Ali Guler

  • aşk ve ölüm

    Göz açıp kapayıncaya kadar geçen iki yüzyıllık yazın bitiminde artık takatleri kalmamış yapraklar haberi alır almaz topluca düşüşe geçtiler. Organize toprağa kavuşma isteği güz gelince oluşan hüzne yayılma fırsatı vermedi. Hüzün infilak etti. Tatilini doyasıya yaşamış en mutlu tayfa dahil herkesin içine bir intihar isteği çöktü. Artık kimse yaşamak istemiyordu. Düşerken birbirlerine çarptıklarında parça parça kırılan kavrulmuş yaprak parçaları yüzünden gök kararmış, sinyal alamayan tüplü televizyon ekranı gibi karıncalı bir görüntünün arkasında güneş elektronlarını boşa saçıyordu. İnfilak eden hüznün irtifası kendilerine varıp bulutları gözyaşlarına boğduğunda zaten o diğer gezegenlere ışık dağıtmaya gitmiş olacaktı.

    Hayata son verme en büyük eğilimlerden birine dönüştü. Daire şeklinde dizilip ardışık bir şekilde birbirine ateş ederek yıkılanlar, ”Amına koyuyoruz böyle hayatın! Haydi hep beraber!” diyerek tüm ofisi peşine katan plazanın çaycısının öncülüğünde şirketlerinin gökdelenin tepesinden toplu halde atlayanlar... ”İlk karı görmeden gitmek isteyenler için özel kıvamlı arsenik” reklamları, ”...Daha canhıraş feryat ettireni yok!”.

    Herkes kendini öldürüyordu. Yaz bitiminden sonra geçen iki haftanın sonunda yeryüzünde nüfus 1 milyarın altına düşmüştü.

    Ben de elimdekini az önce içeride denedim ama tutukluk yaptı. Sıram gelmedi herhalde diye düşündüm. Sonra bunun kendimi özel sanmak gibi bir saçmalıktan ibaret olduğunu anlayıp, iskemleyi ve hamak yapmak için yaz başlamadan önce aldığım iple bahçeye çıkıp ağacın altına gittim.

    *

    Bir yaprak düştü yanıma. Üzerinde bir şeyler yazıyor gibi geliyor ama... Yok. Uyduruyor olacağım. Eğilemiyorum da. Hepsi düşmüştü yaprakların, bu neden şimdiye bekledi? İlmeği çıkarsam mı acaba?

    Seçemiyorum ama bir şey yazmadığından eminim. Neden herkes çatır çatır giderken ben bekleyip hüznünü yalnızlıklarla katmerleyen bir kışa gireyim ki? Ne gerek var. Papağanlar bile ya... Amına kodumun salakları, taklit etmeya bayıldıkları insanlar kalmayınca, kalmamanın yaygarasını da koparmadan edemediler: ”Amına koyuyoruz böyle hayatın!”

    Bu yaprağın üzerinde bir şeyler yazıyor, yemin edebilirim. Tamam, dokusu var, kendi desenleri var, onlar yanıltıyor da olabilir. Bildiğim bir dil gibi de değil, az buçuk seçebilsem de manalı bir şey çıkmıyor. Benzer karakterler var ama hiçbiri burada okuduğun harflere benzemiyor. Biraz daha eğileyim dedim ama iskemlede benimle eğilmeye karar verdi, boğuluyorum...

    Bir süre sonra ip koptu ama ya boynum kırıldı ya da ipin bastırdığı damarlarım tıkandı. Çünkü öldüm.

    Yanağım yaprağın üzerinde. Onu okumama gerek bile kalmadı, fısıldıyor, duyuyorum:

    - Aşkı tek başına yaşatamazsın. Aşkı tek başına yaşayamazsın. İnat edersen onunla birlikte senin de hayatın biter, çürürsün.

    Ben de bir şey diyor zannettim. Geçen yıla kadar süren yaşama modasının saçmalıklarından birini zırvalıyor. Zavallı, bu yüzden bu kadar geç düştü herhalde.