Ali Guler

bir şey yokken bir şeyleri var etmeye de çalışırken zaten bir şekilde o şeyler şey oluyor.

ne oluyor? ne oluyor? etrafımda garip yaratıklar döneniyor. bir sey mi soracaksın? he, soruyorsun; kendi kendine... içinde birileriyle konuştuğun belli oluyor. ve ama auran yetmiyor sanırım, kendini de iteliyorsun. tıpkı yukarıda yarattığım hareketli tutulma gibi.

başlığı yakalayıverdim ensesinden ve koydum yerine. hep yemyeşil yerlerde mi olmalı ya da masmavi gökyüzlü... tasvir etmeye değecek güzellikte bir yerler olsa hayallerinde, di mi?

biri koyu kırmızı paltosunu giyer ama o paltonun içine giydiği zincir zırhının yarattığı ağırlık sanki yoğunlaşıp yüzüne de o savunma ve saldırıya hazır halini vermiş gibi bakışlarıyla tıpkı yarı atağa geçmiş bir lejyoner gibi dümdüz ileri bakarak hızlı adımlarla işine gider.

istemediğine, istenmeyecek hale gelebilen insan. saygı yaratabilen, anlayamayanı da zaten uzak tutabilmiş kişi. tebrikler. işine devam et. ak akçeleri biriktir. kimselere muhtaç olma. sen hep karasın. senin sıcak halini görebilenler bitiyorlar. buna gittikçe daha çok inanacaksın. önce dışarıyı suçlayacaksın. koyu kırmızı aydınlıkları serinletebilen bir renk ve alacakaranlıkta herkesten önce kendini siyah, karanlık, olarak tanıtanlardan. suçla.

ayçiçekleri zaman ve ivme oranlarını tepetaklak edecek bir hızda toplu halde sana çevirdiler başlarını. hayır güzelim, seni güneş zannettikleri için değil. kendilerinden daha güzel ışıldayan ve sincap gibi oradan oraya bu kadar hızla seyirtenin ne olabileceğine dair oluşan merak.

zaman, kendi kendinden şüphe duymamak için tutunduğu devinimlerden biri böyle tepetaklak olunca yelkovan elini şişeye sarılmak için uzattı ama şişe de boşalmıştı.

”ne ara içtim ben bunu?” diye aynaya baktı. aynada akrep hala teknolojiyi yavaşlatmaya çalışıyor ve yelkovan daha yarısına gelmemiş şişeden yudumluyordu. bir kendine, bir de aynaya baktı. ”kendimden çok mu uzaklaştım acaba?”

hayır. uzaklaşmamıştı, kendi de, ayna da aynı yerde, aynı odadaydılar. birkaç milyon ışık yılının yaratacağı farkın kalibrasyonunu da yapabilen bir kavram iken, bu neyin nesi olabilirdi, de, kendi şişesini içtiği zamanı şaşırıyordu?

”evren sıççak ağzıma! fark edilmeden halletmem lazım bunu.”

zamanın derdi büyük ve ayılmak için de kendine ihtiyacı var. oysa birimiz, bebekliğinden ergenliğine kadar üç öğün yemeğindeki altın buğdaylar nedeniyle kamaşmasız hayranlık yaratabilen ışığını oradan oraya seyirterek taşıyor ve her nasılsa aurasının kıvamını gram bozmuyor, ufuk hizasından saşmadan gitgellerini yapan kalçalarını ortalığı yıkarcasına kütürdetiyordu. kuşlar dahi susmuş, put gibi sakinleşmiş onu izliyorlardı. kimseni kuşlardan haberi yoktu. ondan da.

benzettim.

bu çok kolay eriyebilen bir şey. insanları anlayamıyorum.

insanları anlayamıyorum, çünki, kinim çok kolay eriyebiliyor.

o adam istiyor, sen kadın.

sen adam olamadın, henüz. o da adam bulamadı, henüz.

şimdi henüz sözcüğünün fonetiği itibarıyla üfledikten sonra ne kadar matrak olabileceğini düşünebiliriz.

her şey, rüyalarımdaki gibi olabilse keşke.

orada bir gücüm yok. çünkü ihtiyacım yok. orada altın sarısı saçların gerçek; zümrüt yeşili gözlerin kadar... hıçkırıklarını saçabilmek için aradığın ama hiçbir zaman bulamadığın oda kadar gerçek.

şimdi de tanrıya isyan edebiliriz. çünkü galiba ondan başka durumunda memnun olan kimse yok.

şöyle başlayabilir: ”’ol!’ dedin, olduk. mutlusundur herhalde ama bir maruzatımız var...”

sırf yazmak için yazıyorum, umarım belli oluyordur. canım sıkılıyor. yapacak çok şey var. çok. ama manalı gelmiyor.

aynı şey gibi: ”Not enough mana!” then, ”...Not in town.”

(belki ’durum’dan o da o kadar memnun değildir. o kime zırlayacak? ihtiyacı mı yok. hmm... belki de mesele bu ve bize de böyle hissetme zorunluluğunun ’yaradılışı’dır.)

Geldi.

Bunu ben ilk Aerosmith'den dinledim. Galiba bu adamın genelde kendi yaptığı, belki kendine göre sıçtığı, şarkılar daha 'yakalayıcı'. Bu da... Bu kendi şarkısı değil. Öyle hatırlıyorum. Bakayım... Haa... Ondan yakalamış beni... Evet. Şarkıyı seviyor muyum? Eh. Aradığım bir şey değil ama... Hayatımda yeri var.

Geldi.

Same Old Song n' Dance.

'Ben dedim sana.'

Yok. Bir şey demişlik yok kesinlikle. Desek de işe yaramaz.

Bu akşam piyanonun tuşunu tekmeledim. Klişe bir blogger olmak için çok iyi bir cümle olabilir bu. Neyse ki pratikte öyle bir şey yapmadım ama si bemol tuşu yine de böyle hissediyor olabilir. Ama, yaptığı haksızlık. O kadar itinalıyım hepsine karşı ve mi bemol'lerin yaşadıkları zulümlerin yarısını bile yaşamamışken arada isyan çıkarıp, daha parmak izimin çizgisi değer değmez tellerin üzerine rebound'dan inmiş Jordan gibi basması ne akıl alır gibi, ne de izan...

Olmaz. Ben de onun üzerine düştüm. İlk defa. Yapmamam gerek. Seri katil olmaya adım atmamam gerek. Şiddete başlamamam gerek, kendimi telkin etmeye çalışarak o tarafı sürekli hatırlatmamam gerek. Çünkü katiller böyle doğuyorlar. Canileşmek böyle başlıyor. Tetikleyicileri, hazırlayıcıları bambaşka olabilir, koşullar bam bam bam başka olabilir ama bu da tepkimeleri besleyenler ile ilgili gereken rejimi uygulamamak. Depresyondayken yemek yemekten başka bilememek gibi. O kişi de "Napayım, dayanamıyorum." diye inliyor kendini öldüresiye yerken.

Yok.

Nefret de yok. Yokluk da yok. Varlık da yok. Ben de yokum. Bir bok değilim. Evet, o şımarık pislik haklı. Gebereceğiz ve bizi hatırlayan olmayacak, kimsenin sikinde olmayacağız diyordu. Haklı.

Ben şöyle diyorum. Kimseler beni hatırlayacak olsa dahi, hatırlananlardan daha çok hatırlanmayı hak edecek ve dolayısıyla artı en azından benden daha çok hak edecek en azından binlerce insan telef olup gitmiştir bu yeryüzü denen yerde insanoğlu onlardan hiçbir şey edinemeden.

Bugünkü hâlimize baksana?

Sana yemin ederim bundan 100 yıl önceki köy kahvelerinde, bugünkü üniversite kantinlerinde geçenlerden çok ama derin ve anlamlı diyaloglar yaşanmıştır. (So, then, it's not the same old song n' dance but lamer.)

O zaman neden 'Get My Wings'? Napacam bu kadar seyrelmiş bir gökyüzünde bir çift kanadı? Artık hava işleri de artificial çünkü havaya senin, benim bir etkim olamıyor. Seyreldi. Atomların arası açıldı, çünkü onların sosyal yapısının da anası sikildi.

Nerede derinlik.

Nerede mi?

Yalanlarda.

Bak. Bak dostum. (Bok dostum). Bak aslanım (hassiktir sırtlan!). Bak koçum (kıdemli orospu çocuğu anlamında, k.o.ç.)...

Ben yarın yine salak olacağım. Kendime bile değil bu not, çünkü biliyorum. Bu beni hayata tutunduran şey. Bu benim seni çatlatacak kadar taze ve ama mal kalmama neden olan şey. Ben yarın yine salak olacağım ama o derinlik dediğin şey de artık "massive production". Bunu sana tarif etmeme bile gerek yok, çünkü iliklerine kadar bunu yaşayacak kadar içine doğdun sen bunun. Doğmadıysan da benden kötü olamazsın.

Şöyle bir karakter düşün. Korkak. Ama lejyoner. Her savaşa gitmek zorunda kalmış. Kalmış bir şekilde, kurcalama, bana hikâye yazdırma. Ama hepsini de atlatmış. Çünkü korkak. Çünkü o kadar korkak ki, bir yolunu bulup hep sıvışmış, saklanmış ve saklandığını, sıvıştığını da saklamış hayatta kalabilmek için.

Onun psikolojisini düşün.

Beceremedin. Biliyorum, bu satıra geçmeden önce düşünmediğini biliyorum (yanılıyorsam da sikimde değil). Bir daha düşün ve ben de yardım edeyim sana.

Er adam, cesur kişi bir defa ölür. Yani, bildiğin ölmek. Ölür, çünkü cesurdur. Hadi bir olmasın da 5 savaş olsun; ya ölür, ya madalyasını alır ve verir içkiye kendini (çok sağlamsa Mustafa Kemal Atatürk olabilir ama istisnalar kaideyi bozmaz.).

Diğeri? Korkak olan?

O, her gün ölür, sırf yaşamak için.

O orospu olur; cinsiyetinden bağımsız...

Galiba bir ince ayrımı var; zaten kendimi anlatırken oluşan bu tarifte bir farkım var ise o da şerefsiz olanında olmayışım.

Yoksa zaten sana burada anlatmazdım. Niye anlatayım?

Şerefsizlerle geçinebilsem, yalnız olmazdım ki. Ah! Arya gibi, ah! Nasıl istersen öyle ah! Neye? Şuna: Bu da cinsiyetten bağımsız.

kalbim geldi.

"bir yere gidiyorum." dedi. yine. epey zamandir yapmamisti; gelmemisti bile. degildi bende.

tamam dedim. kalabilir miyim yerinde, sen yokken?

-ok ok.

gitti.

hayirlisi...

Bir zamandır var bu alışveriş listemde. Hangi kapsamda bilmiyorum tabii ki (alış-veriş).

Hep duruyor. Belki yarım sene olmuştur, tam hatırlayamıyorum.

Esriklik denk geliyor gibi ama... esrik ne demekti, bir bakalım. Baktım. Üşenmezsen sen de bak. Bana uyuyor. Herkesin serindeki hoşluk başkadır, bana uyuyor, seni bilemem. Kimsin sen? Yoksun sen aq. Zaten bugünün kapsamında olan şeylerden biri...

Bu kapsamda kalp kırmak var mı? Ya özlenen isen... Ya dile getirilemeyen isen... Ya senin baktığın gibi değilse biiiiir sürü şey...?

Where's the idea of "loosen the reality"? Whose heart(s) u'r talkin' about? Haven't you hurt yourself enough for thinking piles of craps all the time already mate? Try to slow it down at least one bit each time. Nobody cares about what you imagined but your imaginative society. Nobody! There's no she. There's no one. You're the only one who's making it all up. Find a way to crack this, you'll get better.

Haksız yere kimsenin kalbini kırmak istemiyorum. Hayali de olsa kalpler -en azından benim yüzümden- kırılmasın.

Sosyal çevre su gibi biraz. Bazı yerlerde fazla 'kireçli' ve yaşayanı çaydanlık gibi kaynatıp içini kireçle kaplıyor. Boktan bir benzetme oldu ama buna takılmayacağım. Hissettiğim şey, bir zaman birine (off yine mi...) yaptığım bir benzetme. Sanki esnekliği olamayan, yığıldıkça tortulaşan ve temizlenmesi, kaldırılması gittikçe güçleşen bir... Şey. Taşlaşma. Beton duvarlara dönüşme.

Bende bu isteyerek olmadı. Çoğu bunu hem istemsiz hem de kasten yapıyor (double penetration to the soul(?))

Still digging. Don't. Yet, you have a right to ask this and resolve it without even answering it: Is it all coming back when loosing either 'em all or you, yourself...? You'll see. No worries, let it threaten you to crack and collapse it all. After all what's left to lose? Let it go.

You let go only yourself, not others. They're already left, or there, or coming back or whatfuckingsoever... This is none of your business. Better make it the way it will be a no more.

Görmezden gelemiyorum. Görme anı oluştuğunda gözler, kulaklar gibiler; kaçamıyorlar. O irislerden içeri giren girdi ve girdiğini ışık hızıyla karşıdaki irislerin içine iletti. Gökyüzüne bakıyorsun. Ne görebilirsin ki? Bugün hiçbir şey beklemiyorsun, tasa ve dert yaratacaklardan başka ve koyveriyorsun... Gökyüzü daracık bir yerde, oraya bakıyorsun, zararsız... Ne olabilir, ne görebilirsin ki? Gri bulutlar yorgan gibi kaplamış zaten. Başka ne?... Kuş?

"Bunu mu demek istediniz?"

!

Al. Sana, gökyüzü bulutlarla kaplı olduğu halde, beyaz bir buluta sarınmış ve yakaladığı anda gözlerinden yıldırımlarını üzerine çakacak bir azize! Diğer bulutlarını silkeliyor. Dön önüne! Bakma gökyüzüne. Orası da sana mahrem artık.

Ok. Tamam. Tamamen istem dışı. Tamamen gözlerimi ayırıyorum. Gökyüzüne de bakmam, tamam. Ne olursa olsun. Ok. Ama gözüm göründü, o ne olacak? Ne olacaksa mı olacak? Ne olacak?

Özüm mü görünmedi? Onu görebilseydi zaten... Evet, her şeyi anlattımdı ama onlar anlatılabilirler çekmecesindelerdi zaten. Başkaları böyle şeyleri uluorta bir çekmeceye koymak yerine saklar başka yerde biliyorum ama bende onlar 'iç' değil. Ne bileyim, hikaye... Çoğu zaman benim zeki olduğumu düşünenlerin epey aptal olduklarını düşünüyorum. Aslında aptal benim. Çünkü zeki olsam, aynı sözlükteki sözcükleri kullanabilenlerle aynı dili konuştuğuma ve anlaşıldığıma koşulsuz inanmazdım. İnsanlar bu sözlüktekileri sıralarken, ayıklarken bir felsefe ile bunu yapıyorlar. Seninkinin farkının sen dahi farkında değilsen, onlar ne yapabilirler anlayamamaktan başka?...

Yakınında, seslense koşabileceğim bir yerde olmak mı? Bilmem. "O" 'iç'erimde. O benim. O, onun bildiğini zannettiğinden öte, benim. Bende. O, bilinen zannedilen ama öyle olmayan özüm. O belki en büyük gücüm ve belki en büyük zayıflığım. O benim sonsuza kadar koşabilecek bir at iken, soğuktan tir tir titriyor olmam...

Evde bir şey durmadan "Siktir git buradan!" deyip duruyor ara ara. Bir süre yalnız kalmak isteyen ya da eve yasak aşkını çağırabilmek için fırsat yaratmaya çalışan biri gibi. Bazen ”Gitme, kal.” diyor ama dünden beri bir odunla dövmediği kaldı. Epey inat ettim, çıkmadım. Piyanomu çalışmak istiyorum ve ama o kadar çalamıyorum ki, kaydettiğim videoları oturup izlesem ”Oha! Bu kişi ben değilim herhalde. Çünkü ben o tempoda o şeyleri çalamam!' diyebilirim. Yani... Biraz daha üşütük olsam bunu derim. Ama üşütüklüğüm beni, çalabildiklerimi çalamaz hale getirmek gibi mühim işlerle meşgul. Bir de durup dururken, hiç gereği de yokken bir şeyleri bozmakla.

Bir şeyler, bir şeyler demek isteyip duruyor gibi ama bu bir şeyler ya da 'şey' ben miyim, baska bir şeyler mi emin değilim. (

Ya da;

Komple mi üşüttüm?

Mana aramakta yahut olmadık manalar mı vermekteyim?

Kendi kendime oyun mu oynuyorum ben?

Aklımdan çıkamayanı aklımdan çıkarmaya yeltendiğimde neden karşıma çıkıveriyor. Bunu yok saymalı mıyım?

Saymalıyım.

Kimse yok.

Ve ben yalnızım.

Öyle de kalacağım.

Öyle kalmak isteyene kadar, öyle kalmak zorundayım.

Öyle görünüyor.

)

kötü hatıralar koleksiyonu. sakla. gör. istemesen de bir daha gör ve tabii ki perçinle. tam orada mı oturuyorduk. hatırla ve nefret et. hepsini tut, en kötü haliyle. zaten iyi bir hal hiç olmadı. hiçbirini bırakma. yeryüzünde başına gelebilecek en kötü şeydi. onu orada tuttuğun sürece her şey daha iyi. çıkması, gıkması dert. gerçek.

tam orada di mi? her evden çıktığında karşında. kaderin bir cilvesi denemez buna. olsa olsa ibneliktir bu kaderin yaptığı. adama siktir git, bir daha oraya gelme de diyemezsin. sırf muhatap olduğun için yine kendine yontar. senin yerinde başkası olsa kuyusunu kazmanın bir yolunu bulurdu belki. belki de dövdürürdü. sen de istesen yaparsın. neden yapmayasın ki? ölsün göt. sokağında arkadaşının yanına uğradığında bile arıza çıkarmamış mıydı pislik! dükkana da bilerek geliyordur kesin. o kadar istemiyorsun ki -bırak görmeyi- varlığını. taşınsa ya da daha iyisi ölse keşke.

hep en kötüleri hatırla. zaten iyi olan ne vardı ki? hiçbir şey. boş küme. biraz gülümsedik, biraz iyi zaman geçirdik diye hayatın anlamını bulduğunu zannetti. duyan da daha yeni ergenlikten çıkmış zanneder. bu nasıl bir salaklık. böyle biri ile münasebet kurmuş olamazsın. en büyük pişmanlığın bu. haklısın. sen hep haklısın. en haklı sensin. bu konuda kimseye danışmazsın ama danışsan herkes haklı olduğuna kanaat getirecektir.

meymenetsiz surat, bir de hala benim aldıklarımı giymiş de karşıma çıkıyor utanmadan. hala fakirliğinden, parasızlığından yakınıp duruyordur. onun yerinde kim olsa ihtihar ederdi. bu saate kadar bir halt olamamış, bundan sonra da bir şey olamayacağı belli.

belki taşınır buradan. umarım taşınır, ya da en azından hiç istifini bozmaz. senin onun kapısına dayandığın gibi kapına dayanmadı di mi en azından. sarhoş olup gelmedi kapına mesela. düşünmesi bile korkunç. bir defa gül bırakmıştı bir de boş kağıt. aptal herif. yok, yapmaz. o kadar yüzsüz olamaz. hem o cesaret de yok onda. olsaydı zaten bu hale getirmezdi kendini. sen yapmıştın. sadece nefret ettiğini söylemeye gitmiştin. onu da bir şey sanmıştı.

ne kadar yanılıyorum kimbilir. kim bilebilir ki ne düşünüyorsun. kimse. kendisi bile bilemiyor insan bazen. ne işin vardı onun evine tekrar gidecek, hala sorguluyorsundur kendini ama müspet açıklamaların elbette olacak. bir mantığa sokmazsan kemirir durur; işinden gücünden eder insanı böyle şeyler. ”kart mı olacaktı?”

şarkı güzel. düz saçlı medusa'nın şarkısı. kendi düz değil ama saçları gibi kendini düzlemeye çalışan birinin.

yine mi yazıyor. bari bir ederi olan bir şeyler çıkarsa. yok. patates.

bana kimse gelemez. ben pişmanlığım.

teşekkür ederim.

saçlarım aslında düzdü. ve en başından beri yılandı her biri.

saklamadım öyle olduklarını, ama söylemedim de...

söylemedim de, ama kimseyi de çağırmadım koklasınlar diye...

boynum kesildiğinde ölmedim. azaltıldım. hepinizde vardım, yine varım, daha az varım. kayıp mı yoksa kazanç mı söylemem.

kendimi, ben öldürmek istediğim halde öldürmedim. çünkü ölürsem oğullarım doğacaktı. öldürüldüm ve onlar doğmak zorunda kaldılar. gelmek istemiyoruz diye içimde haykırıyorlardı, yaşadıklarımı benimle yaşadıkları için.

insan olanlarınız ve tanrı olanlarınız,

ben daha azım.

sadece insan olduğunu zannedenleriniz ve tanrı olduklarını sadece zannedenler,

yani hepiniz.

athena daha çok.

güzellik anlayışınız ve ona yaklaşımınızın bir sonucu bu.

kılıç oğlum iberya'nın kralı falan değildi, hiç olmadı.

altın kılıcı saçlarımdandı, lanetlenmeden önceki sarı yılan saçlarımdan.

uçan oğlum da gözlerimden; kapandığım mabette öldürülene kadar kimseye hizmet etmemeye ant içmiş gözlerimden.

ne doğmalarını ne de olmalarını istemedim.

seni erteliyorum. geç kalınmış da olabilir sonunda.

hiçbir şey olmamış ve olmayacağa bıraktım. kulağıma neler fısıldarlarsa fısıldasınlar. ben yeterince üzgünüm.

yalnızım. çaresizliklere beni maruz bırakan bir aklım var. yalnız başına aklımla baş edemiyorum. yardıma ihtiyacım var... dı.

yoktun. hala yoksun. sadece potansiyel sorun olarak varsın, civarlardasın ve bunun için dua ettiğimi zannetmiyorum. evet, tam öncesinde bir dua etmiştim. belki de yazmışımdır buraya bir yere yakın zamanda ama ben bunun için dua ettiğimi veya şayet yanıtı bu ise ettiğim duanın doğru yere gittiğini zannetmiyorum.

gaddarca bu. yardım isteyen birini daha da yardıma muhtaç etmek ve bunun nedenini söylememek.

*

insanlar garip. sanki hepsi bir seminere gitmiş ve bunu öğrenmişler. 'neden' göstermemeyi bir 'güç' olarak ellerinde tutuyorlar.

çok basit bir kopya bu. çok yakışıksız. tembel işi.

kafamın iyi olduğu bir gün yok. te bu akşam şurup kapaklı ama fena da olmayan bir şarap var, herkesin de bildiği bir şey değil, onu alacaktım ama bana odun getiren gavur abime hissettiğim minnettarlık bunu unutturdu. o da alkol kullanmıyormuş zaten. birbirimizi asimile etmişliğimizin nasılını sorup da çözebilecek enerjisi olsan çözsün. tabii bunu anlayabilecek insan gerekli önce. dayatılmış ama dayatılmadan önce çarpıtılmış değerler kozasından çıkabilecek insan gerek. uluslarının menfaatlerine karşı olası tehditler için başka toplumları çürütüp kendi kendilerine kalitesiz düşmanlar yaratan ve bunu yaparken de o insanların duygularını donacak kadar çıplak bırakaca kadar kültür gardroplarını talan ettikten sonra, kara cübbelere minnet edecek hale getirenlere bir sorulabilir mesela.

sahi, sen neden doyamıyorsun insanoğlu?

bak, ben de doyamıyorum mutsuzken. bugun belki 3 ekmek yemişimdir, katığı hariç. çünkü öyle mutsuzum ki. mutlu hissettirecek en kötü şeyleri yapıyorum. aptal saptal diziler izliyor ve yemek yiyorum. yemek. başka canlıları mideye indirmek. yetinerek değil, sürekli yemek istemek.

yemezsek neden mutlu olamıyoruz; birbirlerimizi...

ben bu akşam bunları yazmak istemiyordum. bir şeyler yazasım vardı. yazacaktım da. tutarlı bir şeyler dahi çıkmadı. kendi yazdıklarımı oturup sorgulasam binbir kusur bulurum. bütün bunlar ayık olmaktan. birkaç gün önce birilerinin ısmarladığı rakının ortamında oturup kafayı bulduktan ve kalan mezeleri katık etmek için alıp evin yolunu tuttuktan sonra vefasız (göt) bir arkadaşa hak ettiğini düşündüğüm bir şeyleri söylemekten başka bir şey yapmadım. zaten daha içerken başım ağrırken sarhoşluğun bir yararı olmuyor ki. kendi kendin, masada en istemediğin insan oluyorsun. yine de teşekkürler. her ne için orada idiysem de sormuyorum, şu an sormayacağım (ara ara sorar benim kafam, sormazsa olmaz.).

auram yükseldi. sanırım para geldiği için. özgüvensiz bir insan olmak. ne yapayım? bana sormadılar bunu. beni ben yaratmadım. sonrasında sorumlu olduğum kısımla ilgili olarak çok da alnım kara sayılmaz. herhangi birinin kümesinden tavuk eksilmediğinden neredeyse eminim.

fakat kaybedilen şeyler bazen kazanılmadıkları için kayıptır di mi?

evet. öyledir. fakat bir başımayım ben. herkes gibi, ben de, beni kimselerin anlayamadığından dem vuruyorum ve bu konuda iddialıyım. iddiamı sikine takan olmasa da iddialıyım. çünkü ben büyük bir piyanist olabilirim. hala olabilirim.

fakat karnımı doyuramıyorum.

üzerine üstlük, artık bundan, hiç, ama, hiç, utanmıyorum.

varlıklı olmayan ben değilim; verdiğim herşey ve herkes...

bana kalmış bir toplum değilsiniz. çevremdekiler de bana kalmış değiller. bana kalsaydınız gayet eminim, çok şımarırdım ama...

hayatlarınız çok daha güzel ve mutlu olurdu.

oha. bunları paylaşmamalıyım. bahçeme kasten çöp atıp, köpeğini kapımın önüne işettiren insanlar var çevremde. daha beterleri de var. beterin beteri var.

gavur abim bana odun getirdi. sordum, ”senden başka gavur var mı civarda?” diye. ”var birkaç tane daha.” dedi. tanımak istedim ama, sanırım beni anlayacak kadar gavur olamaz kimse kolay kolay bu memlekette. artislik için gavur olmak başka bir şey, aklı alaya alan yalanlara kulak tıkayıp, sahtekarlarlıkara er zamanda uyanıp tövbe etmiş gavur olmak başka.

*

suratımın asık olmadığı zamanlarda o asıklığın izi hep yüzümde. öfkeliyim evet ama kızgın olup olmadığımı sordum kendime geçen bir ara... biraz. ama aslında...

aslında ben sadece çok üzgünüm. çok, ama çok üzgünüm.

kişinin, tüm içtenliğiyle, ağlamayı, istemese dahi kendine yasaklama hastalığının bulaşmadığı insan kalmadığı bir yerlerdeyim. bana da bulaştı. henüz kalbime kadar bulaşmadı ama gözlerimi kurutmasına karşı koyamadığım için ve protez gözyaşlarına rağmen kupkuru, hortlak gibi bakan ve yaşayanlar arasında eskitilmekte olduğum için.

sadece sevdiğim halde, insan yerine konmayı bir kenara bırak, azılı düşman yerine konulduğum için.

adapte olamayıp, ayak uyduramayıp, idare edemeyip sevdiğimi kazanamadığım için.

yakışıksızlaştığım için ve belki bu halimle daha çok takdir edileceğim için.

ve bunların hepsini buraya hikaye gibi dökebilecek kadar az sikime taktığım için çok üzgünüm.

insanın yarattığı tüm değerler sorgulanası, evrenin kendi gibi, tamam...

tamam ama, mal varlığı olmayan hiçbir şeyin takdir edilmediği hayatlarınız.

bu kadar ucuz olmalı mıydınız?

şuraya yazdıklarımın baba parasıyla alınmış 0 bir bmw önünde çekilmiş fotoğraf kadar etkisi olmadığını ben biliyorum.

sen?

dürüst ol ve hayal et.

aynen.

bir galeri sahibiysen mesela.. ve dizili otomobillerin önüne çöküp sıçsam ve bu mukaddesstir desem?

gülüyorsun di mi... sinirden mi?

gerçek olmadığı içindir. gerçek olsa duramazdın. o yüzden seninle de yuva kurmak hata olur dersem beni bağışla.

haddim böyle benim.

bunun anlami sadece birinin icmeye baslamis olmasi olabilir. yoksa gece yarisindan sonra saatin kac oldugunun bile belli olmadigi bir anda...

yo. bu bir borc odemesi olamaz. onlar sadece madde. yo. o, o kadar aptal olamaz. belki zihinsel anlamda duskun olabilir ama ihtimal vermiyorum.

evet, umutlanmak... cunku neden ki?

ama beni camasir askisi kurtaramaz ki. camasir ipi olsa ve saglam olsa belki.

seni kurtardi mi bunu yapmak? sen yapmadin mi? tamam. ben dusunmekte ozgurum. istemesem de oyleyim. manasiz bir seyin bile bir manasi olmasi gerekir.

onlari al oradan. ayicigin bende, sacma sapan bir sekilde adini bobi koydugun ayicigin. biraz tozlanmis ve islenmis olabilir ama hep benimle. onunla, onu sana geri vermeyi konustugumuzda mutabakata vardigimizi dusundugum sey, sirf benim elimden gittigin icin onu atacak oldugun. o yuzden yanibasimda hep. o da, ben de bicare. parmaklarim da donmuyor bu gece. donse ayni seyleri bile olsa calacaktim.

cunku sen bana boomerang'sin ve tesaduf yok bu evrende.

ozleyemeyene denir. hayvanlarin kendisine soylenisinden farklidir; icinde hakaret degil, sitem vardir.

bunu hakaret olarak anlayana "ayrica" hayvan denir. onun tanimi burada namevcuttur.

mumlarla oynadigi zamanki mutlulugunu unutmus olana denir mesela. ya da sarabi "yavas ic" diyeni dinlemeden icene. ve yahut "seni seviyorum." deyip onune dondukten sonra "seni cok seviyorum!" diyerek tekrar gozlerini sana dikene.

is isten gectikten sonra anlayan denmez. o bundan mahrum birakilir. o hayvan olamaz artik. o artik nekrofili olabilir ancak... ya da... ne bileyim... göt falan denebilir ona.

ellerin sismis. neden? neden? neden?

neden?

bu dunyada bir bok yok baska. erken uyari sistemi. gel. dur. sabir et.

salak!

sana ihtiyacim var. sensiz ben bir hicim. peki sen bensiz nesin?

iyi dusun. mesele benim egom mu gercekten?

no.

kiymali yaprak sarma mi olur amk?

tabii ki olmaz.

en buyuk ve sona saklanmis olan zevk. caresizin kullanabilecegi son ve son derece saygideger kredi.

bunun turkce'deki adi kadar kotu bir sey yoktur. bok sozcugu bile daha guzel gelir tabulari olanlara. oysa sarap dobradir. zevki tarif eder, tum kabaligiyla. hani terliyorsun ve daha derinde istiyorsun ve dile getirmekten artik utanamayacak kadar istiyorsun ya. bu sozcuk onu sana daha etiketinde sunar.

sen kendinden korkmakla mesgulken, o, ortada, ...-dir.

Burun karıştırırken dinlenebilecek en güzel şarkının adı.

Paylaşınca hoş değil tabii ama... Boşversene, kimi kandırıyorsun.

"just what i needed."

"perfect timing."

"cherry on top."

"bi sen eksiktin."

A couple of 'drying stand' has delivered, one on the garden wall, the other in the garden. I've heard a noise, probably it was way after the midnight.

Delivered but not received.

One night the fuses blown a few months back when the tiny springs to cover the holes decided to pop out of an extension socket for the fridge out of the blue with a freaking sound and the whole house went dark. She never wanted that fridge.

After years, maybe decades; I needed a break of the lame things happen to me all the time and called for help from the God with a very sincere sound. "Help me!" I've heard that you're back in the morning of that day.

The thing is: I'm not sure if she's a curse or a blessing. Seems like a return for my prayer but not sure either it's to torture me more or to heal.

There, the drying stands. I don't need them. And I'm not the one to blame neither because I can think, guess or hope or what fuck so ever nor not tell you what do I make out of it or not.

I'm sure I will not want none of you if somehow I'll stand back up. Because essegin zkinden dolayi.

--

yok. bugunluk bu kadar degil.

anlayamamak.

azeri sarkilari dinliyorum, kalp listemden. o diyor "sana gore" ben, bana gore anliyorum.

cunku anlamamak daha guzel geliyor. anladigimda ici bosalmamis, ya da ici zaten bombos olsa daha iyi olacak ne yok ki...

bu yuzden anlamak istemiyorum bazen. yoksa dusunmeye usenen biri hic olmadim ki. elimde degil dusunmemek. kimsenin degil. bunu biliyorum. yorucu. ama biliyorum ve bundan sikayetci oldugum, memnun oldugumdan azdir.

askimi da oyle anladim ben. kendimce. onunca ya da herkesce degil. oyle ya, yuva bizim olmayacak mi...?

olmayacak.

bir gun mutlu gecmis olur. iyilik olsun diye bir insana seslenirsin, gucenik kalmasin, ruhundaki kirik kemikler uzerine, hafif bile olsa, benden yana bir baski olmasin diye. o 'yaratik' ne yapar? kirik kemiklerini bana saplar.

fesatlik: kaniksamislarin, omur boyu sicamadiklari bok.

cok kisi var boyle. bunlari tespit etmek icin ben gibi 'diken' tipleri kullanabilirsiniz. kendiniz silik iseniz dahi, civarinizda dikkat cekmekten muzdarip bir varlik var ise, fesatlarin dedektorleri hemen acilir, radarlari kendini paralarcasina donmeye baslar. disariya isiyan bir sey mi var? hemen bu isigin enerji kaynagini bulmak icin kostebek gibi kazmaya, oymaya baslarlar etrafini. kabartilara siz bile takilabilirsiniz, dikkat edin.

ben hep bunlarla mucadele etmek ya da saklanmak ya da (genellikle) maruz kalip eziyetini cekmek zorunda kaldim. butun omrum boyle gecti, gecmekte.

genelde, herkes gibi ve belki biraz daha fazla yalnizliga mahkum oldugum icin savunmasiz da kaldim. yalniz insanin, yalnizliginin neden oldugu 'aclik'la bunlarin iyi niyetli gorunen sokulmalarina gulumseyerek ve safdillikle karsilik verdim. 'ama artik paydos' gibi bir kezbanlik yapmayacagim burada. "asla"larim calismiyor benim; vanalari dogustan yalama... ama sundan eminim: artik kendime kizmayacagim ve 'sensor'lerim beni uyardiginda bunlara paranoya yaftasini yapistirmayacagim. gayet dikkatle dinleyecegim. kapi acildi. senin de olmustur.

bazen bir seyleri bilmek istemezsin. icinden bir ses "don't go in there" der, kendine. cunku bilmek her ne ise de, dusunsel ya da pratik olarak tecrube etmek sonradan yikayip paklasan dahi iz, leke ya da yara birakir. iyidir bilmek belki ama bir baska gercek daha var dunyada gozardi edildiginden artik neredeyse emin oldugum:

bazi bilgiler, baska bilgilerin yolunu tikar. var olduklari surece, kendisinden ote spektrumlarin, boyutlarin onunde set olur. bunu aslinda coktan gormus olmasi gerekirdi modern insanin. cunku dogmatik duzenlerde ayan-beyan ortadadir bu. fakat dogmatik duzenler disinda da bu varmis; galiba yeni anladim: muspet bilgi de bunu yapabiliyor. tikayabiliyor ruhun bilebilecegi, belki daha guzel ya da daha cok ufuk acacak seyleri.

ornek mi lazim? kafam cok calisiyor diyemem. surada, bir gram huzur kazanabilecek bir gun bitimi yasayacakken bir fitne yaratik yuzunden huzurum kacti. o yuzden basmiyor kafam fazla ama basaracagim, verecegim bir ornek, idare edecek seviyede dahi olsa. yalniz sunu da ekliyorum buraya: cikar pesine kosarken beserin yapamayacagi ucuzluk yok. ben bugun bunu gordum. ihtiras denen ruh hali, kendini dogru terbiye edememis insanda, kimsenin, hatta kurbanlarinin dahi goremeyecegi pislikler yayabiliyor: kokusuz bir zehirli gaz gibi.

nota bilmeden calisarak yaratacagin sarki belki notalari ogrendikten sonra asla cikmayacak. ornek bu. acmayacagim. kendin dusun.

bir de... seni ozluyorum. evet, icimde bir yerde maymuncuk var hala ve 'varsan' anahtarlarin olmasa da bir cuk kismi kuyrugunun ucunda bir ponpon gibi sallanirken kapilari acacak. biliyorum. ben salagim ama biliyorum. yalniz sorun su: bombok bir zamanda ortaliga geldin. uzgunum. seni kazanma sansim yok. uzgunum, benden nefret etmeye, ya da onu bile yapmamaya devam edeceksin. bak bunu da iyi biliyorum ben. cunku sende o yok. bugun ne dedim biliyor musun sana salonda kendi kendime dolasirken, her nedense yine birden bire aklima geldiginde? 3 sey dedim: 1. seni seviyorum. 2. kel seviyormus. (onca eziyete ragmen saclarim dokulmedi. uzgun degilim.) 3. gururun icin cocugunu da kahreder misin guzelim?

ucuncusunu dusundugunden eminim. adim gibi eminim. ilk anda hayir desen ve bu dusunceyi kovalamaya calissan bile, daha ikinci saniyede buna kafa yoracagindan ve hiddetleneceginden de eminim.

assumption number 2: you do not have the courage to tame your own self in a sincerety, don't have the guts.

elleri yakmak kolay guzelim. yiyorsa yuregini dinleyip, icin yana yana kendinle yuzles.

yoksa, bir kibrite bakar her seyi kule cevirmek. yiyorsa o yangina ragmen guzel anilari, guzel bakislari, el ele uyumalari, sevgini o yanginda yasat.

ben yaptim. sana ragmen. her yerim yandi, ama yaptim.

ondan diyom, nah bulursun benim gibi adam diye. cunku iste. cunku essegin zkinden dolayi

denize yanlamasina yaziyorum. bu defa uzuvlarimdan bahsetmek istemiyorum dedigimde bahsetmis oluyorum. yine dosdogru marmara'ya karsi yazmaya baslayacagim fakat yanlamasinayim, cunku oraya koyabilecegim bir masam yok. butun derdim bu mu? degil. fakat, yazmadigim icin cezalandirildigimi yazmam umarim basima bir baska bela acmaz.

al iste. yaziyorum. tamam? kendim misin, kimsin bilmiyorum. kimlersin, kimlerdensin onu da bilmiyorum. fakat sunu biliyorum, senin yuzunden eni-konu 'oynatmis' biri olarak gorulmeye basladim. daha da beteri, oynatmisa biraz sempati duyulur, nefret edilen ve kotu bellenen bir oynatmis oluyorum. bu da cabasi olacak. sayende.

hayir! benim sayemde degil, senin sayende. hayir! sayende degil, yuzunden!

senin ben aq. hatirlatsaydin, yazardim. yazmaya neden mecbur olduguma dair bir seyler fisildasaydin, belki de bunu gule oynaya yapacaktim. ama su an farkindaysan, al... retina bozuldu. artik yemek yiyebilir miyim? her ne kadar bakmadan yazabilyorsam da, birazdan donacak bu meret. onu da duzeltiver madem siktimin 'ulvi' guclerinle.

ske ske devam edecek. etmiyorsa gebermisimdir, ondandir. ama kabahat benim degil. beni geberten ben degilim. delirten, hic degilim. boyle biri olmayi ben secmedim fakat irrite edici yaradilisima ragmen etrafima pek zarar verdigimi dusunmuyorum. hic sevilmesem de, yapayalniz olsam da, gercek bu.

ben samimiyetsiz olmak istemiyorum. fakat oyleyim. bunun rafine halinin bir insanda mevcut olabilecegine inanmiyorum fakat kendi varligim ile olcebildigim, toleransi ile birlikte bir deger bicebildiklerim arasinda kendimi epey altta goruyorum.

karsilastirma yaptigim icin degil, kendi tarafimda eksik buldugum icin. bu eksiklik benim icin 'hic'e yakin ve bu, once, kendimde gidermem gereken bir kaplanti.

'denize nazir ve tasaklarimin uzerindeki klavye ile yazma' parcasi mesela. bu bir soru isareti. gercek olmadigi icin degil. kendi zamaninda, ilk yazildigi anda gercegi ifade ediyordu. mesela olan gercegi ifade edip etmedigi degil, tam netleyip uzerini nisan alamasam da bulanik dahi olsa gorunen galiba "bunun neden orada oldugu".

her bir sozcugunun yazilis amacini, her bir lafinin lakirdanma amacini sorgularsan varacagin yer toprak olur en iyi ihtimalle. bunu kim soyluyor? ben.

neden birden bu aklima geldi. corbayi seviyorum diye ise su an corbayi hic sevmiyorum. ben su an sarabi da hic sevmiyorum. su sevmiyorum ve bir an sevecegim ve konunun icine ettim.

konu var miydi?

her zamanki gibi.

"senin kafan cok karisik."

belki degildir. belki bu sana gore oyledir. belki de, sen, basedemeyecegin dusunce silsileleri ile karsilastiginda bunu soyluyorsundur ama belki sana gore dalgalari daha byuk ve cok deryamdaki firtinalarda iyiyimdir.

belki de sen bu deryaya girmeye cesaret edemedigin icin de sana kirilmisimdir. belki bircogunuza; gercekten sig ve kucuk birikintilerinizde birbirinizin tepesinde oldugunuzu goruyorum belki. nereden bilebilirsin ki?

belki seni, yani birinizi ya da birkacinizi cagiriyorum, bakin burasi guzel diye. ve belki tek basima beni orada gordugunuzde "bunun alabora olup, dibe yollanmasi yakin" diye bakiyorsundur ve belki sahiden de oyle olacaktir ama bu omur boyunca bir sekilde idare edebilmisim koca denizde, bir de oradan bakar misin?

benden daha mi sagliklisin sence? ya da benden daha mi tutarlisin? benden daha iyi misin? benden daha iyi mi hayatin? benden daha guzel mi hissettin sevip sevildiginde; ya da daha degerli?...

bilemezsin demeyecegim. sana gore bir fikrin vardir ya da bilmeye gereksinim duyacagin bir konu yoktur bunlarla ilgili. derya deniz demisken, 'zerre' kadar enterese etmiyordur. olabilir.

benim kafam cok karisik. ben bu karisiklikla bas edisteyim belki var oldugumdan beri. evet, gucum tukenmek uzere ve teslim olmak cazip gorunmeye basladi.r

Simdi ben nasil kendi kendime yazacam. Hep okunuyom gibi geliyor bana.Okunmussun sen zaten. Tilsimlisin. Muskalisin. Patates cipsinin en salcali halisin. Cunku basin agriyor. Cunku salcali patates cipsi diye bir sey diyebiliriz bas agrisini tanimlamak icin. Neden oyle? Gerek miydi? Degildi.

Ruhunu mu kaptirdin? Daha birakmadin mi ama elinden mi kayiyor? Olur mu oyle? Olmaz. Hop, toplumun kaideleri uzerine yikilir ve senin engizisyon atesinin odunlari oluverirler ve sevinc mi uzuntu mu belli olmayan cigliklarin en siddetlilerini en sevdiklerin atar.

-Demek oyle ha!

Bu zor. Isteyen yapabilir. Isteyen bir tutunur, bir daha birakmaz ama saysan milyonda biraktiracak kadar parametre konmus, her biri de aykiri konmus. Herkes ister, pek azi basarir, onlar da soylemez "soyle yaptik da oldu." diye. Soyleseler de duyulmaz, anlasilmaz. Balina olduklari soylenir. Iyi denk gelmislerdir ve onlarin dedigi gibi yapmaya kalkinca da olmaz. Bunun bir maymuncugu yok. Herkesin maymuncugu ve kilidi uymuyor baska yerlerine.

Zorlama yazi. Hayaller; neresinin ne kadari dolu, ne kadari bos belli degil. Oysa kolay olsa nolurdu ki?

Bir anda. Yan yana. Hicbir siki kafaya takmadan...

Bir de intiba var, hem milletten, hem oradan en boktani da artik az ya da buz kendinden: Bu saate kadar olmamis, daha olur mu?

-Olmaz!

Gecen dedikti di mi bunu; olacak olan zaten olacak. Olsun be.

Parmağımın ucunu kestim. Dün yaptım bunu. Domates doğrarken yaptım. Sol el, yüzük parmağı. Sebebi dalgınlık. Ayıktım, tüm anlamda.

Şu an bantlı. Evet, sarı bant. Güçlü olan bantlardan. Uçtan bir parça zaten. Kesilen kısmı yerine tutturup, üzerine bant. 2 milimetre olsa dahi parmağımın kısalmasını bende bu aşk oluşmuşken istemem.

O haliyle çaldım bu akşam. Hatta bu akşam, bambaşka bir şey ve de ayrıca bir şeyler öğrendim. Parmaklarımı epey uzun zamandır ilk defa gerçekten iyi bir şekilde serbest bıraktım, kasmadan çaldım. Oynadım piyanoda. Cha'nın söylediği şeyler çok etkili oldu. Ama onu da öyle bir doldurdum ki. Konuyu 12 nota ve saat ve bunların aralarındaki frekans yükselmelerinin oranları ile başlattım. Sonra ben logaritmik yükselme ile ilgili bir iddia yarattım ve bunu onunla paylaştım. Biraz felsefi yaklaştığımı söyledi ama ben mantık dışı, matematiğe aykırı hiçbir şey olmadığını söyledim. Böyle konuşurken de kendimi piyano karşısında buldum ve Donner SE-2'nin kendi sesiyle çalmaya başladım (logic pro'nun asortik piyanolarini degil).

Şu an başka bir şey bulamıyorum yazacak, o yüzden özetle şöyle bir iddiaydı: Logaritmik artışın çarpanının yazila'bildiği' en maksimum değeri uygulayarak A3 boyutunda bir kağıda grafik çizen bir karıncanın çizeceği logaritmik eğri insan gözüyle 90 derecelik bir çizgi olacaktır. Hiçbir doğru, matematiksel olarak da kusursuz bir doğru olamaz. Evrenin kaidesine aykırıdır kusursuzluk. Hatta şimdi ekleyeyim: Evren kusursuzlukları bir araya getirerek birtakım renkler yaratan bir mekanizmadır.

Benim ruhum gibi (aq). Doğru herifim ama dosdoğru olmadığımı, olamayacağımı biliyorum ve bunca egoma rağmen bu iddiamı da aynı egoyla savunduğum için bende bir eğrilik olduğu zannediliyor olabilir. (Oha sana amk! Burada da kendini övecek bir şey buldun ya. Ohhaa sana amk!)

Ya, aslında sadece şu an aşık olduğumu söyleyecektim. Bu da yanlış bir şey değil. Ama bana göre değil. Benim cetvellerde kusursuz (bu arada, iki yukarı paragraftaki iddiamın iç tutarlılığı ile bunun kendi iç tutarlılığı (kalitesinden hariç söylüyoruz bunu) ayrılmakta. Farkındayım. Sen değilsindir muhtemelen ama sen kimsin? Yani, kim olduğuna göre değişir ama benim tahmin ettiklerimden biriyse muhtemelen benim "yine birine aşık" olmuşluğum falan kritik edilmektedir halen ve hatta orada çıkılan yol bombok bir yere vardı-varacaktır.) Parantezden sonraki ilk cümlemin hislerini ifade etmesine izin verelim, zaten konu neydi, biz unutmasak bile sevenlerimiz unutmuş, ne fayda! Evet, o cümle olarak söylüyorum: Bıktım usandım bu uzun parantezlerin yarattığı yorgunluktan bir soluk alamadan benden tutarlılık beklenmesinden. El insaf! Söyleyeceklerim bu kadar. Bu kadarına izin veriyor Anakonu Canavarı. Bir de iç içe iki tane! Amk ben onun. (Çok da siklendiğini düşünmüyorum ama, neyse... A-ha! Kendim de parantez açmışım.) değil.

He, tamam, anlat. Aşık mı oldun. Çok şaşırdık.

Bi siktir git, bir boka yara. Bir haftadır bu başlık duruyor her oturup "yazamadığın" ya da yazıp karaladığın zamanlarda. Niye bu ilkbahar göt?

Çünkü babaannem bana bir şey öğretmişti ve ben bunu biraz öteye (ileri mi, geri mi, bilemeyiz.) çekmiş olabilirim. Ayh! Geliyor. Geçiyor, geçti geçecek civarlarımdan. Dikkatim 0. Yan gözle bakıyorum. Çıldıracam diyecem ama çıldıramıyorum. Keşke çıldırsam. Bari duygularımı yansıtır, hafiflerdim.

Babaannem bana bir şey öğretmişti ve ben tüm mütevazılığımla(!?) bunu ne kadar da ileri... öteye götürdüğümü söylüyordum. Çünkü ilkbahar göttü. Aynen de öyle.

Babaanneme (Hayatımda muhtemelen babaannemle ilk defa paragraf açmayı geçip, bokunu çıkarmak üzereyim. Olsun.) "Yaz geliyor ne güzel, di mi?" gibi bir şey söyledimdi, daha koca kafalı bir veletken (sadece kafamın kocaman olduğu zamanlar). O da yaz gelince eşekler gibi çalıştığımızı, tarlalarda gün yüzü görmediğimizi falan gibi bir şeyler anlatmıştı. Onun lügatini keşke hatırlasam. Nasıl anlattı, hangi sözcükleri kullandı hatırlayamıyorum. Ama böyle anlamıştım aşağı-yukarı. Kışın ise yatıyoruz. Evet, güneş tependeyken tarlalarda ter içinde kalmak yok. Mısırların yapraklarının o toz ve yapışan yabani otlar ve de binbir çeşit minik börtü böceğin, mısırların arasında sabah ilk iş belki toplamı ipek yolunun boyuna denk gelebilecek uzunlukta ağlar sıçmak olan envai çeşit boy örümceklerin arasından yaldır yaldır ilerleyip, ellerinin kesilerek nasır kalmamış bir yeri varsa orayı kestirmeden ya da kestirerek koçanları kırmak falan yok mesela. Cümle düşük olduysa kusura bakma. Hayat da alçak; nolcak...

İşin stresi de var. "Kalkın!" diye bağıran bir gavur var. Zorla almış zaten "bunu". Kaçıncı karısı ben bilmiyorum. Buna tutulmuş ve çapraz mermileri kuşanıp, büzüktaşlarını, bir nevi it sürüsü gibi toplanıp, atlara binip, gidip zorla almışlar. Yani öyle gibi anlatıldı bana en son. Baya despot herifmiş aq. Peki kim değilmiş o zamanlar? Yapabilen herkes öyleymiş. Gavur yapabiliyormuş. Lakabı bile gavur. Öyle kuvvetli bir herif de değilmiş. Ama bakışları bile korkunç. Ben aynı. Aynı ben değil, ben epey bir aynı. Çapraz mermileriyle kuşanacağım tüfeğim yok. O tüfek olsa bile yaşadığım hayat o tüfeği alınca mevzubahis olacak tehlikelerin ve sonuçlarının elimde olan ve gitmesini istemediğim birtakım şeyleri elimden alacağını bana daha gerçekleşme olasılıklarından önce öğretmiş. Belki olmayacak, ama korku denen bir şey var ya. Lanet olası bir eğitmen dersem ileri gitmiş olabilir miyim? Bilmiyorum. Tekrar aklıma gelirse bir gün tartışırım.

Yine her neyse. Kalkılacak ve öküz arabası falan hazırlanacak. Dün yorgunlukla bir kenara atılan kazmayı bulmak için geçen 2 dakika boyunca lossless'a yakın ama yine de sıkıştırılmış, normalde en az 4 dakika sürecek küfürler ve tehditler işitilecek (çoğul, bütün mahalle de işitecek. Çocuklar zaten alışkın; mahalledekiler de... ne gam aq!).

Stresi de bol yazın.

Kısaca eşşek gibi çalışmaya başlıyorsun. Çünkü canın çekiyor. Çok uzattım. Uzatmayacağım, zaten gitmem de gerek. Gitmezsem bu yazı uzarsa.. Aman tanrım, nasıl olur. Olmaz olsun öyle şey!

Bahar kokular yayar mis gibi. İştah açmaya başlar. Isıtır bir de inceden, tatlı tatlı. Be amk, sen yokken de ısınıyoruz, birbirimize sarılıyoruz falan, di mi? Ama yok. Ama ille rahatlatacak. Hareket etmeye başlayacağız. Acıkacağız. Kan dolaşımı... azacağız falan. Anaaa, ağaçlar çiçek açmış. Geçen bahar da açmışlardı. Sonra hepsi erik, incir falan olmuştu. Lan... taze taze... ne güzel olur. Tamam yedik. Çok güzel. Ooo.... vitamini alınca acıktın galiba. Fırından çıkmış taze ekmek, buharı tütüyor kesince. Üzerine de tereyağı?... Un mu bitti? İnek ot mu istiyor? O zaman tarlaya!

Sonra sonbahara kadar it gibi uğraş. Biriktir.

Sonra kış.

Güzelliklerin hepsi öldü, mevta. Yeşil yapraklar hepsi öldü. Tamam ağaç yaşıyor ama o yapraklardaki hücrelerin hepsi çürümeye, yallah! Otlar da öldü. Başka bir sürü şey de ölüyor. Aaa, sen bana ölümü hatırlatıyorsun. Evet, çünkü ölüm var. E, ama baştan hiç öyle demedin, çiçekler falan açıyordun...

Çünkü niye?

Çünkü sen umut taciri bir götsün ilkbahar. Senin yüzünden evrende her şeyin yok olmak üzere var olduğunu unutuyoruz.

Göt seni!

artik kime yazdigimi biliyorum. sen de biliyorsun. sana yaziyorum. ama o sen kim. onu kimse bilmiyor, hic kimse; ben dahil.

ama birine yaziyorum. bunun aciklamasini yapmak ile ilgili kurdugum cumlenin onune bunu koyuyorum. artik yok.

bu tanri mi? ya da bir tanrica mi? no. degil. aradigim sey o degil. bilakis, yuzunu gormek istemiyorum kendisinin. girmeyeyim o konuya da (biktim. yeteri kadar fanı var.) yani, degil.

tanri olmasini isteyecegin biri ya da bir sey mi? bilmiyorum. bu simdi aklima geldi. insan kendine bir tanri ya da tanrica bulmak ya da yaratmak isteyebilir ama bu ciddi sorumluluk. akli basinda bir kul, konuyu biliyor olsa, tanridan cok onu bulup getiren ya da yaratana kalayi basardi (hak ediyor.). yani, saniyorum bu da degil. bir sonuc olabilir ama aranan baslica ozellik bu degil. olmasa olur.

ihtimali olan biri mi? o da degil.

ben hep kime yaziyorum o zaman? sana.

e ama sen kimsin aq?

kendim? yok. onu kapattim. onu kapatmakla belki yanlis yaptim ama kapandi o.

sorun bu olabilir mi?

bir sorundan yola cikarak bunlari yazmaya baslamadik. birine yaziyorduk ve kim oldugu hickimse icin belli degildi.

anlasilir gibi degil. kendimde anlamiyorum. hep degismesinden bir araz oldugu belli.

anana yaziyon sen?

yok, senin anana yaziyorum. duzelteyim, anana yaziliyorum.

tamam, o da degil. ya...

herkesten bir farkin var mi yok mu emin degilim ama bence herkesle aynisin. sadece bu arayisi yapmak icin ciktiginda bahce kapisini hep acik unutuyorsun. bahce kapisini unutmakla kalmiyorsun, bir de karsilastigin her gulumsemeye giris bileti. kapi zaten acik. sen istemeden girenler falan.. sonra sinirler... sonra patlayamamalar. sonra disari ya da iceri patlamasi fark etmeksizin her yerin bahcenin bir anda bok dolmasi ve kokunun nedeninin salt sen oldugunu dusunup, kendi karinlarindakilere ve kendi sictiklarina bakmadan kokudan rahatsiz olup gitmeleri.

bugune dek hep boyle oldu. belki bir farkim olabilir. o bahceyi terk etmedim. diktigim ya da yeniden yesillendirdiklerimi de cok degistirmedim; burasi col oldu ve gelen gecen artik koparamasin diye kaktus ekeyim demedim mesela...

ne kadar da iyi bir insansin.

ama hep kendindesin. sen kimin bahcesine ne "bok" kattin?

Tembelliğe düşünsel adım. Düşüksel cümleleri organımıza takmama zamanı. Alışkanlık haline gelirse, zihnin kendini tarif etme sistemi yeniden kurulabilir ya da belki yok oluşu, çözünme, daha beden mezara girmeden kurtçuklara yem olma sürecine girmiştir.

Bir takım yerlerden buharlar fışkırıp duruyor. Çok güzel soğutucularım var. Soğutmak basıncı düşürmüyor. Basıncı düşürebilen kimyasallar ya da iradesel ayarlar, müdahaleler, manipülasyonlar ve bunların oranlanmış kompozit halleri basıncı düşürebilse de, müdahale bitince yine yükseliyor kadran.

Patlamıyor. Gayet iyi idare ediyor. O güney sıcağının hararetinde, yaşını aldığı, LPG ile çalıştığı, aksiyonlu ve dağ yolu seven bir şoförü olup ta Olimposlara 4 kişiyi indirdikten sonra homurtusuyla korkuttuğu halde, o rota kadar daha geri dönüş yolunu bana mısın demeden kat edip sonra da yine tazı gibi istendiğinde her yere koşturan tazı gibi (Renault 11 1700). Hayvan delirmedi mi? O plaka tesadüfen “TZ” idi belki ama kendisi Tazı lakabını kesinlikle hak ediyordu.

O delirmedi. Çamurlu yollarda da gitti, dağlara da tırmandı, cimriliğe de katlandı, savurganlığa da; uzağa da gitti, daha uyanmadan, ısınmadan kısacık mesafelere arka arkaya da. Damacanalara doldurulmuş sular da taşıdı ama delirmedi. İnsafsızlık edemedi, yeteri kadar ve doğru beslenmediği halde. 3 kuruşluk maaşımı ona yağın ve benzinin kalitelisini almaya harcardım ya da bir derdi varsa çözmek için.

---

Ben buraya yine bir şey yazmadım. Yazmak istiyorum. O son yazı burada dursun istemiyorum. Kimse görmese de, ben görüyorum. Görmek istemiyorum.

Ölüyorsun artık. Kabul ediyorum. Artık fark etmiyor; senlilik sensizlik, benim için de.

Seni ben terk etmedim. O terk etti. Ben sözümden geçmedim. O geçti. Senin için ben katlandım. O katlanmadı. Ben anlayışlı oldum, anlamak için uğraştım. Anlamsam da koparmadım seni, söküp atmadım. O attı. Kobay gibi salak testlere de ben maruz bırakmadım. Aptal denmesine, daha beteri aptallıklara katlandım. Dayandık ama. 3 yıldan fazla. Artık konuşmaya başlamıştın, benden de iyi yapardın, biliyorum.

Özür dilerim; benim büyük hatam, seni büyütmek miydi; hâlâ bilmiyorum. Ben sadece sarılan ellere hiçbir zaman kıyamadım. Sevip, sevilip tuttuğum el beni tutarken, ben hiç bırakmadım. Çok iyi insanım. Aferin bana. Biraz da megalomanım ve aklımı da yitirdim. Hee. Gitti. Oley.

Yok oluşuna biraz imrenmekle birlikte takdir ediyorum. Artık o başrolde olduğuna inanmak için... Neyse, siktir et. Arınıp gel. Seni daha güzel ve en az o kadar heyecanlı karşılayacağı(/z)m. Ya da yanına gelirim ama bence sen gel. 😉

-

Evet, basıncın kendisi değil sorun olan. Sıkıştıran sorun. Kabul edeceklerimi filtre etmem, ayıklanır ve ille bir nüans yakalanır içlerinden falan... Ama tanrı bile kendine katlanamazken...

Di mi?

Yani.

Her şey denen bir şeyler grubu var. Kapsamı her şey. Yani varsa bir konsepte yoksa kainatın tamamına tekabül edecek bir kapsam.

”Bir de her şey düzelir.” diye bir söyleyiş var. Buna tüm saftirikliğimle inanmakla birlikte; saftirikliğimi bir kenara bırakıp; neden bu inancı benimsediğimi... ...oku, anlatıyorum:

Bir parça olarak bulunması itibarıyla tüm fiziksel ve tinsel varlığımız (Korkma, bu defa o kadar karışık olmayacak. Sadece iyi oku.) kısıtlı olmak durumunda. Böyle birer varlık olarak, her birimiz, yine her birimiz gibi bir sürü yaratık da görmekteyiz. Onlarla münasebet kurmaktayız, kurmak durumundayız, bunu isteriz ya da istemeyiz falan; siktir et; ve birbirlerimizin ne haltlar olduklarını ve nelere muktedir olabileceklerini, bazen kısmen ya da olasılık hesabıyla kestirebilsek de, asla tam olarak bilemiyoruz.

Düzelmesini umduğumuz, biricik ”her şey”imizin de böyle bir durumu var.

Sembolikliği biraz hafifletmek için yine sembolik bir örnek veriyorum açmak için:

Düzelmesini istediğin ve bombok olmuş olsa da -belki- senin her şeyin olmasını istediğin ”her şey”in bir miktarı olsun. Olsun, 999 tane. Di mi? Başlıkları için fena bir rakam sayılmaz, asla kesin tutturulamayacak olsa da...

Şöyle bir heyet toplayıp (ya da ahaliyi, kahvedekiler dahil mesela. ya da aileni, aileleri. ”ve yahut konu komşu ne der!” herhangi yerel ya da kursel kültürel eşdeğerlerini... Herkesi topla. Sonuçta her şeyi değerlendirirken, istemesek bile, yalnız bırakmazlar di mi? İlle bir fikirleri olur aqoduklarımın.) o 999'a bir bakıyoruz şimdi...

Ne gördük? Manzara çok mu olumsuz? 888 tanesi kesinlikle çözülemez! O zaman imkansız, saçma, oluru yok, immmmkanı yok!

Şimdi balık tutan bir herifin karmakaşık olduğu için çözmeye başlasan saç-baş yolduracak misinasını hayal et. 999 tane düğüm olmuş ve 888'i çözülemez görünüyor.Usta balıkçı onun, çözülebilir olan 111 tanesini çözerek başlar. Çünkü o 111 taneden sonra çok büyük ihtimalle kalanlar içinde de sapır sapır çözülmeye başlanacaklar, daha düzgün seçilebilir hale gelecekler var. Biliyor.

Atabilir mi? Başka misinası yoksa atamaz.

Hepsini çözemezse?

Çözdüğü kısım balık tutmasına yeniden yarayabilecek kadar ise az zararla atlatır. Sonuçta balığı tutmak önemli. Evde bebeler yemek bekliyor olabilirler, di mi?

Kalbinde değeri olan bir şey varsa ve gitmiyorsa bir bildiği vardır. Ve ben hala ”her şeyim” olduğuna inanmak istemekten vazgeçmediğimin uyanmasını bekliyorum.

Çünkü ben de biliyorum, her şeyi düzeltemezsin. Ama çok görünen ufuk çok sisli ise bile yürüdükçe açılacaktır.

Ben kusursuz bir şey istemezdim, sen ister miydin?

Ya da herkesin onayladığı bir şeyleri?...

İnsanda bir gurur varsa, kalbinde yeri olana değil, onu oradan uzaklaştırma gayretindekilere karşı dik durmalı.

Not: Bu şey, bir kainattan her nasılsa geldiği düşünülen ”nudge”lar akabinde yazılmıştır. İsabet ettiği bir manası olmayabilir. Sonrasında, kimbilir, belki inkar bile edilebilir. Ama bir fikir, bakış açısı olarak tatlıdır. Herkeste olsa belki bu kadar savaşmamıza, birbirimizi ve dünyamızı bombok etmemize gerek kalmazdı. Hörrrmetler.

Bir saniye, şurada uzay gemisi tamir etmeye çalışıyoruz. Kolay görünüyor oradan her halde yer elmaları!

Böyle güzel, sessizliğiniz. Şimdi bırakın, bir yandan şarkımı söylerken bir yandan da gemiyi tamir edeyim ve tabii ki bir yandan konuşayım. Anlatacağım tabii. Koca evren, kim dinleyecek, dinleyebilecek herkesten başka. Levyeyi uzat. Şşt! Ses yok, uzat levyeyi. Uzamıyor. Hmm, metali yoruldu herhalde.

Dünden sonra ne anlatacağımı bilemiyorum aslında. Olmamış şeylerin sorumluluğu. Yaşının gerektirdiklerine dair beklentilerin heyelan gibi üzerime yığılması... Hala yürüyorum ama çok ağır aq. Toprak ıslak olmasaydı bari ama o zaman zaten heyelan olmazdı. Yağmurdan da geçemiyorum.

Bazen kafamın olmasını istiyorum. Olmuyor isteyince. İçince falan da olmuyor. Her türlüsünü denedim ama iç tarafın ayarları için... Başka levye yok mu? Tamam, o demir olur, onu ver. Bir kere kapağı açabilsem, düzelteceğim. Bir yandan hepten bozmaktan da korkuyorum ama yapacak bir şey yok. Böyle giderse infilak edecek.

Aslında devam ederdi. Bu kadar hasar da görmezdi ama büyüler bozuldu. Büyü jeneratörleri bildiğin sıçışlarda. Alev alacak kadar ısınıyorlar ama girift rotorların senkronizasyonları sikerildi. Nasıl anlatayım ki şimdi? Yok, benim anlatamamam değil mesele, mesele anlaşılır bir şekilde anlatabilmek. Teknik anlatamam, tam olarak mekanik değil; medikal anlatamam, organik sayılmaz; spiritüel tarafı var ama adına büyü dedikse de, mantık dışı değil. Bilme, bağını da ye. Yani gemiyi yeme tabii. Gemiyi yiyen yedi zaten. Problem de bu ve deli prof olmasam da, muhtemelen uzay kıyafeti ile olmasam öyle görünürdüm. Oysa barda fink atasım var...

Ne güzel, evrenin az bir kısmını bilip, sadece oranın dertleri ve keyifleri ile yaşamak. İnsan bilmek istiyor ama bilince de kapasite aşımı yüzünden tatsız tuzsuz oluyor her şey.

Denedin mi hiç, ya da zorunda kaldın mı, bilmiyorum ama evinde sadece ekmek olduğunda, sadece ekmek yemek zorunda kaldığında o ekmeğin tadi her şeyden güzel olabiliyor; çünkü başka bir şey yok. Zihninden yağı damlayan yaprak döner geçirerek o ekmeği yemek istemezsin. O zaman tam deli olursun. Bu bir nevi iyi hissetmek için kendi sanrını kendin yaratmak olurdu. Kendin uydur, kendin ye. İşte, neyse... Küçücük ve güzel sayılabilecek bir dünyada olmayı istersin. Şimdi ben düne kadar okyanusa park edebildiğim taşıyıcımı tamir etmeye çalışıyorum ve genel kimyası su ve tuzdan başka bir şey sayılmayacak bu yüzey sıvısı dışında başka sıvılara da inebiliyor. Oraların kıyılarında ya da adalarında barlar var mı? Tahmin et. Tamam, her ne tahmin ettiysen o olsun. İşte bunları bilmiş, yaşamışken geri döndüğünde, Beşiktaş'a inip, barda demlenmek için eski arkadaşlarının yanına oturduğunda yaşadıklarını anlatmıyorsun. Çünkü... Çöle bile inebiliyor. İsterse tozutmadan. İstese çölü yararak da gidebiliyor. Yani gidebiliyordu.

Şimdi sıçışlarda.

Hiçbir şey bilmiyorum lan ben. Hiç bir şey.

Seyretmeye devam etmem gerekiyor ve aynı yerde kalamam. Bara falan da gidemiyorum. Gemiyi düzeltmem lazım ve yine daha önce gitmediğim bir yere uçurmam. Bu sefer belki herkesin nefret ettiği biri olmamanın ve varlığımın tarihi boyunca üzerine biriktirdiği izleri göstermemenin bir yolu. Büyü jeneratörleri... Offf. Ben bir zamanlar bunları kurdum, yaptım, yaptırdım. Bu kadar basiretsizleşmemin nedeni acaba ne? Adaptasyon bünyemizde eskimek kadar var ve otomatik. Benzer gezegenleri tercih ediyorum, sonuçta oksijen falan... İnsan hayvanı işte ama... Ne bileyim, havasının, suyunun atom yapısında bir minik değişiklik belki dna'yı bozuyor. Milyonlarca yol, kanal var beynin içinde ve tıkanmıştır, damarların birkaçının yamacındaki ağaçlar söküldüğü zaman anlamamışımdır da, damar yoluna heyelan düştüğünde tam biraz anlayacakken, belki de idrak yollarımı tedarik sağlayan damarlarda olmuştur bu. Çünkü gerizekalılaştım. Kıvrak olanlar kıvrak ama olmayanlar... Onlardan haberim yok. 0'dan yaptırsam kendimi. Öyle bir şey evrende yok. Gemi bile eskidi. Her şeyini, kendi kendine ve ham malzemelerden neredeyse ot yiyen ineğin süt yaratması gibi yenileyebilen gemi sıçıyor ve kaldım burada. Galaksi içi bir yerlere gidebilirim ama o kadar ve sonrası ne olur bilmiyorum. Çünkü hatırlamıyorum. Bir de düşman sahibi oldum. Kıskanç varlıklar evrenin her yerinde. Benim gemiyi yakalayamadıkları için kafayı yiyenler, gemiye değil ama direkt bana uyuz olanlar... Benim gibi bir salak nasıl yapmışmış o gemiyi, kendileri daha üstünlerken hem de. Anında ele geçirecekler. Belki bir yerlerde yapmışlardır ama benim gemim kadar şiirsel ve özgün olabileceklerini... mmh, sanmıyorum.

Mekanik anlamda daha güçlüsünü ve daha büyüğünü yapmışlardır. Büyüğü vardı aslında, birkaç defa karşılaştım ama böyle büyük ve kıvrak ve doğduğum köyümün arasine komple gölge yapacak ebatta ve bir tv kumandası kadar takoz bir şekli olduğu halde fıldır fıldır istediği hızda manevra yapıp bir de utanmadan dünya ile birebir hesaplanmış açılarla kendi yer çekimine sahip olan ve utanmadan bir de göleti, kumsalı ve ufak da olsa bir koruluğu olan (değişik güneşlere yakın olunca çok acaip gölgeler ve renkler oluyor, i-na-na-maz-sın!) var mıdır? Bilmem. Ama en güzel benimki. Çünkü istese sineği çarparak öldürebilecek kadar çevik ama duvarda leke yaratmayacak kadar da hassas. Üstelik en az bir balina kadar da duygusal. İster 0 sessizlik, ister jeneratörleri bögürmeye başlarsa, girdiği atmosferin altındakileri istilaya uğramışçasına korkutabilecek kadar naralı.

Ama sıçışlarda.

Ve ben hala kapağı açamadım. Belki de ameliyat etmemeliyim. Bırakıyorum. Şansımıza. Şimdiye dek her şeyi atlattık. Sonumuz geliyorsa da gelsin aq. Di mi balinam? Bak, şöyle yapalım. Burada biraz duralım. Sen de soğut. Ama mesele zaten bu. Büyülerin... Duramıyorlar. Kapaklarını da kilitlediler. Belki kendi kendini iyileştirece, sonuçta onlar da bir arada bir akıl kurulu. Ama ya yanarsalar... Aşırı sıcak ve şu anki değerler tolerans sınırına varmadıysa da bu ilk.

Sen de susuyorsun. Ne desem dinliyorsun ama bana küs olmadığın halde suskunsun. Biliyorum, derdimiz var. Muhtemelen en çok benim yüzümdendir.

Belki de ben kendi jeneratörlerimi gevşetmeli... Gevşetsen? Her birini çekirdeğini gevşetsen? O da olmaz. Bu defa devirler ayyuka çıkar. Belki de hızlı çözüm yaratmak için bu işe yarar, rampayı randımanlı tırmansın diye vites küçültüp gaza basar gibi... Aklımı yitireceğim, benim zihnimi oluşturanlar da senle aynı. Benim yüzümden muhtemelen zaten.

Ben nasıl soğuyacağım? - Adın ne? - Ali - Neden? (hata!)

-

İnelim bence. Yabancı değil nasılsa. Saklarız bir yere kendimizi. Bırak, sert iniş yap. Hatta bana bırak, gireyim şu nehir yatağının oradaki açıklığa. Kendimizi bir tokatlamış oluruz. Kilitlen bana. İndiriyorum, meksika biberi yemiş gibi yanacak bak şimdi.

-

- Tarif edemiyorum. Sanki daha bacak kadar çocukken, senle el ele okula yürüyormüşüz yıllar önce. Öyle yakın ama öyle de yabancılaşmış. Sempatiktim ya, yani düne ve evvelsine kadar. Gözlerinin ışıltısını harlayabiliyordum. Bu akşam öyle değil. Balinam arızalı. Çok mutsuzum, çünkü ben onsuz bir hiçim ve bana yardım edecek hiçkimsem yok. Sibirya'yı çok seviyorum yine de.

Aslında ne kadar çok dikkat edilmemiş sözcük varmış zihnimde. Ya, bir kere doğru gir şu konuya!

Bence, bu gece, ben sinirimi senden çıkarayım. Sinirli miyim? Epey bir zamandır, her zaman.

Sinirimizi kapıdan girmeden önce çıkarsak, olmaz mı? Olmaz. Çünkü o yarrak gibi bir şey, olmasa kafan çok rahat edecek ama atabileceğin ya da bir kenara bırakabileceğin bir şey değil. O bedenin tam ortasında ama her yere bağlı, sinirlerim de bütün bünyemi sarmış. "Kendimi skicem!" boşuna söylenmiş bir söz değil. "Çünkü bunlara maruz kalacaktı idi isem bu hayatta, ben neden bu yöne seyrettim. Şayet buna mecbur idiysem de, kendi beceriksizliğimden ise de; skiyim ben bu bünyeyi!" gibi manalar çıkarılabilir.

Ay bittim. Evet. Ay. Ay o ne güzellik. Hangi dindensin güzelim, ben de müridi olup, dırekt tanrısından seni isteyeceğim; ananı babanla, prosedürle, protokolle, gelenekle, götenekle kaybedecek vaktim yok.

Kılıf. Ve teşekkür etti bana.

Bir zamanlar bir maymun varmış. Çünkü maymunları hiç sevmediğim için kendimce objektif olmaya çalışıyormuşum. Güya çıkacakmışım kendimden. Başkası olacakmışım. Başka birilerinin, başka bir şeylerin ve başka bir yerlerin "başka" hikayelerini anlatacakmışım. Ben burada çaktırmadanlığı iplemezmişlikle çaktırmayarak gündemden, olduğum zaman ve mekandan kaçıyorum.

Bazen hangisinin daha boktan olduğunun tartışılabileceğini düşündüğüm o yaratık ve insan arasında bir seçim yapmak durumunda mıyım? Değilim. Buna da bir paragraf ayırdım mı? Tamam. Gömebiliriz.

Hep konuşan herif, hayallerini dile getiremeyecek kadar konuşan herife döndü. Bu benim. Bu sub değil, objektif.

Bunu da başardım ve kendimi özgürleştirmek yerine daha beter izole ettim. Kodes gibi bir şey aslında. Hayvanlık.

Ne o?

Düşünceleri sözcüklerden, harflerden ayırmak.

Okumayı biraz erken öğrendim ben. Manyak olacak kadar erken değil. Yani, düşünüyorum, aslında erken de değil, zamanında. Ama hızlı öğrendim ve çok hızlandım. Harfleri ve sözcükleri okurken çenemin hızının bir yere kadar yetebileceğini biliyordum (ohoo, sen ne zaman senden gayrı konu ve hikayelerle geleceksin? Başladın yine kendine...) (bura benim yerim.) (o zaman boş yapamayacan.) (yaparım.). Artık yetmiyordu da. Rakamları hatırlayamam (bir 217 vardı sanki ama...) ama sesli okuma yarışlarında önde giderken, sessiz okurken kaç kelime okuyabildiğimi de sayıyordum ve 2 katına yakın falan oluyordu galiba. Kurdaaale yakamda. Ben utanıyor, çıkarıyor. Örtmen görüyor "aaa Murat, nerede kurdelen. Dur takalım yerine.) Sanki diğerlerinin sikinde. Hepsi benden daha iyi top oynuyor ve ben bir 'ileri' zeka örneği olarak alt sınıflarla trencilik oynayıp, okulun bahçesindeki tepeciklere treni tırmandırıyorum. Geleceğimin provası aq: Ben lokomotifim, alt sınıflar da vagonlar, gezdiriyorum onları. Sonra kimse kalmıyor, okul çıkışı benim anlayabildiğim hiçbir neden yokken 2 kişi tarafından yumruklanıyorum, direnmeye çalışıyorum ve ama dayağı yemiş oluyorum ve kimseye de söyleyemiyorum gururuma yedirip o zamanlar. Ama sınıf birincisiyim. Vay be. Aşık olduğum kız da sınıf birincisi. Ortaklaşa oluyoruz, çünkü eşit puanlarımız. Tanrım, ben bu detaylara daha fazla girmek istemiyorum şu an ve başka bir şey anlatacaktım ben. Evet, hızlı okuyorum, çok hızlı. Köyde, kasabada benden hızlı okuyan yok. Hızımı alamadım ve okuyarak varmam gereken yeri geçtim sanırım, zira, yapayalnız ve beş parasızım. Ahah.

Neyse (v2). Okumayı öğrenirken, hayat enteresan tabii, harfleri hayal ediyorsun, sözcükleri, zihninde beliriyorlar. Kendimi suçlu hissedeceğim az kaldı. Çünkü, bunu yapmadan yaşamını sürdürenler varsa, düşünce denen şey bulaşıcı olduğu için... "Hoş geldin akılsal işkenceye!"

Evet, fark ettim ki, konuşmayı öğrendiğimde zihnimde harfler ve sözcükler yok iken, okumayı öğrendikten sonra zihnimden bu sözcükler daktiloyla yazılıyor gibi bir biçimde olmasa da akıyor.

Bu iyi mi?

Hop! Bir dakika. Oyuncak at arabalarına ot doldururken, otların ve atların ve arabaların nasıl yazıldığını düşünmüyor, onları olduğu gibi, ya da zihnimde, zihnimle ortak, istedikleri gibi tasvir ediyordum ve hatta belki etmiyordum. Onlar nöronların falan işi ve bulaşmış değildim. Nasıl yürüdüğümü düşünmek zorunda değilsin. Düşünürsen bir yandan konuşamazsın. Arkaplan işlemleri olmak durumunda öğrendikten sonra birçok şey. Yoksa insanın bilinci, tıpkı gözlerinin çok az bir alana odaklanabilmesi gibi, gayet "single task" çalışıyor. Kadınlarda durum farklı deniyor ama sanmıyorum. JavaScript'te olduğu gibi, task'ler sıraya daha itinalı ve işlevsel ve "optimised" giriyorlardır. Ben teyzelerimle büyüdüm de... Hakkı Bulut, Ferdi Tayfur falan da dinlerdim onların "bakıyor" olduklarını düşündükleri için dertlendikleri zamanlarda. Özetle, 'bilinç' bu gibi yönleriyle boktan ve zayıf bir şey. (Belki de sadece sen ve senin gibi sadece 'single task' kapasiteliler böyle düşünüyordur. Kim bilir?)

"Harflersiz düşünemiyorum!"

Dammit! Ne olacak? Nasıl olacak. Bu, benim zihnimde bir yer etti. Bir ara epey kafayı taktım buna. Son zamanlar yaşattığım zorlukların da katkısıyla bir kaçışmaya başladılar ki... Bu hale geldi: Hayallerimi dile getiremez oldum.

Nasıl siktiğimi anlatacağım mesela. Anlatamıyorum. Lan, bu erkeklik gibi bir şey. Yani, "erkek dediğin az konuşur" diyorlar ya. Onun gibi bir şey aslında. Düşünceler fink atıyor, hayaller... Hatta senaryolar fink atıyorlar. Ama detayları belirtecek, insan içine çıkaracak, başka yaratıkların da hayal etmesini sağlayacak sistemin sunucularına köydeki cıngan baltasıyla girmişim. Şimdi ne yapacam?

Yazmak istiyordum ben... Bu bir organizasyon ise, bu organizasyonun en temel bileşenlerini siktim attım. Ben nasıl yazayım hayallerimi artık? Bir psikopat olmuşum, mekanik olmayacağım diye...

Galiba benim kendimle büyük dertlerim var. Sana bi şey diyeyim mi? Bir şekilde hâlâ baş ediyorum ve hatta arada bir dinlendirebiliyorum bile.

Yine döneceğim. Yine yalnız olacağım. Deniz bok gibi kokmaya devam edecek.

Bu akşam da boş yaptık çok şükür. Yani niye. Çünkü arka oda daha serin ve denizin kokusu gelmiyor. İçinden çıkmadan oraya geçmemizin nedeni bu, ama bunu söylemeye de, yazmaya da gerek yok. Çünkü çeneme vurmuyor ve ben vurmaya devam etmek istiyorum. Hey, işte bu ben değilim. Değil miyim? Bu idin miydi? Nedir? Yani benden bahsetmiyorum anlamında. Hadi canım. Ne? Ya, bir yargılamadan dinlesene. Evet, dinleyeyim kendimi, sakince; ve o da anlatsın. Ne anlatacaksın daha. İnlediniz mi? Yani, karakterin inledi mi demek istedim.

- Hayır. Bak paragraf başı açıyorum, art arda bu şekilde diyalog yazılmaz. Biliyorum sikinde değil, çünkü sikinde senin bedensel ebadının yüzde 69'u civarına denk gelecek bir şey, biri, var ve bu şu an. Yani yaşadığın anı yazmaktasın. Okuyan da yaşamakta bunu. Bu bir gerçek değil, bu bir canlı. Yok, yayın değil. Canlı.

- Olmaz ki. Mantığı yok.

- Hangi mantık? Bizim zaten düşünsel akışımızda betimlenebilir bir durum yok. Birkaç galaksi ötede, başka bir 'solar' sistemın gezegeninin birinde, daha doğamadan sönmüş bir medeniyetin hiyerogliflerini çözdüğünde mantıklı cümleler yaratılmış olabilir mi? Olabilir. Ama bu, o gezegen değil. Bu, bu gezegen de değil. Bu senin rüyan bile değil. Orası daha güzel olabilir bu arada ve hatta orası daha güzel "manage" edilebilir bile. Zira bu senin ellerinde değil. Sen henüz yatağa küt diye kendini bırakan iki büyük kütlenin altta olanısın ve bedenine saplanmaya doyamayan bir şey var bir içinde, bir yarı içinde. Ve şu yaşadığın sürenin zamanla ölçülebilir bir tarafı yok; ne kronometre, ne de takvimler hesaplayabiliyorlar. O senin, sen de bunun içindesin. Çıkardığın seslerin farkında değilsin ve zaman dışında her şey de tezahür ettikleri yeri "Eşyalarıma bakar mısınız?" diyerek sana bırakmış, arazide voleybol oynuyorlar. Çantaları açık ve hep sulu meyveler dolu ve sen bakar bakmaz anında daha bir olgunlaşıyor, yapış yapş ve şapır şapır olup akıyorlar içine. Taşıp durmaktasın ama sen efendi bir hatunsun, zaten kendi kendine o kadar ıslanıyor olamazdın di mi? Hala orada mısın? Değilsin. Buradasın. Güzel.

Gerçekimi... (grealivity)

İlk defa bir şeyi anlatırken türkü uydurur, ağıt yakar gibi alakasız bir girizgah yapmama gereksinimi duydum. Belki de konuyu önceden düşünüp, başlığı belleyip, sonrasında yazmaya başlamak bunun için -çoktandır- var olan bir şeydir.

Dışarıdan bir adam geçiyor; tanımadığım, görmek istemeyeceğim ve hatırlamak istemeyeceğim biri. Sonra bunları bir daha okursam hatırlamayayım. Olur? Deneriz. Bir paragraf kadar üzerine düştükten sonra nasıl olacaktı(r) acaba?

Demek girişte, hız alıp, kendi kendini bağladığın iplerini koparmaya yarayan saçmalığı ikinci paragrafa sakladın. Güncel bir konu ama alakasız.

Konu çok kısa olacak, ya da daha zihnimde nasıl anlatılabileceği olgunlaşamadığı için kaçıyorum belki. Bir de sükûnete varırsam o zaman zaten hızlanırım diyedir.

İngiltere Dili'ni anadili yapanların belki bilmeden yaşadıkları bir şey var: Şarkılar oynanıyor. "Play".

Birlikte de oynanıyor, kendi kendine de oynuyorsun. Çocuk gibi. Ben, bir zamandır bir şey keşfettim, ki bunu bilmiyor ya da yaşamıyor olduğum için bir muzdarip olduğumu biliyorum. Oynadığım zaman çalabiliyorum. Oynadığım zaman yaşayabiliyorum.

Müzik?

Öyle gibi başladım oraya yazmaya ama düşünsel akışım geri kalan her şeyde de öyle olduğunu ittiriverdi önüme. Bu ne!?

"Her gün nasıl başka birine..."

Bunu diyen kişi, benim burnumun kırılmasına bir neden oldu. Kıran neden de bu kişiye vurgun, "her gün başka birine..." olmayan biri. Bir araya gelebilmeleri için zannediyorum en büyük yardımlar bendendi. Belki ters tepmiştir ama ilk öpücüğünü böyle aldığını biliyorum. Böyle yapmak gerekir mi? Efendilik bunu gerektirir... diye düşünmüştüm. Şimdiki aklım olsa? Bilmiyorum. Belki de hâlâ öyleyim. O şekilde başlayan cümleyi bana kullanan kişiyi bin yıldır görmüyorum.

"Her gün nasıl başka birine..." olduğumu düşünen tek kişi tabii ki o değildi. Böyle olduğumu düşündürecek materyaller bulunduruyor isem ve bunları saklamıyorsam tabii ki birden çok birileri bunu düşünecektir. Düşünüyorlardı. Nereye gitsem bir süre sonra böyle düşünüyorlar. Aksinin daniskası olsam da; hiç kimsenin bunun aksi olmadığını kâinatın her zerre si biliyor fakat ısmık ısmık her biri bunu birbirinden yatağa girene kadar, hatta orada dahi saklıyor iseler de (hey! Çırılçıplaksın, farkında mısın?), olanın sadece "ampullük" olduğu apaçık, ayan beyan ortada ise de, insanoğlu her yaşadığı dönemde, bir ya da birkaç sonraki dönemin gerzeği olmaya mahkûm ise de... ...düşünüyorlar.

Düşünmek her zaman iyi bir şey değil. Olamıyor. Herkes için olamıyor. Koro hâline gelebilen düşüncelerin maestroları gayet göt olabiliyorlar. Güncel dünyamızda bu durum ayyuka çıkmış durumda mesela. Fakat, bunun böyle olmadığına inanan korolardan başkasını duymak mümkün değil ve ahengi bozuyor. Lanet. Değil mi? Düşünsene. Ahenk de bok olabiliyor. Ben yanılıyorum. Milyarlarca doğru içerisinde kırılacak kadar sert manevra yapma zorunluluğu duyan benim ve bir çatlak ses oluyorum. Çatlak ses. Detone varlık. Hayır, sizin akordunuz bozuk ve kakofoninizden kendimi doğru dürüst duyamaz hâle geldiğim için doğru dürüst çalamıyorum (oynamıyorum(?)).

Burayı özet geçersek: Beynimi siktiniz amına koduklarım.

Neyse. Benim burnumu kırdı bu vatandaş. "Her gün nasıl başka..." düşüncesini dile getiren kişinin bana vermek isteme ihtimali olduğu gerçeğini, gerçeğe dönüştürebileceğimi düşündüğü için yaptı bunu. Mani oldu. Olacak mıydı?

Olabileceğini bilinçsizce biliyordu (bunu açıklamayacağım, yakala, anla.). Çünkü, zaten kendisi de böyleydi. Ve hiç yakalanmadı, kendi kendine. Kâinatın her bir salak zerresi gibi.

Kâinatın bu salak zerreleri birbirlerinden nefret ederken birbirlerine olan muhtaçlıklarından, birbirlerine nasıl varacaklarını bilemeden debelenip duran ama kendi gibi yaklaşan her şeyi de tekmeleyerek savuran ve yine de birilerinin yaklaşmasını isteyen bir garip yaratıklar... Daha iyi anlatamazdım. Belki benim zekâm, en azından şu an için ve şu anki tembellik seviyem ile orantılı bir şekilde, ancak bu kadar anlatabiliyordur, bilemiyorum.

Artık gelmeye başlayacak olursam: Ben bir sahtekâr olduğumu biliyorum.

Burada okuduklarının hepsi sahte. Çünkü, hepsi senin okuyor olacağının yarattığı kaygı sansüründen geçiyor. Bunu yırtmak için, yukarıdakilerden bahsettiğim zamanlardaki hergeleye duble sahtekârlık yapıp, bu sahtekârlığı tüm aptallığımla ellerine teslim etmiştim. Birinin ablasının tatlı kabakları ve diğerinin kız kardeşinin... Hatırlamıyorum.

Çünkü sikimde değildi. Önemli olan başka bir şey vardı: Kendi kendime yazarken sahtekârlık yapmamak için, kendimin okunmasına izin vermemeliydim. Buna kararlı olmalıydım. Yaptım bunu ama kendimi saklamak yerine, tüm unutkanlığımla (belki yüz nesildir aktarılan kronik bir durum olabilir bu bence)... Söylediğim gibi... Önlerine vermiştim.

İstisnasız, hepsi, benim birlikte olduğum, daha da açıklısı birlikte olmak istediğim kadınlara yürüdüler.

Muhtemelen ben, her nasılsa "her gün nasıl başka birine..." olabilen biri olduğum için, bir eksiklik duymayacağımı düşünmüş olabilirler.

Ben ise, sanırım tüm bunları düşünmüş olmanın yarattığı, duygusal arınmadan öte bir ruh hâli ile (buna katarsis deme haksızlığını yapamayacağım kendime. Daha iyi çünkü) kendi önümden yedim hemen her zaman. Zorla ittirilenler dışında kendi önümdeki tabaktan başkasına dokunmadım (aq).

Bir zaman sonra doğuranım, dölleyenim, o sıralar döllediğim ve ben bir yaz akşamı verandada otururken benden, bir zamanlar gönül koyduğum için suçlandığım bir kadını, kendi doğuranı ile bizi ziyaret ederek isteyen oldu. Bunu daha az komik nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Ben de salaklıklara gülmeyi seviyorum ama bu maymunların bile genlerinden atılmış olsa gerek bir tırt içgüdü.

En azından biraz farklı yaratılmış bir şey olduğumu biliyorum. Bu genelde yorucu. Fakat müteşekkir olduğum zamanlar oluyor: Bana verilen bir şeyden ziyade, doğuştan uzatılmışların bazılarına şüpheyle yaklaşabilip, ayıklayabildiğim ve istedikleri "et"i vermeyip, haşlanmış patatesle karınlarını doyurup susturduğum için.

Çok düşünmek zorunda kaldıktan sonra, çok açıklama yapmak istememek, çünkü çok düşünmeni istemek gibi bir şey... Bir dakika ya... Ben başka bir yerden daha girecektim bu konuya. Evet, evet, bu da sahtekârlık ile alakalı.

Aslında yukarının bir devamı. Aslında tamamı buna bağlanıp, buradan da sahtekârlığa bağlanacaktı. Bak, akışı anlatan ve akışı anlatırken akışın akışını çeşnilendiren bir şey. Neye yarar. Ne bileyim aq. Ben bu akşam bir güzele yürüyorum. Yürüdüm biraz. Yarıda kalacak. İlk tur çok güzel çalıyorum. Hemen her zaman öyle oluyor. Harika çalıyorum, tam anlamıyla birebir oluyor, hele de hiç siklemeden oturursam. Sonra düşünmeye başlıyorum. Çoğu piyano öğrencisinin de başına geliyor bu. Hayat da öyle. Ben bundan nerede bahsettim. Yukarıda olabilir mi? Bir kontrol edeyim, bir sn... Evet, evet... Oynamak ve çalmak... Şimdi birleştir bunları. Tamam. Yaptın mı? Yok. Ben değil, sen yapacaksın. E, boku bokuna mı okudun buraya kadar? Haaaa, sen kime yürüdüğümü merak ediyorsun. Heee, sen de hâlâ bana âşık değil mi derdindesin? Heee, aslında hiçbirinizin sikinde/amında değilim. Aaa...

Ne olacak şimdi?

Ben bir sahtekârım. Hep öyleydim. Buraya yazdıklarım, umurlarında olma şansı olmayanların hiçbir zaman farkında olamadan yarattıkları bir kaygı ile sansürleniyor.

Ben bir sahtekârım. Her zaman, her yerde öyleyim. Kimselere okutmadıklarımda bile. Evrenin sonsuz sesleri gibi sonsuz kulakları, Tanrı'nın varlığı, yokluğu, çokluğu, tekliği ya da hangisiligi ya da hangileriliği ile yara(til)mış tantanalar, "ya domalmış ve çıplakken ölürsem"vari olması ve olmaması apayrı aptalca olabilecek ve fakat hâlen üdüksüzlükleri ile aylak nöronları kafaya almaları.... Falan falan falan... Bunlar çekirdeğimi sarmış iltihap gibiler: Tedavi etmek için sarılmışlar, cebelleşip duruyorlar aralarında kaldığı için nefes alamayacak hale gelmiş bir kazazedenin başında toplaşan salaklar gibi...

Ben bir sahtekârım. Çünkü aslında seni sevmiyorum ve yine de senin için canımı verebileceğimi söylüyorum.

Ben bir sahtekârım çünkü tüm bunlar yalan. Bir sen gerçeksin. Sen ölürsen film biter; başroldesin... Bir sen var, senden içeri, kimseyi sokmazsın oradan içeri ama...

Buyrun, benim bahçem, tüm sahtekârlıkları ile açık. Ya da kapalı.

Ben belki bu akşam piyano çalışırken... Pardon, oynaşırken... Kimbilir...

Merhaba. N'aber? Bence bu gece her sey...

Cumle yok.

Yok bir sey.

Hey! Kendim! Seni dinlemeye geldim. Ne, cit yok?

Anlatsana, derdin nedir?

Yok.

Çalamıyorsun. Yazamıyorsun. Düşünemiyorsun. Evet, düşünememek nasıl bir duyguymuş öğreniyorsun.

Düzeltelim. Düşünememenin yollarını buldun. ”kasıtlı cehalet”i öğrendin.

Belli konularda düşünememenin bir yolu var. Bedava değil ve verimli bir yaratım yöntemi bulunmuş sayılmaz, çünkü ”zaman” yiyor.

Lokal lobotomi. Internally, self manufactured thought, cluster oriented lobotomy.

Bir düşünce öbeği var, oraya buraya zıplayıp, ona buna kerkinip, ona buna bulaşıp, kendini bulaştırmak için yırtınıp duruyor.

Aynı adı henüz ortada olmayan kahramanlarımızdan birinin yaptığı gibi yapıyorsun: Tam izin. Gel amk diyorsun, bağrınmadan.

Geliyor. Ağlatmasına, güldürmesine, içini burkmasına falan, her şeye izin veriyorsun. Bununla da kalmıyorsun: Sana aşık olmuş birini ince yollu uzalaştırma taktiği yapıyorsun: ”Yetmedi, daha da gel. Daha da dur. Daha da işgal et. Daha da bulaş. Daha da batır her şeyi gerkirse. Sen, benimsin.” diyorsun.

”Sen, benimsin.”

”Seni atamam. Sen de benden gidemiyorsun. Mecburuz birbirimize. Ben sendan ötürü canıma kast etmiş gibi bir hale gelsem de, buna bir çarem olmadığını biliyorum.” o düşünce ve duygu yığınına.

Gitmiyor elbette. Yaşlandırıyor mu?

Dostum, evrende bunu yapmayan hiçbir şey yok. Boomerang, 132bpm'da çalınırken ”Doomerang” olmasın istiyorsan, yaşayacaksın; işkencesini bırak materyallerin çeksin, ruhun da sefasını...

Artık her gün YGD dinlemiyorum. Bunun için üzgünüm. Fakat her gün dinliyormuş gibi hissediyorum. Artık her gün gözyaşı da dökmüyorum, epey zamandır. İstesem dökerim, tutmuyorum ama; kurutmuyorum da...

Birbirimize karşı suskunlaştık. Ben şarkı da söylemiyor oldum ama geçecek gibi hissediyorum bunu.

Ve formülü buldum, enjektörde; havasını da aldım. Evet, noktasal sayılabilecek gibi. Birkaç sivil nöron da ölebilir ama karara varsam, onlardan feragat ederim. Nelerden etmedim.

Kapının aralık kalması, hala kendine yer bulması... Bunlar benim aptallığımdan. Bunu da yok ederim. Bunu yaparsam olacak sivil kayıplar beyin içi sosyal adalet kavramıma uymaz. Geri kalan haksız yere yaşamış ve ciddi bir eziyet ile yüklenmiş olur: Mallıkla. (ya da onun gibi bir şey).

Her güç kaynağının bir kapasitesi var. Her üretim ya da yönetim fasilitesinin bir yeteri var. Ne beyin, ne de kalp; karaciğer gibi, iki mekik ile masajı hissedip, ”eksiklerimi tamamlayayım.” diyemiyor: Kalp kafeste, beyin yaşarken tabut...

Kargaşa bitse, iyiyle kötü bellense; her şey daha kolay. Bunu sağlayamadığım, yeterince zeki ve zekasını strateji gibi sıkıcı mesailere zorlayamadığım için çözemedim. Suçum, kabahatim aslında önce kendime.

Bilmemek daha iyi geldi biraz da... Çünkü gerçek, bombok olabilen bir şey. Yaşadığın rüyada aşk varsa, uyanmak ister misin?

Bak, yine yakalandım. Döneceğini söylüyor. Dönse ne olacak olm? Ve ”ne olacak” zamandan bağımsız değil. Ve enjektör elimde, ve bizi öldürebilirim.

Sensiz başıma geri dönebilirim. Başka olabilirim.

Bunu isteyerek yapıyorum.

İsteyerek yaşıyorum. İsteyerek yaşatıyorum.

Gücüm var. Bırak harcansın, gerektiği kadar, hak ettiği kadar, hak olup olmadığı belli olmayacaksa, sonuna kadar beslerim.

Kendi bilir arsızlaşıp giderse.

--

Piyano gibi bunlar. Sekmeyi öğrenirken alakasız notalara geri dönebiliyorsun.

ben bir sey. ben? yine mi sen? hep sen, hep ama hep sen. ben? evet, sen. peki hangisi, ne, bunlarin?

"seems like a touch, touch, too much"

firtina gibi esebilecegim, ya da en azindan doya doya kendimi oyle zannedebilecegim bir gece acaba ziyan mi olacak? caliyorum. evet. soyluyorum. evet. yaniyorum. hem de nasil!

peki bana ne oluyor amk? ilmek boynumdayken dans ediyorum. cellat ilmegi sikiyor, "bi kiprama lan!" der gibi; ben "tamam, zaten pist de dar. boyle de olur." diye oynamaya devam ediyorum.

bagli oldugu bir ev olmayan kulubesinin onundeki urgana tasmasindan baglanmis ama sanki magic mushroom yemis mutlu bir it gibiyim.

gerizekalilar moralimi cok basit seylerle bozabiliyorlar. bak, simdi de oyle oldu. olmamasi gerekiyor ama uzerimdeki olu deriyi kaziyip, cebine koyup bunu kar sayan "mal"lara katlanamiyorum. katlaniyorum. katlaniyorum ama katlanmaya degmeyecek bir seyi naparsin? mesela sinek? cakarsin bir tane verdigi rahatsizliktan ozur dilerken de vizildayarak kafa siktigi icin.

her neyse. keyfimin amina koyulmasini istemiyorum. hatta bu kismi silebilirim. zaten ortalikta kusursuz daireye cuk oturacak mukemmellikteki neticenin sahibi yok. ben onun icin mi buradayim? e, herilt yani. neyle oyalayacagim kendimi?

gelmissin, ya da buralardaymissin... ama... ama ne yapabilirim. atacagim her adim bana; yolsuzluk, susuzluk ve elektrik yoksunlugu olarak geri donmus. e, ben de insanim. yani hotorot degilim. hotorotler laftan anlamaz. ben laftan anlamaya calisiyorum. belki de burada anlasamiyoruzdu. belki laftan anlamayan adam istiyorsun. bilemem. carpiklasmasin diye bu sikko 21. yuzyil beserinin arasinda gotumu yirtindigim mantigima aykiri. yapmadik mi mantiksiz cok sey. hemen hepsi mantiksizdi. ama dogru mantiksizliklar degildi. onlarin da bir uyumu olmali. dagiliyor. hakliyiz.

bir de degisen seyler olumlu olmadi ki? geberi... ne anlatiyorum ben ya. neden sana anlatiyorum... anlatmiyorum. zaten haberin olmasin diye elinde olsa beni baska bir galaksiye gonderirdin.

bu gece cikmasaydim daha iyiymis. ya da yakinimda, insan yerine kondugum yerde iki bira ataydim daha iyiymis. buraya bir zamandir gelesim gelmemeye basladi. hem yuzgoz olmaya meraklilar, hem de samimiyetsizlik akiyor hepsinin her tarafindan.

calismaya devam etseydim daha iyiydi. ben niye mi yaziyorum. yaziyorum iste. el aliskanligi. bir manasi olmasi gerekmiyor. cikarsa bahta.

ne hulyalaniyorum biliyor musun? burada otururken, burada oturmayayim diye olan seyler... mesela tam elimin sirt kismina, tepedeki agacta uyuklayan kusun sicmasi. evet, bu oldu az once. simdi de, butun manzarasi ben olacak sekilde hizalanmis bir masaya oturan bir at yarra geldi ve telefonundan reel yuvarliyor, sesi duyulacak sekilde. baska seyler de oldu. "expose" etmek istemiyorum mekani simdilik. var laflarim, tutayim biraz.

peki ne geldi aklima, hangi "wishful thinking"?

soylemem. iyice salak yerine koyarsin. sevmek salaklik. guzel hayaller kurmak ve bunlarin gerceklesmesini ummak, salaklik. olmayacak isler pesinde kosmak gibi sevmek.

beni rahatsiz eden sey su: bir turlu, kendimi belli etmeden soz dizemiyorum. ergen gibi. burada da boyle. anlatsana bir hikaye, kendini katsan bile (ki yapmayan olamaz; ne yazarsa yazsin biri, ne kadar iyi yazar ise yazar olsun, ille kendi olur icinde yazdiklarinin. bunun bir caresi yok. belgesel yazsan yine yok.) belli olmayan bir hikaye yaz. orada karsilastigin, yasadigin seyleri, sanki hayatinda hic gormemis gibi, sanki hicbiri aslinda senin dusuncelerin degilmis gibi dok gitsin aq. hem govdeni acmamis olursun, yerli yersiz atilmaya yer arayan yumruklara.

naylondan kul tablasi mi olur aq.

loving, wishing to be the one to be blame... ungone. not given up but destinyless... right after their path is closed, forbidden...

do you think it's easier chasing after a love which looks has only one who believes in it?

no. even harder while believing it's not only that way.

sometimes i think that's probably why i'm still around.

That ship has sailed,

and you're too hateful or proud to cry out to sail it back.

Whatever...

You know what... Love carries a courage, a blessing to the heart makes it brave, a gut comes along with it makes you alert n' alive to keep it, no matter what.

I just hoped you've had it too. Maybe a little passionate for a while, right?

I'm damaged in the soul, have been in hell for quite a long while. Sudden recovery would be a miracle.

But you don't believe in them if they're not brought ready and instant, do you...?

Not for me at least. I'll give you that.

You know, maybe fast food is not as good as one you've been sweating to cook maybe for hours. One has to cry for a decent onion slicing environment.

Question is, is it worth it, and which one we prefer and... anyway...

I've got stuff to do. Treatment is taking long when by myself.

No matter what happens, I would never leave you.

Never.

Bu gece bir bok yazmak istemiyorum. Bir bok gelmiyor aklıma. Ya da sadece bok geliyor aklıma. Ama bok mu, artık anlayamıyorum da... Ayrıştıramıyorum. Yaşadığım ortamdan kaynaklı olabilir. Her şey süslü, herkes süslü. En çapaçul benim. Belki de bok benim. Belki de kalan herkes bok. Ya da görüntülerimizi siktir edersek; hepimiz bokuz.

Başlık bok olsa daha iyi olabilirdi ama... Ama bokun adını koymaya gerek var mı? Zaten kokusu ile, tipiyle belli etmiyor mu kendini. Peki ya üşüşen sinekler... Onlar da mı bok yoksa? En çok boktan çıktıklarına göre.

Bok dediğin gübre olur, çiçek falan yetiştirirsin. Neden demet demet bok taşıyor herkes birbirine ve neden bu uzattıklarına karşılıklı figen muamelesi yapıyorlar?

Galiba ben üşüttüm. Galiba herkes iyi, ben bok. Ya da herkes iyi, ben de iyi olacağım ama bok gibi görmekten vazgeçmeliyim.

Hayır, evreni kurtarmaya niyetim yok. Tanrı ile baş edemem. Karşıma çıkamaz, anlatılanlara göre çıksa da benim bünyem dayanmaz. Bu kadar karışık olması gerekiyor muydu? Gerekmiyor olsaydı piyanonun seksen sekiz tuşlarından sadece, ne bileyim, seksen sekiz şarkı falan çıkardı.

Ama işi zor. Altından kalkamayacağı yükün altına girmiş gibi. Tabii benim tahayyülüm yetmez buna di mi... Yetmeyecek şekilde yaratılmışım. Güncellemeler hep nesilden nesile gidiyor, yapay zekadaki gibi. Ve her güncelleme ile çaktırmadan kısıtlamalar ve sansürler...

Of be evren, eninde sonunda tüm küfürler senin sonsuzluğuna dahil oluyor. Her mevsim de Nisan yağmuru yağar mı be?...

Birkaç zamandır hep bok. Çeşmeden akan su da bok, yıkanmak da para etmiyor.

Are you avoiding me, Mr. Myself?

No, she does not love you. Yup, actually she never did.

Yez, no one cares about you any special. Just a few, just a little within normals.

No, you're not even close to be a good artist; in none branch. You don't even need to shy about what'd you feel like to share in no time. Trust 'it', nobody watches, nobody listens.

No, no one else will discover that. That thing. Soon you're mental situation will disqulify the matter, for good.

You don't need to prepare to die. Let it go. You'll know when it welcomes you. Best wish should be the quicker, the better.

The Universe is dying.

We're all in that playing our part.

And he is right: "Everybody lies."

And, anything you quit, adds one more pile to top up the total exodus: death.

They want to play. You don't like it. Then you're out.

Bir an once kendimizi kaydedelim. Bu gece turkce. hepsi kucuk harfle. ilk iki cumle, acilis yillarinin otomatik torpillilerinden. onlar kodamanlar. zaten sen okuyacaksin, baska kimse okumuyor bunlari. ben de aslinda oyle istiyorum. icimde ne var ne yok, ne bok, ne kafiyesi bulunmasi zaten abes olurdusu, ne de ne var ise; herseyi gor. 

cunku ben senin icini goruyorum. bugulu. yanlis dusunulebilecek kadar sisler, yamuk yumuk camlar arkasinda oluyor bazen. kendini saklamak istiyor; zaten orada bulunmus olana…

bu senin icin tum gucunu; elin, ayagin, ruhun, dilediginde jiletten keskin olabilen bakislarin, ruhun, atalarinin sana bahsettigi ve arkasinda tuttuklari tum sprituel gucler; hepsiyle; tum gucunu inkar etmeye adayabilecegin kadar haz etmedigin bir sey.

--

oynamaya daldim. "bana bana gel, gacma gozel". bir de bunu dinliyorum di mi… ne zannediyorum kendimi bile denmez. daha ucuk bir sey. deli desen… eh… onun da bir ic tutarliligi ya da bunyesinde haysiyeti vardir di mi?… ya benimki ne? meczup? olabilir, anlamini tam olarak bilmiyorum aslinda ama kulaga yakin geliyor.

her hey iseler… ben kendime bir bakiyorum; benden ne gitmis, hangi alisverisi yapmis bu bunyem bu olasi ithamlar icin… ne vermisim en cok… zarar? elbette!

en cok kime?…

baska?… yok, onu demiyorum. tabii ki benden sonra en cok sana. baska ne vermisim kendimden?

para? no. ben borclu cikarim. utanmaliyimdir belki de bundan. ne peki? yazmiyorum, belki dalga gecersin. gecmisligin var. smiley yok. koymayacagim.

ben konuyu unutmak istiyorum artik. yani, soyle: her zaman, her zihnimden iki cift laf cikmak istediginde dallar, govde ve budaklar ve kokler birbirine karisiyor yer ve gok calkalanmaya basladigi icin. takdir edersin ki burasi benim yerim ve simdilik istedigim gibi at kosturabilme hakkim oldugu icin bencilim, benden bahsediyorum; o bakimdan… (oysa seni iki gun sonrasindaki sabaha kadar dinleyebilirim. bunu 24'te birini kimseye yapamam. bir de uzatabilirim, cunku sen istedigin zaman sayfayi kapatabilirsin. sonra gelebilirsin. gelmeyebilirsin de… ozgursun. burayi bilmeme hakkina bile sahipsin, ki muhtemelen zaten oylesin de, ben her nedense… neyse. diyordum ki, icimdeki yer ve gok birbiri ile havada iki karga gibi kapisiyor; biri mavi bir kara kahve…

seni degil, konuyu… seni unutmak isteyip istemedigimi bilmiyorum. sanirim o duyguyla mucadele etmek yerine tepemde tepinmesine itiraz etmekten vaz gectim. bazen dinlemiyorum. fark edebilirsin buradan. bugun, yani simdilik, degil tabii.

bir de, beni anlamayin yazmistim ya; onun gibi bir seyler. oyle…

ne bileyim. canim sikiliyor. yani…canimi sikan cok sey var. sadece bu yazmak icin gelistirdigim arayuzde, yag gibi akiyor her sozcuk… bir seyler yapiyorum aslinda. bos mu isler… bakalim. cok gereksiz seylere kafayi takiyorum buralarda ben. cok gereksiz insan var ve her zamanki salakligimla (basit cikarlar uzatildiginda karsindakini iyi zannetmek… sikim hiyar diyene tuz alip kosmak da derler.) gec fark ettigim… ve gormek zorundasin burada onlari. karsilasmama sansin yok. bilakis, o gun kimi gormek istemesen o cikar karsina. ya da daha az huysuz bir kafayla (sayet oyleysem. galiba epey oyleyim ama bu her zaman, her sey  huysuzluguma mal edilecek diye bir kaide yaratmaz.) o gun kimi gormen, o insanla senin diyalog kivami, ayari, icin iyi olmayacaksa o cikar. her zaman gulumsemeni bekleyen basitler mesela. ya da boylarinin kisa oldugunu hissetmesinler diye alt basamakta durdugun icin sana burun kiviran tipler… ya da bunlar gibi mallar yuzunden suratin asik oldugu icin, hala gulumsemek istedigin ama gulumsemek yerine kusmayi tercih edecegin bir gunde oldugun zaman falan… 

insanin arada kendisini gormemeye de hakki olabilseydi keske. "bugun kendimle gorusmeyecegim; o da, ben de biraz dinlenelim." vay. guzel olmaz miydi? benim icin harika olurdu. ama oyle bir sey yapacagim anda telefonlarim calmaya baslar, "keske biri seslense…" diye yalnizliginin gurultusunden kacmaya yer ararken kimselerin ellesmedigi kanallarima bir seyler gelir "hop! yok oyle yagma. sana cilenin doldugunu beyan eden oldu mu bakalim. devam kocum. panigin biraz az gorunuyor, hemen kahve yapiyorsun! {[erase clipboard]; [reboot!]}"

• bi kahve yapayim ya, ayikamadim ben bugun yine, n'oluyo amk.

yap tabii. ben bir sey anlatiyordum, neydi ya…

neyse, en azindan hic unutamadigim bir sey var… haaaaaa… simdi anladiim… demek ondaan… ben baska her seyi unutabiliyorum, unutturulabiliyorum diye seni silemiyoruum… anladim be sonunda.

e, ama neden…?

"cunku her sey yoluna girer. her sey onarilir. her sey guzellestiri(bam!)

-sus.

• ben nedense bundan daha once bahsetmistim gibi geliyor zate(bum!)"
• sussana aminakodumun!

gelir.

hep ayni seyleri yazdigimin dusunulmesi… bir de ben kendimi resetleyebilsem… alkol, muzik, acem sarmasigi… biraz. gozyasi… hic. insan rahatlar di mi? yok. istemiyorum.

neden?

"istemiyorum."

benim problemim ne biliyor musun? belki sormussundur. onu da biliyorsundur ya. kesin soylemisimdir. tekrar ettikce anlamsizlastigi halde tekrarlamisimdir.

ben caydim. gucsuzlugumu hatirladim. yakalamissin zayif yerimden, kime olsa aynisini yaparsin. izin alinmis. bunu herkes yapiyor. yapabiliyor.

ne guzel di mi?

ne kaldi yanina? sana ne kaldi benden, boktan olduguna inanmak icin zarara razi oldugun hatiralar disinda…?

istemedin.

ben de oyle istemiyorum. yani "istemiyorum"u istemiyorum. hic istemedim. yoksa seni ayarlardim. yoksa su yandakini de ayarlardim. ayarlarim. o kadar kafam rahat olsaydi.

ben, bayagiliga, hele de yucelttigim insandan ve sirf bu yuzden bana gelen bayagiliga gelemiyorum. belki de icimdeki yer-gok bu yuzden donenip duruyorlardir birbirlerinden limeler kopararak gagalasarak.

"anlasabiliriz." dedigi icin insani kucultmek. bagliligi yuzunden hor gormek…

sonra "uyan!". 

dun aksam "askitom en iyi ve canim arkadasim" ile seni yuzerken hayal ettik marmara'da; bana gelmek icin marmara'yi yuzmeye kalkismistin. o cok eglendi. ben de guldum epey. o dertlerinden bahsetti, ben dinledim (inanabiliyor musun?). sonra baktim, dertlerine care yok, kendi de biliyor. "neyse…" dedim, "en azindan benimki bana donecek. sukredeyim halime."

patlattigi kahkaha yuzunden balikci teknesi bir anda kokledi gazi, agi suya biraktilar da gittiler. sahil guvenlik geldi, epey bir spot tuttu bizim taraflara (caktirmadik), birkac aksamci, duvara isemek uzere tuttuklari cislerini altlarina kacirdilar, yan restorandakilerin yarisi hesabi odedi kalkti, kalanlari da telefonlarina sarildi, saniyorum yakinlarini aramaya basladilar. muhtemelen dut olmus bir dayi -nereden gerek duyduysa- oradan denize atlamaya kalkti, kafayi yardi.

daha gecen yil diktigim uzumun salkimlarina bir sey olmadi. oluyor sevince, dayaniyorsun. tam alti adet. ben sekiz demistim ama ona dememistim. o yuzden normal. her sey normal.

Ben burada, ne bileyim...

Canim yazmak istiyor diye yaziyorum. Aslinda cok da guzel bir seyler yazmistim, hemi de uluslarasi anlasilabilecek ve her halukarda yine cok az kisinin anlama ihtimali oldugu olacak bir seyler... Sonra n'oldu? Dur, daha bitmedi... Bir seyi duzeltmem gerektigini hissediyorum. Sadece cok az kisinin anlayabilecegi olmasi iyiler tarafindan tercih edilecegini garantilemez. Iyiler de tartisilir, kotuler de. Zaten mesele bu degil. Ben mesele sozcugune taktim galiba. Bu bir islev kazanip zihnime "netle bunlari, pivot yap kendine, yoksa delireceksin, geri donulemez bir girdap yaratiyorsun ve ortasi o kadar yogunlasiyor ki... kara delik. her neyse...) evet, zaten acilmis bir parantez yokmustu.

olsun, be.

turkce'ye riayet edildiginde bazen bazi seyler, bazi baska anlamlara da gelebilirler. Biraz egzantrik bir sey sezdim, "mesele" sozcugu ile kazik kakma imecesi yapmamizi andirabilir olan "olsun be" ile ilgili. bunu uzerime yazdim ben. epey takildi. otur felsefe sinifinda, tartis sabaha kadar. hof! dusunmesi bile korkunc bir sekilde yorgunlugumu hatirlatiyor. ben yorgun muyum? aaa, bunu kendime sanki ilk defa itiraf ediyormusum gibi geldi. Oysa yakinip duruyorum aq. <- Su cumle bile yakinip durmak. Baska ne olabilir yani, ama demek istedigim: O derece!

No, please.

Benim bunyemdeki sirayeti biraz sonuna kadar acikken vanasi koptugu icin kapatilamayan bir itfaiye hortumuna benziyor. Neyin? Askin.

Bir tuhaf durum da, hemen herkesin icinde boyle olduguna inanmak. Yani, en azindan biraz. Bilmiyorum, kafam iyiyken iddiali olasim gelmedi bu konuda. Neyse,

Ben bu hortumu tutabiliyorum. Yok lan. Bu benzetme tutarli olmadi. Uzerine bir de hortum mortum... Ne diyon olm sen? Aile var burada. Teminceneler hep yalniz orospu cocuklari doluydu ama tek basina masa isgal ediyorlar diye sutladik, simdi aile. Hep aile buralar. Amk.

Niye kufrettigimden emin degilim ama sanirim bu fesatliktan, hasetlikten degil. Herkes daha iyi olsun, ki benim dunyamda da iyi seyler olsun kafasindayim ben. Kimse de sevmiyor beni ama amk. Yani bence oyle. Ben kibirli adamim, sanki kendim bir sikmisim gibi, baskalarinin sevgisine mana bulur, umugunu sikar, gotune sokarim. Sonra da niye yalnizim...

Kendi kendime gulunce daha mi tatli oluyor lan?

Höst! Yok oyle bir sey. Sen niye yaziyon o zaman bunlari? Sacmalama. Bir daha kendini dovme. E, dovmuyorum kiii. Seviyorum ben seni oglum. Aaaa, sen olmasan ben n'aparim!? ('Mesele' de bu degil mi zaten)

Her neyse, ana konuya donelim. Yani olmayana.

Varsa da gecmis olsun. Dogaclama dedigin, gecmise takili kalsaydi, hicbir cicek cicek acmaz, kokten ciktigi hali, tipi neyse, o sekilde yukari cikar, off... Ben benzetme yapmayim bu aksam. Bak, eller'm guzel akiyor ama... Her nedense hata yapacagimi dusunmeden yaziyorum, ve yaziyorum. Genelde dakkada 120 karakter falan basarim; en az 50'si backspace tusu olacak sekilde. Halbuki ritmi severim ama trampet gibi o delete tusunu dovup durmasam olmaz. Bilincaltim bile pismalik duyulacak seyleri yapip, pisman olmaya mikrosaniyler bazinda meyilli. Bak, yukari pismalik yazdim pismanlik yerine mesela ve su an daha yavas yaziyorum, cunku  calisan makinenin orasini burasini biziklamaktayim, bir yerinden buhar fiskiracak onun, gotu basi yakacagiz. Rahat duramiyoruz. (Biz: ben, ben, biri daha bilmiyom kim, ayrica yine ben oldugunu iddia eden bir mal daha var, onu sevmiyorum. O da beni sevmiyor. Ben de onu sevmiyorum. Falan ama bir sekilde ayni bunyeye hapsolmusuz, bicareyiz. Yani, pisMallik o, pismis mallik. Yine her neyse, kendi kuyrugumuzu kovalayip, her firsatta yine kendimizi ciyaklatacak isiriklar atmaya devam! 

Durup durup, ben bir sey yazacaktim galiba ya, yazasim var ya. Yok ya. Var ya. Valla mi ya. Ya bak ne diyecem, sen ayni zamanda yemek de yemek istiyorsun di mi? Evet, bilmiyorum. Mutfaga gidince tam tersine donuyor. Evde rotoru ben olan bir elektrik motoru yarattik. Ne skime yarayacagi mechul ama olsun.... iiiiiyk! (fren ciyaklamasi) Sen seyirciye mi oynayacaktin???

Nooo. Asla. Yook.

Hadi lan.

--

F ne icindi? 

Ne bileyim. Ya... Ne guzel bitirmistik, gonderiyorduk. Bok mu vardi takildin "F"ye.

Duygularimiz da galiba bunye gibi ortak, ben de sikleyemiyorum seni.

Iyi, Figen olsun. Ilkokul askim degil, cicek demeti olanindan. Ve su an "let's let love give what it gives" diyen Bruce Springsteen sarkisi caliyor. Guzel.

Hortum yerine bir sey bulsaydin bari...

Bulayim. Insanin icinde sevgi bitmiyor. O manada. Nereye gidecegi, kalip kalmayacagi, bitecek mi gidecek mi olacagi, o degisir. Degisiyor. Tamam, keske. Ama kendisi bitmiyor. Asla mi bitmiyor? Yani, bitiyor ama, bittigi kisi zaten oluden farksiz ise bu fark daha beteri oldugu icindir. 

O zaman, niye birbirimize kasiyoruz amk?

Ben onu olsem anlamayacam. Oyle gidecem ben, giderken.

Aslında mesele anlamak değil, anlamaktan usanıp, artık arada canın istediğinde anlamak için okumak. Başka şeyler düşündüğünü fark et beni okurken. Düşündüğünü fark et. Hatırla. Benim ne yazdığım radyoda dinlediğin alelade bir program gibi olsun. Evet, radyo. Gözlerini tutan bir yayın ama kulakların senin. Ben beynin ve ruhun da senin olsun istiyorum. Çünkü, o kadar da - bir seferde anlaşılmak isteseydim, daha özenli olmaz mıydım?

Olabilir miydim?... Ayrı konu. Muhtemelen olamazdım ama hep olabilenler mi yazacaklar?

Yazdılar, da, ne oldu?

Sen kafanı istediğin yere ırgala okurken. Arada sessizleştiğinde belki denk gelir seni yakalayacak bir kuple bu yayında...

Anlamaktan çok yorulmuş ya da anlayamamaktan...

Klişesinden olmayan bir an'layış peşi olsun buralar genişçesinden bir şimdilik...

Hoş geldin.

ateşten korkmuyorsan, gel yine mumlarla oynayalım.

sevdiğin, sevip de en çok sevebileceğin adam seni hak edemedi. eyvallah.

ömür boyu mahremiyet mahkumuyuz.

amk, ona da eyvallah.

belki de hala tek mağdur sensin. e, herhalde, di mi, yani...

ha!! ...ona da eyvallah.

benden hepsine, her şeye eyvallah.

içim rahat, kafam rahatsız ama, gönlüm mandanın yattığı çamur gibi ferah.

bombok gorunuyor ama manda... orada rahat.

manda kendini seven bir hayvandır.

butun hayvanlar kendini sever.

içime bu camurlar boşa dolmadı.

bu akşam bütün meyhaneleri dolaşmadım. İstanbul'da da da da de ği lim.

I can swear yesterday we were both dying of missing each other.
Well, I've already died more than several times already.