- drum
Tambur kendi içinden kırıldı. O makinanın uğursuz olduğunu düşünüyordum uzun zamandır. Etrafına tuz serpiyordum ve kendi içinde patladı sonunda.
Merhaba,
Ben bir manyağım. Kafayı bozmuş bir manyak. Kendimin bir manyak olduğunu söylemeye de bayılıyorum. Ön verandası tepeye, kıç tarafı manzaraya bakan bir ev yaptım kendime. Manzaram oyulmuş toprak ve kayaların loşluğu ve rutubetine bakıyor. Manzara izlemek istediğimde banyonun küçük penceresinin önüne bir sandalya koyup, üzerinde dikilip pencerenin aralığından bakıyorum. Bana manyak diyorlar. Zorlama bir insan olduğum için aslında manyak falan da olmadığımı da diyorlar. Sikimde değil. İnsanları pek severdim eskiden. Garip yaratıklar. Onlar beni sevmediler ama. Hep sevsinler istedim ama sevmediler. Ben de sonra sevmeyi bıraktım. Önce zorla sırtımı döndüm. Evimin de sırtını döndürdüm. Kasabadaki tüm evlere kıçımı döndüm. Kimseyi davet de etmedim bittiğinde. Kimse de gelmiyordu, kendi yarattığım, kendi çıkardığım kaynaklar için bana fatura kesen haydutların elemanından başka kimse gelmiyordu. İlk gelip kapıyı çaldığında,
- Bu kapıyı açabilmem için bana kim olduğumu sorman gerekiyor. dedim
İtiraz edecek olduğunda, güvenlik için kurulan elektronik sistemde bir problem olduğu için kapıyı başka türlü açamadığımı söyledim.
- Peki, kimsiniz siz? diye sordu
- O şekilde değil, ”Kim o?” diye sorman lazım. Sadece o sözcükle tetikleniyor.
- Peki... Kim o.
- Olmadı, sorar gibi yap.
- Kim o?
- Manyak. Açar mısın, sana para vereceğim.
Giderken için için taşağını geçti. Kendi kendine sanıyordum ama götü ile birlikte taşşak geçiyorlardı; sırt sırta vermiş iki eküri gibi.
Dedikodudan daha iyi yapacak hiçbir şeyleri olmayan kasabadaki at yaraklarına malzeme çıkmıştı ve ziyaretler başladı. Kapımın bozuk olduğuna gerçekten inananların çoğunlukta olduğunu şimdi söyleyeceğim ama benzer bir şeyler olduğunda, onları es geçeyim bundan sonra. Anlayın ne kadar mal olduklarını, beni uğraştırmayın. Ben manyaklıklarımla yeteri kadar meşgulum.
Şu an banyodaki yatağın altındayım. Tek kişilik yatak. Banyo geniş olduğu için değil. Çamaşır makinasını çıkardım yatak sığsın diye. Banyodaki yatağın altında yazabilir miyim diye düşündüm. Neden olmasın. KÜçük bir çocuk gibi girdim yatağın altına ve defterimi aldım yazıyorum. Karnım üşümesin diye bir halı serdim. Ahahaha! Evi görsen var ya, sanki kendi evim değil de, kiraladığım bir yer ve açgözlü ev sahibimden intikam alır gibiyim. Bir şeye de zarar vermiyorum ki. Nedir bu suçluluk duygusunun sebebi acaba. Ev sahibini arayıp özür dilemek istiyorum. Bir saniye, ben onu arayamam ki. O zaman o beni arasın. Ama şimdi değil. Şimdi yazımı yazıyorum. Bittiğinde alo der. İnsanın kendi evinin sahibi olmaması kadar manyak şey az bulunur.
Fırına bakayım. Evet, daha patatesler olmamış. Yoo, dikkatliyim. Karyola ahşap, üzerinde şilte de var ama yakmam. Böyle sıcak oluyor, hem ben ısınıyorum, hem de patatesler pişiyor. Sonra onları bozuk tambura atacağım. Zor olacak ama o şekilde daha iyi püre olacağını düşünüyorum. Öyle ya, burada buna şahit olun diye canlı canlı neden yazıyorum sanıyorsunuz. Ohh, sıcacık. Isındım be. Yer bile ısındı. Halıya gerek kalmadı. İyi iyi, tamam kilimmiş. Kilim olarak kalabilirsin. Ben ısındı ama dışarısını düşününce içim biraz üşümüyor değil. Çok rutubetli bir yere yerleştim. Rutubetsiz ortamda yapamıyorum. Denedim, ya çok kuru oluyor ya da çok tuzlu. Tuzu çok zararlı buluyorum. Paragraf yapayım. Paragrafsız olursa doğru olmaz. Akıcılığı bozulur diyorlardı. Eğitimim az olabilir ama olsun. Yazabiliyorum. Bir gün kendime bir yazar bulurum, o benim yazdıklarımı bir düzene koyar. Ama hala paragraf koymadı... Hooop! Kime diyom ben? Para vermem bak sana.
Ha, şöyle. Hulusi Kentmen bıyıklarımı boşa mı bıraktım ben ibne! İbbbnee!!!
Tuzu zararlı buluyorsun çünkü. Hatırlatacaksın. Tuz zararlı çünkü bozulmayı önlüyor. Ben bozulmayı seviyorum ve bozulmamış şeylerin kendine hayrı olsa balıklar bizi yerdi. Ama biz onları yiyoruz. En azından canlı kaldığımız durumlarda var olan yiyişmelerde durum bu şekilde. Öldükten sonra kim, kime, ne...
Barsaklarım çürüdükten sonra kim onları değiştirecek? O zaman kafaya takmamalıyım. O zaman aşık olmak yok. O zaman aşksız hayatın tadının olup olmamasını siklemek de yok. O zaman patatesler tambura... Yok, daha pişmemişler. Ama ben piştim amına kodumun patatesleri. Piştim diyorum ulan, piştim! AMINA KOYDUĞUMUN PATATESLERİ!
Tuz olmayınca bozulunuyor. Belki erken geberip gidiyorsun, mikroplar, bakteriler falan yaşayabilir oluyor tuz yokken sanırım. Onlar da kendi alanlarını genişletmek ve bedenindeki Romasal İmparatorluğu'ndaki lejyonların düzenine aykırı gidiyorlar. Çünkü lejyonlar onları yemek istiyor. Lejyonlar aç. Niye? Niye olacak, çünkü oradan oraya dürrük gibi koşturuluyorlar ve sürekli disiplin altındalar. Ne yapsalar hesaplı olmak zorunda. Böyle olunca strese giriyorsun, strese girince de iştahın kabarıyor. Tanıdık geldi mi?
Elinde silah var ve seninle bir olmuş binlerce başka dürrük var. Bir tanenize bi şe deseler, hemen toplaşıp kargılarla deşersiniz böğrünü. İşte tuz böyle. Mikroplar pısıyorlar. Haksızlık. Üstelik adları da mikrop. Bu da haksızlık olabilir. Kendilerine mikrop demiyorlardır ama. Kendilerine ”Gelişmekte Olan Medeniyet” diyorlardır. Geliştikleri zaman sen ölmüş oluyorsun. Sonra seni yiyorlar. Seni yiyip bitirirken dikkatli davranmadıkları için ”dünyaları sikiliyor.” sonra.
Ben bir yapay zeka değilim. Sadece manyağım. Beni bununla itham edemezsin. Fark etmişsindir ki beni okumaktasın. Evet. Sen. Çok salaksın di mi? Bence de. Manyağın tekini okuyorsun. Hem de kelimenin tam anlamıyla değil, hiçbir anlamıyla, sadece argodaki haliyle manyak. Evet, evin dış kapısının kolu dışarıda ama sanma ki her şeyi ters yapmak gibi bir klişe ile ters köşe yapma beklentisindeyim. Giydiklerimi ters giymiyorum mesela. Bu bir sonuç. Kazağımı ters giyerken, kendim de ters duruyorum. Sonuç? Bir sonucu yok, ortaya saçma sapan bir manzara çıkıyor. Bir süre buna kafa yorduktan sonra ”Hani artık hiçbir şeyi kafaya takmayacaktın?” diye soruyorum kendime. Bir bakıyorum ki kazak yok. Çünkü attım bile. Bitme özürlü bir kazaktı ama her nedense bitti. Manevi olarak dahi yok. Manevi olarak bir ayı var hayatımda. Süsüyor.
Şimdi sana süsmeyi açıklamam gerekebilir. Çünkü bu yerel bir deyim de olabilir, tarihi geçmiş bir deyim de... Öküzler süser. Korkutmak için yapmasalar bile kendilerinden ufak biz gibi yaratıkları ürkütür, çünkü nefesini üfleyerek burunlarını size doğru yöneltirler. Benimki ayı. Eve bekçi olarak beni aldı. Ben de bir şey demedim. Ne diyebilirim, tüfeği de aldı elimden,
- Bundan sonra barışçıl olacak burası!
Tamam dedim.
- O zaman bunu paylaşıyoruz ve ancak dış tehdit olursa mutabakata varıp kullanacağız. diyerek kundağından ikiye böldü, askısını çözdü ve dipçiğini kendi alıp, namluyu bana uzattı. Aldım.
- Canın çok sıkılırsa bunu götüne sokarsın... Manyak. dedi.
Biraz içerledim. Sonra durdum. Biraz daha içerledim. Sonra kendisine buraya bile yazmaya utandığım, ağza alınmayacak şeyler söyledim (osuruğumla). Benim bir manyak olduğuma inanacağını düşünürken dipçiği saklamak için giderken geri döndü pençelerini kaldırıp (allaam, çok pofuduklar! İnsanın boynunu uzatıp ”lütfen tam şah damarımdan...” diyesi geliyor!) üzerime gelmeye başladı. Ama ben hızlıyımdır. Epey. Her zaman yan tarafımda bulunan mısır koçanını namlunun dipçik tarafina kaktırıp ve her zaman öteki tarafımda duran çekicin sivri ucu ile zaten takılı olan fişeğin kafasına vurdum!
*
Kulaklarımızın çınlaması dindiğinde kuşların bir tanesi cesaretini toplamış gaklıyordu. Çünkü kargaydı. Çünkü ben pencereye nişan almıştım ve pencerenin bir gözünden çıkar saçmalar diye umuyordum ama fişek tırt çıktı. Daha odanın içinde bu kadar dağılınır mı, pencerenin tam üç gözü tuz-buz. İçeriye taze hava giriyor ve ses. Kuş sesi. Karga. ”N'abıyonuz amına kodumun salakları!” diye gaklıyor. Ayı, yani ayım, yani aslında onun da beşeri olan ben gülüyoruz. Sinirden.
Benim manyak olduğuma inandı. Ama yine de geceleri ben nöbet tutuyorum kapıda ve biri gelirse insan sesi çıkarıyorum. Ota boka çıkarmıyorum, gerçekten ciddi bir durum yoksa boşa gürültü çıkarmıyorum. Akıllı bir insanım ben. Manyağım ama... Çok çiğ oluyor dışarısı yalnız. Kulübe mi yapsak bana acaba? Neyse. Gündüzleri en azından yatağın altında, fırınla beraberim. Oldunuz mu lan amına kodumun patatesleri!