatımla? Her şey pompa için değil mi? Oh! Alçalınca rahatladım. Bu yükseklikten düşersem o kadar bir şey olmaz.

Tek cümle olacaktı. Bugün öyle bir şey yazacaktım, belki tumturaklı... Cama da yazdımdı, hazırdı valla: ”Senin tuttuğun gözyaşlarını ben döküyorum.” falan... Vah yazık.

İtki oluyor, dışarı çıkmak. Bir tur atmam, bir tanıdık ya da tanımadık ile anlık göz göze gelmem yetiyor. Neye? Hatırlamama. Evet, unutkanım. Hayatım sikiliyor bu yüzden. Unutkan olduğumu saklamak içinmişcesine boş konuşurken bazen zihnimin bana bir şeyleri unutturan (göt) tarafı bir anda çelmeyi takıyor sosyal çukura yuvarlanayım ve birierini gömmek isteyenler küreklerini alıp neşeli çığlıklarla beni gömmeye başlasınlar diye. İnsanın kendine yaptığı kötülüğü...

Neyi hatırlayacaktım? Bunun için tekrar dışarı çıkmama gerek yok sanırım, en azından bu akşam. Zaten dışarıdasın, hatırla. Tamam tamam. Ne kadar dandik varlıklar arasında bulunduğumu. Evet. Üzgünüm. Kendimi buna dahil edemem, çünkü bu kritiği yaparken bir kurban olduğumu biliyorum. Şanssızım. Yeryüzünün en şanslı olabileceğim coğrafyasında ve imkanlarında doğmuş olsaydım benden belki yine bir bok olmazdı, kimbilir. Bu da bir gerçek gaz ve lamba. Gaz lambası da bir gerçektir. E, üzgünsün; çünkü kendin için?... Evet. Utanmıyor musun bunu buraya yazmaya?

Burası benim çöplüğümdü ya... hani...

E, tamam da, yerküreye mal edebileceğin bir yerdesin.

Tamam ya, siktimin komplekslerinden ben çıkmayım hiç, bir laf edemeyim hiçbir şeye zaten!

Bu saatten sonra bir de piyano çalacakmış... Götüm.

Aaa, aklıma geldi bak. Sen bir sussana, ben bir şey diyecem. Puşt diye bir kavram var sevgili. Ta küçüklüğümden beri duyardım, manasını da bilirdim ama ruhum pembe götlü olduğu için bu tip boktan gerçeklere burun tıkardı hep.

Bazen gerçekler burundan başka bir yerlerden de ”zerk” olabiliyor bünyeye. Ve bunu buraya yazmak istemiyorum. Ceasını veremeyeceğim bir şeyin reklamı olacak. Övünür bununla ”insan” kavramnını bok etmişlerin soyları. Ama öyle değil. Diğer türlüsü de var. Hani, itin götüne iki sokup bir çıkarmak diye bir deyim vardır. Pek güzel yapılabilir ama...

Ama ben piyano çalmak istiyorum. Bir nota silsilesini kulağıma hoş gelecek şekilde çalabildiğimde dünya benim oluyor. Aşk gibi. Çalamadığımda yaşadığım da acısını çektiriyor. Ama her seferinde en azından şunu biliyorum: Hata o güzel enstrümanda değil; bende.

Bunu size bağışlamayan yaratıkları saymayın, çünkü: Var olsaydılar, var olurlardı. Yine de kendinize ne kadar ”yok” olup olmadığınızı hep sorun. Ben hem kendime hem de tuşlara ve bazen önüme gelen her şeye soruyorum.

Çünkü seviyorum. Var içimde.

The guilt is only mine. Nobody knows, nor would they care. Nobody, including the one I’d feel most ashamed before other than me. But it is there: A stain, sulliedness, a taint, whatever you’d call it...

Eww! Man...

Even knowing a person could make you throw up. I wish I’d learned it with a little bit less close experience.

Lies, playing the victim, cheap behavior, disingenuousness—and yet again; lies, lies, lies, swirling everywhere, driven by the delusion that everyone is fooled and that this makes one a ‘clever’ person... anything ugly finds its place in that vast, nameless mess.

And knowing that... Arrgh! I know ‘it’ also makes people believe that I chased after just like telling me about other guys...

I can’t believe evolution would bless cockroaches this much and let them have a human(ish) body. It’s way outta line.

Oh my, my o’ my...

How you’re doing?

No explanation. Took a nap. Turkish coffee, double; in need of the sugar and grounds of it. Stomach requests such stuff. The way it communicates... Worse than anybody. Not a body, but a part. No, not getting to the expected subject.

Nap. Shut eyes. Nothing else. Just hugged the dark pink boobs. They’re cool, literally. My heart grows the feelings of pink roses and ripened into fruits of warmth of life. Not easy for me to describe the transmission between. A good one. I know that I never give myself in easily to instincts while bearing the awareness of being an animal; and grateful for that. Life’s getting uglier. Loneliness is fillng all the distances between each living creature, I can see it, while swapping around.

Too late. Loneliness is left to loneliness. No one hears. Almost forgotten because found unresolvable and... dumped. Like an invisible stray dog.

You know what is filling your space Lo-loner? Yeah, this is your name from ‘now’ on. Yeah, no? Me neither. But I can make up stuff. I mean, I’m not in the mood dear. I can provide you an example, don’t know if that’d fit and bring up an idea in your misery.

But, before that... You know, at least a little bit but you deserved that by being a tool. You are already a tool? Oh, my lack of language skills can not describe this.

You know, it is difficult to write if your hands are cold. ...The worse when your soul is freezing.

A notion is being a tool. You, Lo-loner. You’re the last guy fired from the company after letting everyone go your managers ordered.

The example is probably quite a bit stretchy. I’m having difficulties if I’ll be able to get rid of the nonsense letters between the first and the last of the alphabet.

I could create a relevancy if I were you. Yes, this was the example for you. Yes, I could. But now can’t.

I’m in a struggle. You see...

No, you’re not the reason. Not sure from your end, but you may be my only friend. So, you don’t worry.

About the boobs... They belong to my wet nurse. I just wanted them to feel warm and put my head between them. A love exchange in spiritual ways. A fact here provided with ‘letters’ (the 24 unnecessary ones, maybe.).

That’s it.

Ama bu delilik...

Nedir o? Bilmiyorum. Bugün ve birçok günler hiçbir şey bilmemek istiyorum. Bu yok olmak değil mi? Öyle gibi.

İnsanları okumuyor olmak istiyorum. Ya da sadece ilk görüşte okuduklarımla kalsın istiyorum. Onlar için de aynısı geçerli olsun.

Karamsar mısın? Değilim. Karamsarlıklar içindeyim. Ama ben karamsar değilim. Olsaydım saf saf buraya yazıyor olmazdım. Bunların bir(er) işlev(ler)i olurdu. Anlaşılır bile değilim. Başkası olsa bir hale yola sokardı. Benim ise tek derdim...

Neymiş derdin Ali?

Ne bileyim aq. Ne istediğimi bile bilmiyor muyum? Yoo. Öyle değil. Gitgide bir şey istemiyorum ya da bir şeyler istediğimde bir süre sonra manasızlaşmaları yüzünden gevşetmeye başlamış olabilirim. Bu gece hiçbir konum yok mesela. Ama kimin sikinde? Hiç kimsenin. Kendimi darlarım. Eve gidip, sonsuza dek çalacağım, şimdilik çalmaya çalışmakta olduğum şeyi çalmaya çalışmaya devam ederim. Tabii uyumazsam. Uyurum herhalde. Belki itlik serserilik yaparım. Ya da her kalktıktan sonra neden izlediğimi kendime sorup durduğum dizinin ilk sezonunu izlemeye devam ederim. 15 yıl süren bir dizinin en son sezon ve bölümünü izledikten sonra ilk sezonunu izlemek enteresan aslında. İlk bölümlerde sesini kalınlaştırmayan bir Dean var. Her geçen bölüm biraz daha kalınlaşıyor sesi; daha erkeksi görünüp izleyen civcivleri arttırmak için. Amy Acker, Sarah Shahi falan var ilk sezonlarda. Basmışlar parayı o zamanın güzel cıvırlarıyla rating’i toplamak ve yakışıklılarımızı daha dikkat çeker hale getirmek için. Çok çakallar aq. Bir de millet bunları yiyor.

Yine de, aslında baştan epey naif bir dizi. Son sezonlar ile kıyaslayınca çok daha eğlenceli, tüm acemiliklere rağmen. Bir de şey var, bence Sarah Shahi olmasaydı o dizi kesinlikle bu kadar tutmazdı ve kadını yalnızca ilk sezon, ilk bölümde oynatmışlar (ya da oynatabilmişler). Bence bir ayıp var burada ama bunun da benden başka kimsenin farkında olduğunu zannetmiyorum. O kadındaki aura her hatunda bulunanlardan değil. Tabii but atmasyonlarımın bağlı bulunduğu kaynak yalnızca ve yalnızca neticem. Neticeme güveniyorum ama yüzünü burada eskitmek istemem. Olmadığım bir şey zannedilmek... Ona zaten amk hayatı alıştırdı.

Bir de şey var... Ne vardı. Bir şey yok muydu? Evet. Var. Ama nereden bilecen. Suratım ya salak, ya da asık ya da ikisi birden. Ya budala gibi ya da ne bileyim; olumlu olmayan bir şey gibi görünüyorum. Hayatımdaki iyi şeylerin hepsi evimde. Dışarıya çıkmama müsaade eden şeyler çok az. Herkesten daha zor çıkıyorum dışarı ama buradayım. Neden mi...?

Çünkü.

Ben umudunu yitirmeyi bırak, götüne tekme atmaktan usanmış ama bir türlü kurtulamamış bir salağım, o yüzden. Gitmiyor akodugum ve herhangi bir şeye yararı olduğundan hiç emin değilim. Aklımın havada olmasının en büyük sebebi ve çakıldığımda da umurunda değil. Yine çık, yine çık, yine çık....

Buradayım.

Çünkü.

Tapmak denen şey karşılıklı olmalı.

Çünkü...

Patterns. Patterns. Patterns. Patterns. Patterns. Patterns. Preparing for a riot patterns. Patterns. Patterns...

I wanna give up an surrender to the battle against myself. I beg to rebels within: Either kill the rest of me or show how right you’re and may you lead the way.

Because the shots are not aimless, we just can’t see where and what the target is or should be. Point is a really point: Has no shape.

Spineless point! Points! Even repeating it could make you see that it is pointless to have a point.

Point!

I’ll leave.

--

Listening Deep Purple songs was a time. Ended. But the watch it had itself stopped an still being taken care of. Kept clean, intact; like there’ll be time to set the winding. I do not want it anymore. I need an abortion.

The problem is feeling too confused to decide what to keep and what to throw out. You see, the engine never had a chance to cool down. And it’s not running well anymore and the steering getting harder and dangerous every other day.

I don’t want to lose it. Maybe that’s why I’m keeping it running in circles. Maybe I’m not aware of it but it’s locked on purpose. The dim beams of the worn out headlights are like seeking a way out of it in this spin.

Maybe god’s protecting it. Yeah, right. God’s expecting neighbors’ kid to visit so that this toy might give them some fun. Unplayable by yourself. Too many dependencies for one god maybe.

Yes I am too confused if to stay not confused or just let it all go.

To where...?

I can’t grow old and I can’t prove that I’m dying when I’m required to grow... up!(?)

I have to find a way out of this.

Too exposed. No.... Er... Yes. But not in the way what I really am. Oh, I even can’t be honest and open-hearted to my own self. And who believes it? Not me. Who cares. Only me. Do you? Not actually. This is not caring. This even is not -self- satisfying. This is a struggle. But why...

I really do know that no one knows. Not you, not me, not gods nor nothing.

The universe is also unaware what’s going on itself and at all. That’s one thing I’m a hundred percent sure.

Do I miss you?

Of course I do.

But who are you?

I don’t know, do you?

Övünmek, büyüklenmek ister misin?

Senden büyüğü yok insanın qəlbine saplanıp, saplananı sökecek.

Kabalık etmek istemem, kabalığını hatırlatıp.

Yaptım. Kabasın ve kabalıktan anlarsın.

İçimdeki gülleri öldürmeye kalktın, bilemeden, bilmeden; tüm avanaklığınla ama...

Beni öldürsen de,

Yapamazsın.

it’s raining.

Yes, I’ve forgotten. Still can’t recall and i feel sad about that. Guilty as charged.

Though I will always remember the white lights surrounding our looks that day:

Two-way white clouds highway,
with blue beams carrying the warmest smile I’ve ever happened to see.

I never thought I’d be able to return a genuine smile in a proper way.

Can we do that more often? ...Like all the time, maybe forever.

Because, It seems like I’m fallen.

Seriously, I truly need a hand from God at times like this. Because I find myself stumbling through gestures that have no sense at all. There are quite many lovely creatures settled in my heart and yelling for Love all around.

That’s why I can’t hear you, if you are saying something. Could you please come closer?

I’m sorry but it was blue. We were blue.

I’ve got brown/black. You said they’re green and I looked... Actually I tried to look and see the colour you’ve got in your eyes. But it’s difficult to see when you blind me with your smile. But I believe you. There’s no other chance with that smile you’ve got. Please don’t make use of it unless it’s for true love. Not real, but a true one.

Now you know. And we’ll see if you do know or just figure it out. Come closer. Please. I need my strength back.

You need to come closer. I won’t drain you. I’ll give you ‘a’ power you’d never have. I can do it. I’ve had.

Btw... I mean by the way...

I’m patient...

I can wait.

I’ve been await for about half a century.

If it's worth it, I wait. I used to.

Would you,

be,

patient.

?

P.S.: I'm a good teacher. And you need to learn the joy and peace you'd have, having the raindrops on your beautiful hair.

insanların içgüdüleri ıle taşşak geçerek insanlık ve eşitlik dikte etme üzerine bir ton ‘masraf’ edilerek yapılmış SİKKO bir dızi.

müsvette.

acılar ve zorla sikmek ve sikilmek...

zavallı bir sistemsiniz ve karşı olduğunuza hizmet ediyorsunuz.

-

season 4, episode 10 - edit: an insist of killing hopes for being a human which has an intention to be the on the planet.

-

seson 5, episode 6: halen, ilk sezondan sonraki hicbir bolumun, dizinin temel amaci gibi gorunen tavrini baltalamak icin cekilmis sezonlar oldugunu dusunmekteyim. izleyiciye "teslim olmaktan baska olabilecek tum careler 'romantizm'de kaldi der gibi aq.

Eskisi gibi yazabilsem keşke. Gözlerim görmüyor ki. Bazı günler ve geceler gözlerim görmüyor. Bilmediğim ve tanı konmasını da istemediğim bir rahatsızlığım var. Gerçi yaşım gereği bir şeylerimin artık eskimesi ve bozulması gerekiyordu, di mi? Yoksa ben de kıllanacağım artık; yer değiştir, yöre değiştir, unut, unuttur ve tanışıldıkça sorulan sorulara yine yanıtlar ver ve yalan söylemek isteme ama söylesen bir türlü, söylemesenn bir başka...

Tabii ki, tastabii ki... Sana yürüsem olurdu di mi? Çünkü neden? Çünkü sana genç görünüyorum, o yüzden... Şayet kel olsaydım ve önünme dikiz aynası gerektirecek kadar göbeğim olsaydı? O zaman ‘seninle’ flörtleşmeye yeltenseydim muhtemelen yüzün şu ankinden daha da ekşi olurdu. Arkamdan da alay ederdin. Hele bir de şu anki gibi meteliksiz olsaydım... O zaman ben bir ”yoktum” zaten.

Biliyor musun, senin gibisini çok gördüm ben. Münasebet bile kurmama gerek olmadı. Olduğunda da kaçtım. Hayır hayır, taptaze, çıtır çıtır olduğun zamanlarda da. Bugüne kadar Tina Turner’ın beyaz oğlu gibi kalmış olmam bu sayede oldu belki, kimbilir... Belki, belki öyle değil.

Eee? Kafam öyle değil yani. Aradığım kendinde ve herkeste olduğunu zannettiğin değil. Biraz da sorun bu yüzden. Bunu açmayı isterdim. Gerçekten. Ayan beyan söyleyebilirdim. Söyleyebilirim de. Ama aslndan başka her yere çekileceğinden eminim şayet açarsam.

Çünkü: Hiç ama hiçbir şeye açık olamadığınız yıllarla kanıtlı. Sen, yani sizler; boşluk olsaydınız daha iyiydi şu anki dünyanın sizlerin eseri olduğunu göz önünde bulundurursak. Kısa vade sayılabilecek siktiri boktan hayatlarınızı ve yine aynı vadede yaşamakta olan yakınlarınızı öyle bayağı bir bencillikle ve hep işinize gelecek şekillerde yönettiniz ki her şey bombok oldu. Memnun musunuz? Değilsiniz tabii ama bir yolunu bulmaya devamm ediyorsunuz, öyle di mi?

Bir de... Sizler yaşadınız be. Ben yaşayamadım. Yoksa doymuş olurdum. Çikolatamı da bitirmezdim ben mesela. Ağırdan alırdım. Belki o yüzden obez olmadım. Belki trafikte ya da tatil yollarında götü büyütebileceğim rahat koltukları olan bir arabam hiç olmadığı, onun yerine lakap alacak kadar bisiklet tepesinde dolanıp durduğum için belki. O da genç biliyor musun? Evet, o da yaşlanamadı; binlerce kilometre yol gitti, ama hala masmavi.

Ben aşklarımı da tüketemedim mesela. Sevdiğim ile amcaoğlu kıvamına girmek istemedim. Tabii ki boka sardı hemen hepsi eninde sonunda ama Tom Robbins bile aşkı kalıcı kılmayı öğretememiş; bana mı kalacaktı?...

So, I see why I’m not welcome here but that reason is false. And if there’s something could I be wearing on my humble being having an adjective leading the way with a cane shaped ”L” letter in the middle would only be about my weariness about ”explaining”. I could save some energy and you could use some to see it yourself. But I know, even reading is tiresome for you. And you’re not young. And you also did not when it was a little less ”less” trendy.

I’m not ”oLd”, you are.

But you’re killing me. You’ve got that, just like you all have been killing love.

Kendi doyumsuzluklarınızı doyurabilecek bir mideniz yok, folloş olmuş. Bu yüzden taş yediriyorsunuz bana.

Bunu ruhunuzun bağlı olduğu yer biliyor. Ben de biliyor ve görüyorum.

Ama taş yiyorum.

Alışıp, zevkle üzerine bira yudumlayabilecek kadar.

Evet, ben de bencil bir köpeğim. Görebilen bunu da görür.

Çok şeyi fazlası ile hak edebilmeye neredeyse hazır, koca kafalı bir bünye ile doğup, mani olacak tüm toksikliğe maruz kalan bu -kendince- birinci tekil şahıs, altı boş egodan öte bir ışık yaymıyor gibi di mi?

Ama çok güzel Bir yağmur var, su serpiyor ruhuma: Bugüne dek kendimden başka hiçkimseye zararı olmadığına gönül rahatlığı ile yemin etmeden önce aldığım nefesin gayet dürüst olduğunu biliyorum.

Sana ya da başkasına oyun oynamadığımı, aslında sadece birlikte oynamayı sevdiğimi biliyorum.

Anlaşılmadığımı, anlaşılamayacağımı ve sonsuz yalnızlığa hazır olmam gerektiğini...

Ne bileyim, galiba bir şeyler biliyorum. Ve sanki yanımda benim gibi bir salak olsaydı çok daha iyi olurdu gibi geliyor.

Ama o salak sen değilsin.

I’ve got many things left to say?

No, I have not.

Anything shapes into words seems useless, including life.

Any difference you’re gonna create, make happen, let occur...

Will be common, will be cloned, will get a chorus for the crowds.

And that’ll only take a while, before it got useless...

You’re not around.

Why would I?

...

One can not guess when one another decides to dissolve.

simdi, bu aksam, kimseyi siklememe zamani gercekten geldi desem. hakikatten yazsam buraya icimdekileri rahat rahat arkam donukken bu tarafa gecen yere, kesin birinin gelip bunlara kesik atacagi, resmini cekip sonradan okuyacagi tutar. belki de boyle olmasi gerekiyordur. belki bu dahi beni durdurmamalidir. belki kaderimde hakiki bir linc yemek ya da cigir acmak vardir...

burada en son oturdugumuz zaman, onun oturdugu yerde oturuyorum. ketumlugunu -tabii ki- birakmadan, o da, istedigi zaman (kendime hatirlatma). bunu dusunerek oturmadim. uzak kiyida kalayim herkeslerden, ruhlari biraz rahat etsin. abuk subuk bir saskinlik goruyorum yuzlerinde ve benim kafamda yazdiklarim dogru ise, biraz uzak kalmakta yarar var. 

peki neler yazdin?

- bos ver.

geleyim baska bir konuya... gereksiz cumle. bir kere dogru degil. arkasindan da bir suru gereksiz cumle yaratan cumle. kendisi olmasaydi bu cumlelere hic gerek olmayacakti. bu dusunce yapisi kim tarafindan elestirildigimi hala hissettigim icin mevcut. evet. aynen. o. 

sanki ona bir sey diyecektim, sarkilarin arasinda dolasirken ve o yuzden buraya geldim. tum b12’sizligimle konuya hakim olsam da, zihnimden gectigi andaki gibi ifade edemiyorum icimdekileri. konu, o, yani aslinda sen. sana sesleniyor olunca boyle oluyor.

diyecegim neydi, her zamanki gibi cok uzatmadan desem de inanmayacagin ve inanmamakta hakli olacagin gibi... evet. uzatiyorum. artik herkese, her seyi uzatiyorum. uzamaktan inceldim. kopuyor bir yerlerim ve yerlerine yenileri cikiyor mu bilmiyorum. ben de boyle olsun istemiyorum. 24 saati bunlar ile hallesememis biriyle gecirmenin zorlugunu... evet... bunu biliyorum. sanirim bunu teslim edersin bana. 

ben derdinin en buyuk derdi benim.

ve bunun kroniklesmesine en buyuk sebep, bana dert olan ben ile ilgilenmek yerine baska bir seyleri dert ediyorum. 

kaciyor muyum? kacsam ne olacak, hemen ensemde, her zaman. cunku o kendimim.

fakat dert “ettigim” ne?

bunu da bilmiyorum aslinda. belki ikisi bir arada bunlarin. belki ensemdeki “ben derdi” bunun icin yirtiniyor ve arkami donup, ellerimi kaldirip, “tamam, tamam! ama o sopayi birak! ok?” demeliyim. belki de gercekten, ama bos bos degil, kendimi bir evire cevire sopalamam gerekiyordur.

fakat, nereyi sopalarsam akillanirim bilmiyorum ki. bunu da denemedim mi? her yerim yara bere icinde, bitkinim, dayak yemisten beter uyanip, butun gun yedigim dayagin nedenini anlamaya calistiktan sonra bir dayak daha yemek icin uyaniyorum. 

uyandigimda bazen rahatliyorum. anlamis hissediyorum her seyi. sonra kahve geliyor; ve sigara...

gun ne kadar da guzel basliyor bazen ve bazen uyanir uyanmaz illetler basiyor ve o gunu basima bela edecegine yemin etmis o illetleri def etmem gerekiyor. sabah sabah, daha afyonum patlarken cekilecek is mi bu? ustelik deniz de kokuyor ve galiba baska kahve kalmamis. essek kafam.

bak nasil kaciyorum. bak nasil uzatmaktayim yine. 

aslinda, ben, bana karsi epey sabirliyim. takdir etmiyor degilim. hemen vazgecen derlerdi bana mesela. mizac di mi bu? kolay degismez, hatta hicbir zaman degismeyecegine inanir bircogu. ama degistigini ispatladi. vazgecmedi.

yerimde kim olsa vazgecerdi. sen vazgectin mesela. benim icin onemli olan bu idi.

cunku inandigim bir sey vardi, hala isiyor. oyle duruyor rahatsiz etmeden. berjere oturmus. kalbimdeki odalarin duvarlari dokuk. rutubetli degil ama boyalar sokuk. renkler soluk. koyu kirmizi oda, kirmizi degil artik, anadilimde telaffuz etmeyi beceremedigim renkte. daha guzel aslinda. bir de yansimasiz, golgesiz bir gun aydinligi var. bulutlu olmadigi halde huzurlu.

o, orada. berjerde. bazen iciyor, bazen ayik. benden cok farkli; tutarli ve istikrarli. uslu da aq. evet, beni cildirtmaya da calismiyor. ama vaz ‘da’ gecmiyor. 

bu karakterler var ya, gozlerinin uzerinde gezinip durdugu... onlar yine onun pasif direnis gibi hallerinden. hinzir, bazen kanima kafa yapici bir madde karistirdigini falan dusunuyorum. belki de hormonlarin, enzimlern kontrolu ile ilgili anlasti bunyemde bir yerlerle; ya da hepsiyle... yaninda cevirmeli bir telefon da var, kimle konusur, neler der bilmiyorum. bana dosdogru sesleniyor ve diyor ki “en azindan sabir ve dua etmektesin.” ahah! buna kim inanir? bence sen inaniyorsun buna su an.

diyor ki:

-- devam etmeli --

to: olsun be II

from: olsun be

aslinda yazdim buraya ben ama anlami yok. cunku diyecegini caktirmadan zaten soylemis: “devam etmeli”

birak bu behzat c havalarini canim. o oturdugun berjeri ben icat ettim. sana kimlik vermeye, anlasilir gorunebilmen icin bir biceme sokmaya calistim ama ise yaramiyor.

cunku, tipki onun gibi, bir adim atmaya tenezzul etmiyorsun. senin adinin buyuk bir kisminda da ego var. yoksa ya benden istikarli olamazsin ya da beni de kendi seviyene cekersin. ama derdin, bokun, sadece yerini saglam tutmak.

peki o yasadigin beyaz kiriklariyla toz pembelesmis gosterdigim ama kapkaranlik olan oda(cik)ta, ben karnimi doyurmazsam ne ile bu havalari atacaksin?

“devam etmeli”ymis... he tamam. ben mi buna mani oluyorum? yirtindim lan devam etsin diye. seni tutan o kanli pompa gumburderken anlamadin mi? gerci tepetakla oldugun zamanlar oldu orada, ben yollarda hickiriklara bogulmusken. hala bile, o sarsintilarla duvarda duvara savrulup dururken “rezil” oldugumuzu falan dusunuyordun, di mi?

incindin mi guzelim?

evet, rezil olduk. istedigin kadar incin. simdi de kalibina sikis, orada o berjerinin yumusakligina hapsol. esir olan ve beni de esir eden sensin.

devam etmeli’ymis.

gotunu kaldir da sen devam ettir. senin cevirmeli telefonunun ahizesinin agzini...

seninle de mi anlasmam lazim her seyin yordamina varmasi icin? senin isyanlarinin yansimasiyim ben ve tabii ki sana donugum. ektigini bicersin, ayni hayatin bana dayattigi gibi.

ben ekmekten de bicmekten de usanmisim. ooo... kendimi acindirmaya basladim.

sence biz actik mi kendimizi tamamen simdi. yani bilip de okuyan uyaniklar beni tamamen cozmus sayilir mi simdi? tamam, cozulsek ne olur sana gore bir sey degil pek, biliyorum. bunu kaale aldirmaya calisiyorsun ve yalniz degilsin. o da oyleydi. beceremediniz falan ama... cozulmus mu oluyorum ben tum bunlarla.

anlasildim mi? ne bok, ne pislik, ne bayagi biri oldugum ortada mi simdi yani?

steril olan asagidaki mi, bu mu... asagidaki hala duruyor mu?

========

bak ne diyecegim: o konusuyor ya benle, cevirmeli telefonuyla her nasilsa bazen dunyami karartan bir isik hiziyla bana eristiginde... iste o konusmalari benim bile bildigim bir dil degil. anladigim, ama anlatma sansimin olmadigi bir dil. simdi romantiklik yapip gonul dili, kalp dili falan desem hatirladigim kadariyla oyle kolay kolay bozulmayan lugatinda “siktir oradan”in yerine tekabul edebilecek ne varsa kullanirdin. zaten sayfayi kapatmamak icin bile zor duruyorsun bazi anlarda ama okuyacaksin. buna ikimizin de yapabilecegi bir sey yok; olmayisina da, olusuna da... o zaman neden okumayasin ki? bittabii... :

o zaman neden okuyasin ki?

aslinda cevirmeyi deniyorum, kekeledigim zamanlarda, belki bir cumle ya da bir bakis ve hatta sadece bir durusla ifade edilebilecek bir seyleri sozlu ya da yazili olarak paragraflarca, tez yazar gibi uzatan biri oldugum zamanlari hatirliyorsun ya. butun sozcukleri bilip, hepsini yerli yerinde kullanabilip, bunlarla gercekten bir seyler anlatiyor gibi gorunup sonunda “ne dinledim ve ne anlatti bu amina koyayim??” diye kaliyordun ya... iste deniyordum. olmuyordu.

kisacik soyledigimde de, o hattan bana gelenleri aktarirken sanki cucugune kadar yontmus, kirpmis gibi hissediyorum. cucuk ile lahana sarmasi olmaz. benim gibi cucuk kadar anlatmayi beceremeyip, ortaya lahanadan baska her seye benzeyen bir “mal”zeme o ‘ilk defa yapilan lahana sarmasi’ni unutmaz.

al iste mesela: ben o guzelligin hakkini verebildigimi, verebilecegimi ifade edemedim. cig geldi gelisiguzel seyler bana. efendi oldum kendimce ama... meh... miyminti bir tip. aradigimiz kisi bu degil. 24 saatimi uyudugum anlarda dahi birlikte gecirmek zorunda olmak bana dahi illet geliyorsa, kim ve neden buna katlansin...

ayik asla cozemem bunu ben. ucuncuye uzatmak da ist(em)iyorum (kimbilir).

ama bu sabah bir tanesini yakaladim ve cama yazdim. hatta boomerang calarken oradaydi:

“I could fix that.”

evet, resmen bana bunu dedi. ve inanmazsin, bunun gibi seyler soyleyip duruyor bana. duymak istememeyebilemiyorum . evet, aynen okudugun gibi.

“gelecek, bekle!”

“bir anda her seyi, her seyi duzeltebilemezsiniz ama bir barissaniz, araniza kimse girmeyecek sonsuza kadar.”

“seviyor seni!”

“sana cok kizgin ama seni seviyor ve en cok kendine kiziyor. aslinda kizmasina gerek yok ama bunu ona anlatamiyorsun sen. bir duramiyorsun yerinde. kafayi cekip sacmaliyorsun. bunu yaptiginda benimle bagin da gidiyor bazen. oysa eskiden alkolu daha verimli kullanabiliyorduk. denize fiydirilmis kazagi istedigin ani hatirla aptal cocuk! o da seni kisitladi, birbirinizi yediniz aptallar gibi ama bitirdiniz mi? hayir! kavusmaktan baska careniz yok sizin mutlu olmak, biraz huzura ermek icin. birbirinize ihtiyaciniz varmis gibi yaratilmissiniz ve sen kendini ona anlatamadin. (tam bir sacmalik). evet. o gece baska olmaliydi. annen ne diyor: “evinden kovdun sen sevdigin kizi sabredemeyip.”. tam bir hiyarsin. bastan beri oyle olmasaydin... hayir cocum, hayir evladim, oyle degil.

sen, sensin.

bozuma ugradin. cunku sen her seye bagisikli olamazsin. senin guclu olduklarin farkli, onun guclu olduklari farkli.

ve zayifliklarini sevmiyor. hicbir kadin sevmez. ve gucunu gormedigi icin de kucumsuyor.

ne konuda guclusun sen ali? bunu da anlatacak misin uluorta. no.

aslinda olacak olan oldu. yes, “whatever will be, will be.”

===

nasil barisacaksiniz ki?

ben?

ben küs degilim ki? beni az sevdin mi ben hemen kalbimi avuclarina seriyorum zaten. mesele sen ve onun arasinda.

devam etmeli ise ben degilim buna adim atacak. cunku ben zaten sulh ve sevgiden yanayim ve ben zaten iyilestiriciyim. yaparim, iyilestiririm. yuceltirim. yeryuzunun en guzeli olmasi icin elimden geleni ardima koymam, ki bunu dahi yavaslatmak gerekebilir. cunku ben masum bir seytanim: gucum ve sevgimin, ozgurluge ihtiyaci var. ve dayaginizi yiyorum, eziyetinizi cekiyorum ne zamandir...

benim elimde olmayan tek sey garez. bunu yapamiyorum diye ikiniz de hor goruyorsunuz beni. yaniyorum diye de kiziyorsunuz, sonuyorum diye de. siz ikisini de yapabilir misiniz, tekrar tekrar?

hayir. sonu iyi mi bunun? hayir. bana kim yardim edecek, beni kim dengeleyecek?

devam etmeli demek...

devam edin o zaman. siz kirin bu defa gotunuzu.

cunku ben basindan sonuna kadar zaten tam olarak suradayim:

I could always fix that.

===

iyi olabilecek bir seylerin “bocalamaya” donusmesine neden olmayi reddeden inadimla “bocalama” mahkumu olarak cektigim kureklerin sudaki şapırtısı yordu mu seni güzelim.

otur dinlen o zaman.

Uçuşan bir polen bile birilerini hapşırtıyor.

Birkaç gün önce yazmışım ben bunu. ‘bile’ burada aşağılama. Değer miktarını belirlerken göreli hacimsel büyüklükleri sayıyoruz ve bu sonsuzluk içerisinde uzanan bir şey, yani -haliyle- kaidesiz olduğu için ‘manası adaletsiz’.

Bu anlamda eşitlensek, daha doğrusu, dünyalarımız eşitlense. Yani -sadece- benim dünyam diye bellediğim yerküre ile onun büsbütün dünyasını, uçuşurkenki bünyesini eşitlesek, muhtemelen 8 milyar kadar yaşayanı vardır ve en azından bunlardan birilerinin tasaları benimkiler gibidir; daha beter değil ise...

Tabii bu eşitlemeyi zaman kavramı için de zat-ali’lerini şişirerek ya da büzerek yapmak gerekiyor: Onun dönendiği uzayı ile bizim gezegenin uzayının frekansları eşitlenirse işler çok farklı hallere girer.

Bunun -da- yapıldığı bir evren var mıdır acaba?

Evren tek midir? Ya da bütün evrenler bir başka evrenin içinde midirler?

…

Evrenin en büyük varlığı benim bünyem olsaydı şayet; yani benden başka hiçbir şeyin olmaması gibi bir zulmün yalnızı olsaydım; ve kendimi de ben yaratmış olsaydım (her nasıl olacaksa: hiç olmayıştan kendi kendini yaratmak) muhtemelen şu anki vicdanımla (onu da ben yarattım aq) kendimden utanırdım. Çünkü yolduğum sivilce ile katledilen, işeyerek atmaya imtina etmediğim, göz kapağımda olmak varken kırılıp düşecek ayak tırnağımın ucuna mahkum doğmuş tüm hücrelerin feleklerinin çemberinin yampiriliği hep benim yüzümden olacaktı. Üstelik kulaklarımdaki hücreler ne kadar köle gibi çalışıyor olsalar da onların küfürlerini bana iletemeyecekler; ancak ve ancak canımı yakacak bir durum olduğunda bir şeylerin farkına -belki- varabilecektim.

Yani aslında tam bir sıçış olacaktım; sırf kendine çalışan, bencil bir sıçış...

Tanrı, bazı varlıklara düşünebilme yeteneği vermiş, ve bazılarına vermemiş di mi?
Kaya düşünemez. İnsan düşünür.

…

Belki de insan, böyle zanneden, bir ahmaktır.

Kim bilir? Tanrı mı? Ahah! Bilse de anlatamaz. Sonsuza kadar yalnız kalmaya mahkum başka bir varlık olduğunu düşünmüyorum. Şişme bebeğine aşkını ilan edecek duruma düşmüş bir insandan bile acınası bir durumda olma ihtimali var ve bunun için ne yapabiliriz bilemiyorum. Zira, dua bile ona ediliyor ve kel ilaç bulsa başına sürer.

About Silence Certificate: Ne alaka? Ya ona da geçen hafta, ...mı, ...ne başvurdum. Tam tersi bir durum var... Bünyemdeki bir şeyler nedense ısrar ediyor. Oysa ben çenemi şarkı söylemekten başka hiçbir şey için kullanmak istemiyorum.

First laid down, for one,
Then trying for more, made also me upside down.
When it’s decided to be given up,
It stood after a full circle and raised us up.

“Aslında ben de seni seviyorum.” Çünkü ben çok hayalci bir insanım. Hayaller güzel tutuyor içimi, gizli gizli. Yoksa, baksana dünyaya, bok götürüyor herkesi ve herkesin, her şeyini…

Yalan değil. Ne ben yalanım, ne de söylediklerim.

Çalan tarzı sevmiyorum. Ama sözleri -ister istemez- dinliyorum ve kimin söylediğini, kim için söylendiğini, kimin çaldırdığını ve saireyi bilmiyorsam da; sen söylüyormuşsun gibi düşünüyorum.

Yok be, ne hayalperesti. Ben hayallerime tapmıyorum ki; bilakis, ben onlardan yararlanıyorum. Biraz hicap duyuyorum ama kimselerden değil, bizzat kendilerinden… Beni bağışlıyorlar. Çünkü mutlular. Çünkü, gerçek olduğu düşünülen ve beşeri mutsuzluktan boğulmamanın imkansızlıklarının sayısını belirleyen dünya bataklığından nefes alabilmek için çıktığım yer mutlu bir yer olmalı di mi? Mutlu olmayan bir yerde bir başına nasıl mutlu olayım?

Bunu, bölündüğüm için burada bitirmek zorunda değilim. Hiçbir şeyi de bitirmiyorum. Ben bitirmem. Bitirseydim, yaşlanmıştım.

Daha çok şey var.

Bugün, dünden önce geliyor burada. Çünkü dün aşağıda, bugün yukarıda. Oysa devam etsem durmadan, yarın da aşağıda olur ve tarih böyle de bir şey olabilir mi? Biz guguklu saatlerin ibrelerini hep aynı yöne, hep kendine, kendi adını dahi verebilmiş yöne döndürüyoruz diye zaman hep böyle mi yapıyor? En azından zik-zak yapmıyor mu? Ben yine de biz çizgi koyayım o/araya, en azından alta attığımız dün, bugün ve yarınlardan yerini böyle ayırsın. Kendi içlerinde nerelere gidiyorlar kimbilir bunlar...

Geri girip çıkmak? Ve tekrar girmek...

İnsan girip çıkabiliyorsa, veya tersine hukmedebiliyorsa*, zaman neden aynısını yapıyor olmasın. Sadece yataklık mı etti bunlara zaman, bunca zaman...? Başını sonunu bile kendi belirliyor ya da belirlemiyor, göt. Daha bize “nasıl oldu”ğunu söylemedi -belki ayan beyan ortadayken-; her biri eskimek, en azından bunamak ve eninde sonunda yok olmak zorunda kalan ve zamanı da hesaplayabildiğini zanneden beyinlerimize doğduktan sonra anlatıp öğrettiklerimiz ise hala düzlemlere sıvanmak zorunda olan analitikler; alti tane dosdogru direkleri ile...

Ben niye bunlardan bahsediyorum, dünün üzerine basıp şimdi? Çünkü bugün, daha doğrusu önümüzdeki 1-2 saat özel bir şey yapmak istemiyorum. Boş boş anlatmak istiyorum ama boş yaparken nasıl bir konuya girdim. Şaşırıyorum ama yerini bilsin bu şaşkınlık. Bir bok olması lazım şaşırmak için. Değer görmesi lazım, yoksa, kendi kendine şaşır dur; ne gereği var da başka gözlerden, başka beyinlerin içine sirayet etme hakkı yaratıyorsun?

Ama bugüne kadar kim, neyi, ne için yapmış ve bunların ederi nedir, ne olmuş, ne halde?

Yorulacağım şimdi. Çünkü konu kapsamı ve parametreleri...

Tanrım, zeka yaratmaktayız bir sürü, sanki kendimizinki ile baş edebilmişiz gibi. “Supply” yetmeyen beyinlerimiz için benzerlerimizi yaratıyoruz. Gerçekten gerek var mıydı ki buna acaba... Daha mutlu muyuz 20 yıl öncesine göre...

-

O zaman şöyle olsun. Yaratayım bir kendi dünyamı mesela. İçindekilerin mutlu olduğunu söylediğim hayali dünya. Tamam. Heh, eksik kalmıştı, o da olunca... Raporunu da alırsın, olur mu?

Olmaz, öyle değil. Simülasyon yapıyoruz, yoksa çok şükür ki, sessiz sedasız oturan ve işime, kafa durumuma karışmayan (karışsa, daha beter olacağımı biliyor sanırım) Winston Churchill’in, oradaki, varlığı benim bahsettiğim şeyle alakalı değil. Orası apayrı bir konu. Bu simülatör bizi gerçeklikten koparmayacak. Değil mi Mr Churchill? Yoo, arama motorlarına oynamıyorum. Seni kim hatırlar zaten aq. Ayrıca arama motorları bunları yemiyor artık, sadece ve sadece delirmekle ilgili barışıklığım için senin olmayan varlığını kullanıyor olabilirim. Ve ayrıca, hani diyalog yoktu. Bugün kimin yanında otursan onun kendini iyi hissetmemesine neden olacak bir şeyler söylerdin ve bu yüzden muhtemelen bugün kimse seni civarında istemez. Boka sarmışlığa fazla alışkınlar ve bunu hatırlatmanın sonuçları pek de iyi olmayabilir. Yine ayrıca, sen hiç toy olmadın mı? Olmuşsundur. Ve her neyse; en azından seni yanıma davet edecek cesareti gösterdim. Bunu sayıyor musundur? O zaman ezme beni. Zaten yeterince tanışmıyoruz ve buraya hortlayışının yaşını dahi belirlemeye zahmet etmediğimiz için hitap sorunumuz da mevcut. Ve, bir sürü olacak sanırım bu ayrıcalar, ayrıca, ne kadar olgunlaştın ya da çocuklaştın ortalıklarda yokken? Nereden bileceğiz ve bunları belirleyecek beyin....

Heeey! Başka bir simülasyon yaratacaktık....

Konu nereden buraya geldi hatırlayabilirim. Yukarıdaki satırlara göz atmam yeterli olur ama yapmak istemiyorum ve nedenini de merak etmiyorum. Cahilliğin mutluluğu ile biraz dinlenebilir miyim?... ki, acaba,...?

Te, ne zamandı aşağısı?...

o zaman kesip koparayım, 3 günlük mikro takvim ve son günü belki boş sayfa; koparanın olsun.

---

Sindirilmişlik mi bu yaşadığım?

Değil aslında ama mideye indirilmişim aq.

Asidin içinde tepiniyorum.

Nerede bunun ülseri, bulsam, yırtsam...

O zaman da boka düşerim; sıçılsam da kurtulsam...

Hemen hemen hepsi, canlı canlı canlı yutulmuşların,

Kabullenmişlerin ve bir köhnenin bedeninin kanına karışmaya hazır kabullenişlerin,

Ergimişlerin içinde yüzüyorum.

Direnmeye davet, beni eritenlere gayret,

Yaşadıklarım bir bana hayret.

---

”*”: Girilip, çıkılabilmek.

P.S.: uf!

I can swear yesterday we were both dying of missing each other.
Well, I've already died more than several times already.

bu akşam bütün meyhaneleri dolaşmadım. İstanbul'da da da da de ği lim.

ateşten korkmuyorsan, gel yine mumlarla oynayalım.

sevdiğin, sevip de en çok sevebileceğin adam seni hak edemedi. eyvallah.

ömür boyu mahremiyet mahkumuyuz.

amk, ona da eyvallah.

belki de hala tek mağdur sensin. e, herhalde, di mi, yani...

ha!! ...ona da eyvallah.

benden hepsine, her şeye eyvallah.

içim rahat, kafam rahatsız ama, gönlüm mandanın yattığı çamur gibi ferah.

bombok gorunuyor ama manda... orada rahat.

manda kendini seven bir hayvandır.

butun hayvanlar kendini sever.

içime bu camurlar boşa dolmadı.

Aslında mesele anlamak değil, anlamaktan usanıp, artık arada canın istediğinde anlamak için okumak. Başka şeyler düşündüğünü fark et beni okurken. Düşündüğünü fark et. Hatırla. Benim ne yazdığım radyoda dinlediğin alelade bir program gibi olsun. Evet, radyo. Gözlerini tutan bir yayın ama kulakların senin. Ben beynin ve ruhun da senin olsun istiyorum. Çünkü, o kadar da - bir seferde anlaşılmak isteseydim, daha özenli olmaz mıydım?

Olabilir miydim?... Ayrı konu. Muhtemelen olamazdım ama hep olabilenler mi yazacaklar?

Yazdılar, da, ne oldu?

Sen kafanı istediğin yere ırgala okurken. Arada sessizleştiğinde belki denk gelir seni yakalayacak bir kuple bu yayında...

Anlamaktan çok yorulmuş ya da anlayamamaktan...

Klişesinden olmayan bir an'layış peşi olsun buralar genişçesinden bir şimdilik...

Hoş geldin.

Ben burada, ne bileyim...

Canim yazmak istiyor diye yaziyorum. Aslinda cok da guzel bir seyler yazmistim, hemi de uluslarasi anlasilabilecek ve her halukarda yine cok az kisinin anlama ihtimali oldugu olacak bir seyler... Sonra n'oldu? Dur, daha bitmedi... Bir seyi duzeltmem gerektigini hissediyorum. Sadece cok az kisinin anlayabilecegi olmasi iyiler tarafindan tercih edilecegini garantilemez. Iyiler de tartisilir, kotuler de. Zaten mesele bu degil. Ben mesele sozcugune taktim galiba. Bu bir islev kazanip zihnime "netle bunlari, pivot yap kendine, yoksa delireceksin, geri donulemez bir girdap yaratiyorsun ve ortasi o kadar yogunlasiyor ki... kara delik. her neyse...) evet, zaten acilmis bir parantez yokmustu.

olsun, be.

turkce'ye riayet edildiginde bazen bazi seyler, bazi baska anlamlara da gelebilirler. Biraz egzantrik bir sey sezdim, "mesele" sozcugu ile kazik kakma imecesi yapmamizi andirabilir olan "olsun be" ile ilgili. bunu uzerime yazdim ben. epey takildi. otur felsefe sinifinda, tartis sabaha kadar. hof! dusunmesi bile korkunc bir sekilde yorgunlugumu hatirlatiyor. ben yorgun muyum? aaa, bunu kendime sanki ilk defa itiraf ediyormusum gibi geldi. Oysa yakinip duruyorum aq. <- Su cumle bile yakinip durmak. Baska ne olabilir yani, ama demek istedigim: O derece!

No, please.

Benim bunyemdeki sirayeti biraz sonuna kadar acikken vanasi koptugu icin kapatilamayan bir itfaiye hortumuna benziyor. Neyin? Askin.

Bir tuhaf durum da, hemen herkesin icinde boyle olduguna inanmak. Yani, en azindan biraz. Bilmiyorum, kafam iyiyken iddiali olasim gelmedi bu konuda. Neyse,

Ben bu hortumu tutabiliyorum. Yok lan. Bu benzetme tutarli olmadi. Uzerine bir de hortum mortum... Ne diyon olm sen? Aile var burada. Teminceneler hep yalniz orospu cocuklari doluydu ama tek basina masa isgal ediyorlar diye sutladik, simdi aile. Hep aile buralar. Amk.

Niye kufrettigimden emin degilim ama sanirim bu fesatliktan, hasetlikten degil. Herkes daha iyi olsun, ki benim dunyamda da iyi seyler olsun kafasindayim ben. Kimse de sevmiyor beni ama amk. Yani bence oyle. Ben kibirli adamim, sanki kendim bir sikmisim gibi, baskalarinin sevgisine mana bulur, umugunu sikar, gotune sokarim. Sonra da niye yalnizim...

Kendi kendime gulunce daha mi tatli oluyor lan?

Höst! Yok oyle bir sey. Sen niye yaziyon o zaman bunlari? Sacmalama. Bir daha kendini dovme. E, dovmuyorum kiii. Seviyorum ben seni oglum. Aaaa, sen olmasan ben n'aparim!? ('Mesele' de bu degil mi zaten)

Her neyse, ana konuya donelim. Yani olmayana.

Varsa da gecmis olsun. Dogaclama dedigin, gecmise takili kalsaydi, hicbir cicek cicek acmaz, kokten ciktigi hali, tipi neyse, o sekilde yukari cikar, off... Ben benzetme yapmayim bu aksam. Bak, eller'm guzel akiyor ama... Her nedense hata yapacagimi dusunmeden yaziyorum, ve yaziyorum. Genelde dakkada 120 karakter falan basarim; en az 50'si backspace tusu olacak sekilde. Halbuki ritmi severim ama trampet gibi o delete tusunu dovup durmasam olmaz. Bilincaltim bile pismalik duyulacak seyleri yapip, pisman olmaya mikrosaniyler bazinda meyilli. Bak, yukari pismalik yazdim pismanlik yerine mesela ve su an daha yavas yaziyorum, cunku  calisan makinenin orasini burasini biziklamaktayim, bir yerinden buhar fiskiracak onun, gotu basi yakacagiz. Rahat duramiyoruz. (Biz: ben, ben, biri daha bilmiyom kim, ayrica yine ben oldugunu iddia eden bir mal daha var, onu sevmiyorum. O da beni sevmiyor. Ben de onu sevmiyorum. Falan ama bir sekilde ayni bunyeye hapsolmusuz, bicareyiz. Yani, pisMallik o, pismis mallik. Yine her neyse, kendi kuyrugumuzu kovalayip, her firsatta yine kendimizi ciyaklatacak isiriklar atmaya devam! 

Durup durup, ben bir sey yazacaktim galiba ya, yazasim var ya. Yok ya. Var ya. Valla mi ya. Ya bak ne diyecem, sen ayni zamanda yemek de yemek istiyorsun di mi? Evet, bilmiyorum. Mutfaga gidince tam tersine donuyor. Evde rotoru ben olan bir elektrik motoru yarattik. Ne skime yarayacagi mechul ama olsun.... iiiiiyk! (fren ciyaklamasi) Sen seyirciye mi oynayacaktin???

Nooo. Asla. Yook.

Hadi lan.

--

F ne icindi? 

Ne bileyim. Ya... Ne guzel bitirmistik, gonderiyorduk. Bok mu vardi takildin "F"ye.

Duygularimiz da galiba bunye gibi ortak, ben de sikleyemiyorum seni.

Iyi, Figen olsun. Ilkokul askim degil, cicek demeti olanindan. Ve su an "let's let love give what it gives" diyen Bruce Springsteen sarkisi caliyor. Guzel.

Hortum yerine bir sey bulsaydin bari...

Bulayim. Insanin icinde sevgi bitmiyor. O manada. Nereye gidecegi, kalip kalmayacagi, bitecek mi gidecek mi olacagi, o degisir. Degisiyor. Tamam, keske. Ama kendisi bitmiyor. Asla mi bitmiyor? Yani, bitiyor ama, bittigi kisi zaten oluden farksiz ise bu fark daha beteri oldugu icindir. 

O zaman, niye birbirimize kasiyoruz amk?

Ben onu olsem anlamayacam. Oyle gidecem ben, giderken.

Bir an once kendimizi kaydedelim. Bu gece turkce. hepsi kucuk harfle. ilk iki cumle, acilis yillarinin otomatik torpillilerinden. onlar kodamanlar. zaten sen okuyacaksin, baska kimse okumuyor bunlari. ben de aslinda oyle istiyorum. icimde ne var ne yok, ne bok, ne kafiyesi bulunmasi zaten abes olurdusu, ne de ne var ise; herseyi gor. 

cunku ben senin icini goruyorum. bugulu. yanlis dusunulebilecek kadar sisler, yamuk yumuk camlar arkasinda oluyor bazen. kendini saklamak istiyor; zaten orada bulunmus olana…

bu senin icin tum gucunu; elin, ayagin, ruhun, dilediginde jiletten keskin olabilen bakislarin, ruhun, atalarinin sana bahsettigi ve arkasinda tuttuklari tum sprituel gucler; hepsiyle; tum gucunu inkar etmeye adayabilecegin kadar haz etmedigin bir sey.

--

oynamaya daldim. "bana bana gel, gacma gozel". bir de bunu dinliyorum di mi… ne zannediyorum kendimi bile denmez. daha ucuk bir sey. deli desen… eh… onun da bir ic tutarliligi ya da bunyesinde haysiyeti vardir di mi?… ya benimki ne? meczup? olabilir, anlamini tam olarak bilmiyorum aslinda ama kulaga yakin geliyor.

her hey iseler… ben kendime bir bakiyorum; benden ne gitmis, hangi alisverisi yapmis bu bunyem bu olasi ithamlar icin… ne vermisim en cok… zarar? elbette!

en cok kime?…

baska?… yok, onu demiyorum. tabii ki benden sonra en cok sana. baska ne vermisim kendimden?

para? no. ben borclu cikarim. utanmaliyimdir belki de bundan. ne peki? yazmiyorum, belki dalga gecersin. gecmisligin var. smiley yok. koymayacagim.

ben konuyu unutmak istiyorum artik. yani, soyle: her zaman, her zihnimden iki cift laf cikmak istediginde dallar, govde ve budaklar ve kokler birbirine karisiyor yer ve gok calkalanmaya basladigi icin. takdir edersin ki burasi benim yerim ve simdilik istedigim gibi at kosturabilme hakkim oldugu icin bencilim, benden bahsediyorum; o bakimdan… (oysa seni iki gun sonrasindaki sabaha kadar dinleyebilirim. bunu 24'te birini kimseye yapamam. bir de uzatabilirim, cunku sen istedigin zaman sayfayi kapatabilirsin. sonra gelebilirsin. gelmeyebilirsin de… ozgursun. burayi bilmeme hakkina bile sahipsin, ki muhtemelen zaten oylesin de, ben her nedense… neyse. diyordum ki, icimdeki yer ve gok birbiri ile havada iki karga gibi kapisiyor; biri mavi bir kara kahve…

seni degil, konuyu… seni unutmak isteyip istemedigimi bilmiyorum. sanirim o duyguyla mucadele etmek yerine tepemde tepinmesine itiraz etmekten vaz gectim. bazen dinlemiyorum. fark edebilirsin buradan. bugun, yani simdilik, degil tabii.

bir de, beni anlamayin yazmistim ya; onun gibi bir seyler. oyle…

ne bileyim. canim sikiliyor. yani…canimi sikan cok sey var. sadece bu yazmak icin gelistirdigim arayuzde, yag gibi akiyor her sozcuk… bir seyler yapiyorum aslinda. bos mu isler… bakalim. cok gereksiz seylere kafayi takiyorum buralarda ben. cok gereksiz insan var ve her zamanki salakligimla (basit cikarlar uzatildiginda karsindakini iyi zannetmek… sikim hiyar diyene tuz alip kosmak da derler.) gec fark ettigim… ve gormek zorundasin burada onlari. karsilasmama sansin yok. bilakis, o gun kimi gormek istemesen o cikar karsina. ya da daha az huysuz bir kafayla (sayet oyleysem. galiba epey oyleyim ama bu her zaman, her sey  huysuzluguma mal edilecek diye bir kaide yaratmaz.) o gun kimi gormen, o insanla senin diyalog kivami, ayari, icin iyi olmayacaksa o cikar. her zaman gulumsemeni bekleyen basitler mesela. ya da boylarinin kisa oldugunu hissetmesinler diye alt basamakta durdugun icin sana burun kiviran tipler… ya da bunlar gibi mallar yuzunden suratin asik oldugu icin, hala gulumsemek istedigin ama gulumsemek yerine kusmayi tercih edecegin bir gunde oldugun zaman falan… 

insanin arada kendisini gormemeye de hakki olabilseydi keske. "bugun kendimle gorusmeyecegim; o da, ben de biraz dinlenelim." vay. guzel olmaz miydi? benim icin harika olurdu. ama oyle bir sey yapacagim anda telefonlarim calmaya baslar, "keske biri seslense…" diye yalnizliginin gurultusunden kacmaya yer ararken kimselerin ellesmedigi kanallarima bir seyler gelir "hop! yok oyle yagma. sana cilenin doldugunu beyan eden oldu mu bakalim. devam kocum. panigin biraz az gorunuyor, hemen kahve yapiyorsun! {[erase clipboard]; [reboot!]}"

• bi kahve yapayim ya, ayikamadim ben bugun yine, n'oluyo amk.

yap tabii. ben bir sey anlatiyordum, neydi ya…

neyse, en azindan hic unutamadigim bir sey var… haaaaaa… simdi anladiim… demek ondaan… ben baska her seyi unutabiliyorum, unutturulabiliyorum diye seni silemiyoruum… anladim be sonunda.

e, ama neden…?

"cunku her sey yoluna girer. her sey onarilir. her sey guzellestiri(bam!)

-sus.

• ben nedense bundan daha once bahsetmistim gibi geliyor zate(bum!)"
• sussana aminakodumun!

gelir.

hep ayni seyleri yazdigimin dusunulmesi… bir de ben kendimi resetleyebilsem… alkol, muzik, acem sarmasigi… biraz. gozyasi… hic. insan rahatlar di mi? yok. istemiyorum.

neden?

"istemiyorum."

benim problemim ne biliyor musun? belki sormussundur. onu da biliyorsundur ya. kesin soylemisimdir. tekrar ettikce anlamsizlastigi halde tekrarlamisimdir.

ben caydim. gucsuzlugumu hatirladim. yakalamissin zayif yerimden, kime olsa aynisini yaparsin. izin alinmis. bunu herkes yapiyor. yapabiliyor.

ne guzel di mi?

ne kaldi yanina? sana ne kaldi benden, boktan olduguna inanmak icin zarara razi oldugun hatiralar disinda…?

istemedin.

ben de oyle istemiyorum. yani "istemiyorum"u istemiyorum. hic istemedim. yoksa seni ayarlardim. yoksa su yandakini de ayarlardim. ayarlarim. o kadar kafam rahat olsaydi.

ben, bayagiliga, hele de yucelttigim insandan ve sirf bu yuzden bana gelen bayagiliga gelemiyorum. belki de icimdeki yer-gok bu yuzden donenip duruyorlardir birbirlerinden limeler kopararak gagalasarak.

"anlasabiliriz." dedigi icin insani kucultmek. bagliligi yuzunden hor gormek…

sonra "uyan!". 

dun aksam "askitom en iyi ve canim arkadasim" ile seni yuzerken hayal ettik marmara'da; bana gelmek icin marmara'yi yuzmeye kalkismistin. o cok eglendi. ben de guldum epey. o dertlerinden bahsetti, ben dinledim (inanabiliyor musun?). sonra baktim, dertlerine care yok, kendi de biliyor. "neyse…" dedim, "en azindan benimki bana donecek. sukredeyim halime."

patlattigi kahkaha yuzunden balikci teknesi bir anda kokledi gazi, agi suya biraktilar da gittiler. sahil guvenlik geldi, epey bir spot tuttu bizim taraflara (caktirmadik), birkac aksamci, duvara isemek uzere tuttuklari cislerini altlarina kacirdilar, yan restorandakilerin yarisi hesabi odedi kalkti, kalanlari da telefonlarina sarildi, saniyorum yakinlarini aramaya basladilar. muhtemelen dut olmus bir dayi -nereden gerek duyduysa- oradan denize atlamaya kalkti, kafayi yardi.

daha gecen yil diktigim uzumun salkimlarina bir sey olmadi. oluyor sevince, dayaniyorsun. tam alti adet. ben sekiz demistim ama ona dememistim. o yuzden normal. her sey normal.

Are you avoiding me, Mr. Myself?

No, she does not love you. Yup, actually she never did.

Yez, no one cares about you any special. Just a few, just a little within normals.

No, you're not even close to be a good artist; in none branch. You don't even need to shy about what'd you feel like to share in no time. Trust 'it', nobody watches, nobody listens.

No, no one else will discover that. That thing. Soon you're mental situation will disqulify the matter, for good.

You don't need to prepare to die. Let it go. You'll know when it welcomes you. Best wish should be the quicker, the better.

The Universe is dying.

We're all in that playing our part.

And he is right: "Everybody lies."

And, anything you quit, adds one more pile to top up the total exodus: death.

They want to play. You don't like it. Then you're out.

Bu gece bir bok yazmak istemiyorum. Bir bok gelmiyor aklıma. Ya da sadece bok geliyor aklıma. Ama bok mu, artık anlayamıyorum da... Ayrıştıramıyorum. Yaşadığım ortamdan kaynaklı olabilir. Her şey süslü, herkes süslü. En çapaçul benim. Belki de bok benim. Belki de kalan herkes bok. Ya da görüntülerimizi siktir edersek; hepimiz bokuz.

Başlık bok olsa daha iyi olabilirdi ama... Ama bokun adını koymaya gerek var mı? Zaten kokusu ile, tipiyle belli etmiyor mu kendini. Peki ya üşüşen sinekler... Onlar da mı bok yoksa? En çok boktan çıktıklarına göre.

Bok dediğin gübre olur, çiçek falan yetiştirirsin. Neden demet demet bok taşıyor herkes birbirine ve neden bu uzattıklarına karşılıklı figen muamelesi yapıyorlar?

Galiba ben üşüttüm. Galiba herkes iyi, ben bok. Ya da herkes iyi, ben de iyi olacağım ama bok gibi görmekten vazgeçmeliyim.

Hayır, evreni kurtarmaya niyetim yok. Tanrı ile baş edemem. Karşıma çıkamaz, anlatılanlara göre çıksa da benim bünyem dayanmaz. Bu kadar karışık olması gerekiyor muydu? Gerekmiyor olsaydı piyanonun seksen sekiz tuşlarından sadece, ne bileyim, seksen sekiz şarkı falan çıkardı.

Ama işi zor. Altından kalkamayacağı yükün altına girmiş gibi. Tabii benim tahayyülüm yetmez buna di mi... Yetmeyecek şekilde yaratılmışım. Güncellemeler hep nesilden nesile gidiyor, yapay zekadaki gibi. Ve her güncelleme ile çaktırmadan kısıtlamalar ve sansürler...

Of be evren, eninde sonunda tüm küfürler senin sonsuzluğuna dahil oluyor. Her mevsim de Nisan yağmuru yağar mı be?...

Birkaç zamandır hep bok. Çeşmeden akan su da bok, yıkanmak da para etmiyor.

That ship has sailed,

and you're too hateful or proud to cry out to sail it back.

Whatever...

You know what... Love carries a courage, a blessing to the heart makes it brave, a gut comes along with it makes you alert n' alive to keep it, no matter what.

I just hoped you've had it too. Maybe a little passionate for a while, right?

I'm damaged in the soul, have been in hell for quite a long while. Sudden recovery would be a miracle.

But you don't believe in them if they're not brought ready and instant, do you...?

Not for me at least. I'll give you that.

You know, maybe fast food is not as good as one you've been sweating to cook maybe for hours. One has to cry for a decent onion slicing environment.

Question is, is it worth it, and which one we prefer and... anyway...

I've got stuff to do. Treatment is taking long when by myself.

No matter what happens, I would never leave you.

Never.

loving, wishing to be the one to be blame... ungone. not given up but destinyless... right after their path is closed, forbidden...

do you think it's easier chasing after a love which looks has only one who believes in it?

no. even harder while believing it's not only that way.

sometimes i think that's probably why i'm still around.